https://t.me/radioshereparsi رادیو شعر پارسی – Details, episodes & analysis

  لحظه ها و دقایق بر همه دوستان مبارک💖 پست قبلی که با عنوان " بحران هویت " خدمت دوستان فرستادم بسیار مورد استقبال قرار گرفت و دریافتم اشعار مولانا با بیان زیبای زنده یاد "علامه محمد تقی جعفری " همان سبکی و اهتزازی که در روح من ایجاد کرد ، دوستان هم چنین حسی را تجربه کرده اند ..... یاد این شعر زیبای سعدی افتادم که " از هزاران در یکی گیرد سماع ........" خوشتر از دوران عشق ایام نیست بامداد عاشقان را شام نیست مطربان رفتند و صوفی در سماع عشق را آغاز هست انجام نیست کام هر جوینده‌ای را آخریست عارفان را منتهای کام نیست از هزاران در یکی گیرد سماع زآن که هر کس محرم پیغام نیست آشنایان ره بدین معنی برند در سرای خاص، بار عام نیست تا نسوزد برنیاید بوی عود پخته داند کاین سخن با خام نیست هر کسی را نام معشوقی که هست می‌برد، معشوق ما را نام نیست سرو را با جمله زیبایی که هست پیش اندام تو هیچ اندام نیست مستی از من پرس و شور عاشقی و آن کجا داند که درد آشام نیست باد صبح و خاک شیراز آتشیست هر که را در وی گرفت آرام نیست خواب بی هنگامت از ره می‌برد ور نه بانگ صبح بی هنگام نیست سعدیا چون بت شکستی خود مباش خود پرستی کمتر از اصنام نیست   انگیزه ای شد تا در سالروز تولدم حدود صد ساعت آثار صوتی علامه جعفری و گردآوری کنم و در قالب یک اپیزود پادکست " رادیو شعر پارسی " به دوستان تشنه حقیقت در سراسر دنیا هدیه کنم تا در گریز از روزمرگی ها در مسیر رفت و آمد و ترافیک های میهمان ناخوانده این سرزمین بشنویم و بدانیم بغیر از تاجران دین فروش مصلحانی در تاریخ بوده اند که دین را از پنجره نگاه علامه محمد تقی جعفری نیوشیده و نوشانده اند 💖

  لحظه ها و دقایق بر همه دوستان مبارک💖 پست قبلی که با عنوان " بحران هویت " خدمت دوستان فرستادم بسیار مورد استقبال قرار گرفت و دریافتم اشعار مولانا با بیان زیبای زنده یاد "علامه محمد تقی جعفری " همان سبکی و اهتزازی که در روح من ایجاد کرد ، دوستان هم چنین حسی را تجربه کرده اند ..... یاد این شعر زیبای سعدی افتادم که " از هزاران در یکی گیرد سماع ........" خوشتر از دوران عشق ایام نیست بامداد عاشقان را شام نیست مطربان رفتند و صوفی در سماع عشق را آغاز هست انجام نیست کام هر جوینده‌ای را آخریست عارفان را منتهای کام نیست از هزاران در یکی گیرد سماع زآن که هر کس محرم پیغام نیست آشنایان ره بدین معنی برند در سرای خاص، بار عام نیست تا نسوزد برنیاید بوی عود پخته داند کاین سخن با خام نیست هر کسی را نام معشوقی که هست می‌برد، معشوق ما را نام نیست سرو را با جمله زیبایی که هست پیش اندام تو هیچ اندام نیست مستی از من پرس و شور عاشقی و آن کجا داند که درد آشام نیست باد صبح و خاک شیراز آتشیست هر که را در وی گرفت آرام نیست خواب بی هنگامت از ره می‌برد ور نه بانگ صبح بی هنگام نیست سعدیا چون بت شکستی خود مباش خود پرستی کمتر از اصنام نیست   انگیزه ای شد تا در سالروز تولدم حدود صد ساعت آثار صوتی علامه جعفری و گردآوری کنم و در قالب یک اپیزود پادکست " رادیو شعر پارسی " به دوستان تشنه حقیقت در سراسر دنیا هدیه کنم تا در گریز از روزمرگی ها در مسیر رفت و آمد و ترافیک های میهمان ناخوانده این سرزمین بشنویم و بدانیم بغیر از تاجران دین فروش مصلحانی در تاریخ بوده اند که دین را از پنجره نگاه علامه محمد تقی جعفری نیوشیده و نوشانده اند 💖

خورشید از آن دور از آن قله ی پربرف آغوش کند باز همه مهر همه ناز........ 💖💖 آدرس سایت انجمن اهسا : https://ehsacharity.ir/ صفحه اینستاگرام انجمن اهسا: https://www.instagram.com/p/CFFilAvl34E/?igshid=1aejelxtkr97p شماره کارت انجمن همیاران سلامت پرور البرز (اهسا) 6219-8610-1531-2845 💖💖 #اهسا#انجمن_همیاران_سلامت_پرور_البرز#توانیاب#cp#ngo#کمک_به_همنوع#فلج#کاردرمانز

تو می روی و می ماند روی گردنم جای کبودی ها خراش زخم های رفتنت در تنم سوزش لب هام از داغی بوسه هات تو می روی و می ماند درد یک جنین مرده یک لخته خون منعقد شده می مانند نطفه های خونین در جریان رگ هام تو می روی و می ماند تصور خاطرات مبهم و دردناک تصور تصاویر همخوابگیم با تو در زمان های مرده و ترسناک یاد نگاه های نگرانت گرسنگی چشمانت تو می روی و می ماند یک درد بی عبور در نفس هام در خس خس سینه هام از سیگار های مدامت می ماند از تو طمع لب هایت در دهانم پاک نمیشود خاطره ی روزی از آن خواب ها می ماند تا ابد در من ته مانده ی این شعرها گلناز م

راست می گفتند همیشه زودتر از آن که بیندیشی اتفاق می افتد من به همه چیز این دنیا دیر رسیدم زمانی که از دست می رفت و پاهای خسته ام توان دویدن نداشت چشم می گشودم همه رفته بودند مثل "بامدادی" که گذشت و دیر فهمیدم که دیگر شب است " بامداد" رفت رفت تا تنهایی ماه را حس کنی شکیبایی درخت را و استواری کوه را من به همه چیز این دنیا دیر رسیدم به حس لهجه "بامداد "و شور شکفتن عشق در واژه واژه کلامش که چه زیبا می گفت "من درد مشترکم "مرا فریاد کن.   #رادیو_شعر_پارسی#سهراب_سپهری #فروغ_فرخزاد #هوشنگ_ابتهاج #نیما_یوشیج#حسین_منزوی #سعید_بیابانکی#علیرضا_آذر#سید_علی_صالحی#کاظم_بهمنی#فریدون_مشیری#کیوان_شاهبداغی#سید_تقی_سیدی#آثار_ماندگار#غزل_فاخر#نوستالوژی#شعر#ترانه#شاعر_جوان#شعر_امروز#دکلمه#شعر_سپید#احمد_شاملو#نریشن

ای برگذشته زِ ملموس! ای داستانی! ارث اساطیریِ لیلیِ باستانی! تو جذبهٔ استحالت، تو شورِ رسیدن که رودها را به دریا شدن می کشانی تو شوقِ پروانگی، آرزویِ رهایی که پیلهٔ اختناقِ مرا می درانی معشوقی از تیرهِٔ مُنقرض گشتهِٔ گُل با روحی از سبزه در هیأتِ ارغوانی تعبیرِ بیتی بلند از غزل هایِ«حافظ» تصویرِ نقشی بدیع از تصاویرِ«مانی» لحن همایونی تو حریرِ نوازش دستِ پرستارِ تو، مخمل مهربانی ای چون اُفُق مشترک در میانِ دو جوهر! ای طُرفهِٔ هم زمینی و هم آسمانی! لبخندِ دل چسبِ شیرینت آمیزه ای پاک از شیطنت های طفلی و خوابِ جوانی ای معنیِ خواستن تا به اندازهٔ اوج گسترده نامِ تو با عشق تا بی زمانی فصلِ تنت بر ورق هایِ سرخِ مُعطّر رنگین ترین فصلِ مجموعهٔ زندگانی فصلی که می خواهی اش بعدِ هر بار خواندن بی حسِّ تکرار، یک بارِ دیگر بخوانی#رادیو_شعر_پارسی#سهراب_سپهری #فروغ_فرخزاد #هوشنگ_ابتهاج #نیما_یوشیج#حسین_منزوی #سعید_بیابانکی#علیرضا_آذر#سید_علی_صالحی#کاظم_بهمنی#فریدون_مشیری#کیوان_شاهبداغی#سید_تقی_سیدی#آثار_ماندگار#غزل_فاخر#نوستالوژی#شعر#ترانه#شاعر_جوان#شعر_امروز#دکلمه#شعر_سپید#احمد_شاملو#نریشن

نخفته ایم که شب بُگذرد، سحر بزند که آفتاب چو ققنوس بال و پر بزند نخفته ایم که تا صُبحِ شاعرانهِٔ ما زِ ره رسیده و همراهِ عشق، در بزند نسیم، بویِ تو را می برد به همرهِ خود که با غرور، به گُل هایِ باغ، سر بزند شب از تبِ تو و من سوخت، وصلمان، آبی مگر به آتشِ تن هایِ شعله ور بزند تمامِ روز که دور از توام، چه خواهم کرد؟ هوایِ بستر و بالینم، ار به سر بزند جو در کنارِ منی، کفرِ نعمت است، ای دوست! دو دیده ام، مُژه بر هم، دمی اگر بزند دلاورانه به رزمِ شبانه، مرد آن است که بر هدف بزند تیر و تا به پر بزند بپوش پنجره را ای برهنه، می ترسم، که چشمِ شورِ ستاره، تو را نظر بزند غزل برایِ لبت عاشقانه تر گفتم که بوسه بر دهنم، عاشقانه تر بزند#حسین_منزوی

این شعر را برای تو می‌گویم در یک غروب تشنه‌ی تابستان در امتداد این ره شوم آغاز در کهنه گور این غم بی پایان این آخرین ترانه لالاییست در پای گاهواره‌ی خواب تو باشد که بانگ وحشی این فریاد پیچد در آسمان شباب تو بگذار سایه‌ی من سرگردان از سایه‌ی تو، دور و جدا باشد روزی به هم رسیم که گر باشد کس بین ما،نه غیر خدا باشد من تکیه داده ام به دری تاریک پیشانی فشرده ز دردم را میسایم از امید بر این در باز انگشتهای نازک و سردم را آن داغ ننگ خورده که می‌خندید بر طعنه‌های بیهده، من بودم گفتم: که بانگ هستی خود باشم اما دریغ و درد که "زن" بودم چشمان بیگناه تو چون لغزد بر این کتاب درهم بی آغاز عصیان ریشه دار زمانها را بینی شگفته در دل هر آواز اینجا ستاره‌ها همه خاموشند اینجا فرشته‌ها همه گریانند اینجا شکوفه‌های گل مریم بیقدرتر ز خار بیابانند اینجا نشسته بر سر هر راهی دیو دروغ و ننگ و ریاکاری در آسمان تیره نمیبینم نوری ز صبح روشن بیداری بگذار تا دوباره شود لبریز چشمان من ز دانه‌ی شبنمها رفتم ز خود که پرده در اندازم از چهرپاک حضرت مریم‌ها بگسسته‌ام ز ساحل خوشنامی در سینه‌ام ستاره‌ی طوفانست پروازگاه شعله‌ی خشم من دردا،فضای تیره‌ی زندانست من تکیه داده ام بدری تاریک پیشانی فشرده ز دردم را می‌سایم از امید بر این در باز انگشتهای نازک و سردم را با این گروه زاهد ظاهر ساز دانم که این جدال نه آسانست شهر من وتو ، طفلک شیرینم دیریست کاشانه شیطانست روزی رسد که چشم تو با حسرت لغزد بر این ترانه‌ی دردآلود جویی مرا درون سخنهایم گویی بخود که مادر من او بود #فروغ_ فرخزاد 💖 خوانش#امیر_ نجفی

چشمهایت؛ در نبردِ خیروشر،پیروزِ همواره ست. با سیاهش با سپیدش عرصه ی شطرنجِ قلبم را، خط به خط، در خون فرو برده ست. یا لبت؛ ٱن تنگنایِ های و هویِ عشق ترش و شیرین می کند این کامرانی را، زیر و بم ٱوازِ مرغِ ٱسمانی را، در قفس محبوس می سازد. ٱنکه می گوید نمی بوید! ٱنکه می بوید نمی گوید! این همان تکرارِ شیرین است؛ عشق یعنی عشق یعنی عشق یعنی عشق #امیر_نجفی

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد به جویبار که در من جاری بود به ابرها که فکرهای طویلم بودند به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من از فصل‌های خشک گذر میکردند به دسته‌های کلاغان که عطر مزرعه‌های شبانه را برای من به هدیه میآورند به مادرم که در آئینه زندگی میکرد و شکل پیری من بود و به زمین، که شهوت تکرار من، درون ملتهبش را از تخمه های سبز میانباشت، سلامی دوباره خواهم داد میآیم، میآیم، میآیم با گیسویم: ادامهٔ بوهای زیر خاک با چشمهام: تجربه‌های غلیظ تاریکی با بوته‌ها که چیده‌ام از بیشه‌های آنسوی دیوار میآیم، میآیم، میآیم و آستانه پر از عشق میشود و من در آستانه به آنها که دوست میدارند و دختری که هنوز آنجا، در آستانهٔ پر عشق ایستاده، سلامی دوباره خواهم داد