Explore every episode of the podcast The Film Pit

Μπρέηκ απο την κλασσική ροή των πόδκαστ μας, για να κάνουμε ένα (ελαφρώς) disturbing μπακ-του-μπακ.

Το πρώτο κομμάτι του ταπλ πιλ μας αφορά το Star Time του Αλέξανδρου του Κασσίνη (όχι έλλην αλλά θα μπορούσε) ή αν προτιμάτε Ντέηβιντ Λίντς ον ε μπάτζετ.

Mέσα απο ένα στριμόκωλο, σχεδόν θεατρικό στήσιμο, ο Κασσίνης επιχειρεί να κάνει κάτι που στα χαρτιά φαντάζει αδύνατο: να φτιάξει ένα σλάσερ χωρίς τα σλάσερ στοιχεία του. Το καταφέρνει μερικώς, αλλά τελικά επιτυγχάνει κάτι ακόμα καλύτερο, δηλαδής να φτιάσει ένα dream-like trip 90 λεπτών που ασφαλώς πήγε άπατο, αλλά σίγουρα αξίζει μια δεύτερη (ίσως και τρίτη) θέαση και ανάγνωση.

Εύγε Αλέξανδρε.

Τελευταίο Film Pit για το 2025 και σας έχομε ΠΡΟΦΑΝΩΣ κάτι ΖΜΠΕΣΙΑΛ.

Ο Αγιοβασιλης μπαίνει στο μάτι των Αρειανών οι οποίοι με αρχηγό τους τον Γιώργο Κολτσιδα βγαίνουν στο γήπεδο φιλες και φίλοι βλέπετε εδω.

Μεγάλη αγωνία προφανως σε αυτον τον Χριστουγεννιάτικο αγώνα κυπέλλου και το μονο που μένει είναι το σφύριγμα του διαιτητή.

Φοβερή ατμόσφαιρα μεσα στο γήπεδο Χαρίλαου, άλλωστε και επισης κι εσείς φιλες και φίλοι της ελληνικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης.

Επιστροφή στα στούντιο της Αγίας Παρασκευής.

Α, λάθος Άρης.

Φομπερά πράματα κύριαι και κύριοι, μια ώρα με το ζόρι η ταινία αυτήν την εβδομάδα, επειδής όλα τα καλά γίσονται γρήγορα.

Όχι νεαρός πολιτικάντης, αποφασίζει να στήσει ανάσταση διαβολο-μαγο-βομβιστή με τα παθιασμένα φιλιά του επειδής νομοσχέδια.

Στην πορεία τα πράματα παίρνουν περίεργη τροπή επειδής δεν του ξεριζώνει την γλώσσα του διαβολο-μαγο-βομβιστή και εν τέλει τόνε πάνε στον ψυχίατρο γιατί έτσι λύνονται αυτά στην Αγγλία. Δεν είναι τίποτα μαλάκηδες να στήνουν μάχες με ξόρκια και σπαθεά.

Ένα δημιούργημα σφηνάκι, μια ταινία που δεν βιάζεται παρά την μόλις μια ώρα (παρά κάτι) διάρκειάς της και μιλάει πολύ με τα βλέμματα και τους χαμηλόφωνοι, ως οφείλει κάθε ερωτικό δράμα.

Βραβεύτηκε με το βραβείο καλύτερου καραφλοδάνειου στα Hair Awards 1976.

Μπάνικη Κόμ-πρα τα κάνει πλακάκια με τον Σατανά, έτσι ώστε να κάνει την ζωή του παπα-Λάμπρου κόλαση. Δεν τον λένε Λάμπρο αλλά επειδής ήξερα έναν παπα-Λάμπρο είπα να το βάλω.

Η Κόμ-πρα πέρα απο τις παρέες με τον Σατανά, τα βρίσκει και με άλλα φίδια επειδή είναι φίδι κι αυτή και όλα αυτά πολύ τρομάζονε την ανήλικη Κριστίνα Απλουκέητ γιατί εντάξει δεν είναι και λίγο πράμα να είσαι δέκα χρονώ και να βρίσκεις φίδια πίσω απο κάθε καναπέ και μπροστά απο κάθε πλακάκι.

Άλλη μια συγκλονιστική επιλογή απο την κινηματογραφική φαρέτρα του Στυλιανού που είδε φίδια, σκέφτηκε "α ναι είχα δει το Ανακόντα κάποτε με την Τσένιφερ Λόπεν, καλό θα είναι" και μας το σέρβιρε.

Το Ανακόντα ήταν καλύτερο. Όχι όσο το σήκουελ που λεγότανε ΑνακόνταΣ επειδή είχε πολλές ανακόντες αλλά ναι.

Ο Αχιλλέας. Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ φίλες και φίλοι. Αφού μας έκανε διαστημαθρώποι με την Βίζιτα της προηγούμενης ποδκαστικής σουρταφέρας τώρα μας έφερε ΑΥΤΟ.

Ο Μπράντ Ντούριφ ιζ ντούην Μπράντ Ντούριφ θίνκς αλλά τώραμε έξτρα κηπουροψαλίδες απο τα Τζάμπο σε ένα νεο-φουτουριστικό κουραδόπηγμα που αποφασίζει απο πολύ νωρίς να συνδυάσει στοιχεία του Τερμινέητορ, του Έηλιεν, του Έληιένς, του Δε Κόπανοι και του Μάντεψε Τι Κάνω Τα Βράδια. Και αποτυγχάνει ον έβρι κάουντ.

Αυτό εν τέλει είναι που το κάνει και συγκλονιστικό. Διότι πολλοί εζήλεψαν το so-bad-it's-good λίγοι όμως, ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ το έκαναν μια απόλυτη κινηματογραφική πραγματικότητα. O Στήβεν Νόριγκτον λίγα χρόνια πριν πιάσει το καριερικό του Έβερεστ με το Μπλέηντ, φιάχνει εδώ ένα λοφάκι απο περιτυλίγματα σάντουιτς.

Επιστρέψαμε στο μέλλον ή πιο ταιριαστά επιστρέψαμε στα μέλλοντα που ή ανθρωπότητα τα έχει κάμει όλα καλός και μείναμε κάποιοι λίγοι να παίζουμε πιστολοκλωτσίδια για μια κούπα μπετζίνα, απλά εδώ, σε αυτήν την περίπτωση βάλετε μια κούπα εβιάν, μια κούπα ζαγόρι, όπως αγαπάτε.

Ανάμεσα στον χαμό της μάχης, ο οριακά νάνος Άνταμ Αντ διαβάζει Μάνσον, ο Μάηκολ Παρέ κάμει τον ωραίο και ο Σο Ναφ από το Λαστ Ντράγκον κάνει πρόβα για βίντεο του Πρινς.

Κοινώς, συνταγή για άλλο ένα υπέροχο πόδκαστ.

Η μεγάλη επιστροφή είναι γεγονός. Το ΦιλμΠι επιστρέφει με την έκτη-έβδομη-πρώτη του σεζόν, με μια επιλογή με βαρύτατο συναισθηματικό φορτίο, καθώς αποτελεί την πρώτη βιδεοκασέτα που αντίκρυσαν τα ανήλικα ματάκια του Στυλιανού του Καρακασιανού.

Στο Σιλκ, o Σίριο ο Σανθιάγκος, το αγαπημένο παιδί του Ρότζερ του Κόρμαν μας προσφέρει μια απο τις πιο φλατ ταινίες δράσης που έχουν αποτυπωθεί στο τσίνεμα. Αλλά χεστήκαμε, διότι έχουμε ρεζέρβα μεγατόνων. Η Σεκ Βερέλ δηλαδής, που ναι την συγκρίνουμε με λάστιχο αντικατάστασης αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΘΕΜΑ.

Η Σεκ λοιπόν παίρνει ΠΟΛΥ σοβαρά τον ρόλο της σκληροτράχηλης και ΜΟΝΙΜΩΣ καλοντυμένης μπατσίνας Σιλκ, η οποία έχει βάλει στο μάτι κύκλωμα παράνομης εισαγωγής ασιατομαφιόζων που παίρνουν τα χαρτιά νεκρών Χονολούλιων.

ΝΑΙ. ΣΟΒΑΡΑ.

Άρα τι καθόμαστε και συζητάμε. Μιλάμε για ΤΑΙΝΙΑΡΑ.

Παλιά, πολύ παλιά, τότε που οι ιππότες φορούσαν πανοπλίες με κλαδιά στα κράνη, ο Ρον Μος κυκλοφορούσε με μόνιμο ντουμπλάζ και φορούσε φόρμες ιδανικές για σλαβ σκουοτ.

Ήσαν μια εποχή με γενναίους και γενναίες, μια εποχή γιομάτη σπαθιά απο άλλες εποχές, μια εποχή με ανώμαλους βιαστές σε χαράδρες, με πετραδάκια που τα τρως και γίνεισαι αόρατος, μα εποχή με άλογα, με ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΑΛΟΓΑ.

Σε αυτήν την εποχή σας πάμε σήμερις. Στο τότε.

Στο τότε του κάπως πιο φθηνού Εξκάλιμπερ και γιατί όχι και στο Ριβέντζ οβ Ροκ και αυτό καλό ήταν, δεν κατάλαβα δηλαδή, τι είχε το Ριβέντζ οβ Ροκ.

Ο Ρον Μος στον πρώτο του σπουδαίο ρόλο, εστω και χωρίς φωνή, επιδεικνύει με τρόπο τίγκα σένσουαλ τις φοβερές του γωνίες, καθώς και τι καθόλου πειστικές ικανότητές του στο σπαθί.

Επίσης και. Δίνει μπουκέτα σε άλογο.

Πιστέψαμε ότι είχαμε τελειώσει με την ποστ-αποκαλύπτικ οργιαστική κινηματογραφία. Άλλωστε πόση σκόνη να φάει κανείς ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ;

Δυστυχώς για εσάς, αντέχουμε κι άλλη, οπότε ο Αχιλλέας Τσαρμπίλιανζ, σε μια κίνηση ματ μας πηγαίνει και πάλι ίντου δε φιούτσερ, εκεί που η βενζίνη είναι λίγη, το καλό στυλ ακόμα λιγότερο, αλλά υπάρχει μια νταλίκα, ένα Μπάτολ Τρακ για την ακρίβεια που τα κάνει όλα και συμφέρει.

Απέναντι σε αυτό το Σκάνια απο την κόλαση, θα στηθεί ένας πρώην Warrior, μια κοπελιά με θέματα γενικώς και κάτι άλλοι βλαχαδεραίοι που όμως σηκώνουν ανάστημα την κατάλληλη στιγμή.

Μια ταινία ύμνος στους Παπασούζες αυτού του κόσμου, στα φτιαγμένα Σιτροέν, στα τοπία της Ωκεανίας αλλά και σε μια Αμερική που στο μέλλον της έχει άφθονο καστανόχωμα.

Πατολ Τρακ. Και αφήστε τον Αχιλλέα να συναρπάζει.

Νεαρή κορασίδα που γουστέρνει ατόφιο πανκ μπλέκει άσχημα επειδής ο κόμινός της φτιάχνει μηχανές μπάνικες για την αμερικάνικη κυβέρνηση, τον οποίο τόνε σκοτώνονε οι μυστικές υπηρεσίες και η Ομάδα Πύραυλος.

Η φίλη μας όμως δεν μασάει, είναι μηχανόβια, δεν νιώθει απο βασανιστήρια και περνάει στην αντεπίθεση, σκοτώνοντας τους πάντες και γυρνώντας εν τέλει την πλάτη της στα τεχνολογικά μονστρόσιτιζ που ουδεμία σχέση έχουνε με το γιαμαχάκι της.

Μια ταινία ύμνος στο αυθεντικό λεηζερόγκαζο, με τον Φρεντ Όλεν Ρεη στο τιμόνι να κάμει παπάδες με μπάτζετ οχτώ δολάρια και πέντε εκτπωτικά κουπόνια για τα Γουέντιζ.

Στο μέλλον τα παιδιά θα μένουν σε ορφανοτροφεία και θα κάμουν ξέφρενο ρολερσκεητ σε χαλίκι και χώμα.

Μήνγουαηλ ένα τεράστιο διαστημικό παπάρι θα προσγειωθεί στην γη αποφασισμένο να τα βάλει με την δυσλειτουργικη φύση της ΕΥΔΑΠ.

Παρέα με ένα ανήλικο και τον γιο του Ντομ Ντε Λουίζ θα τα βάλουν με ολάκερο το Οικο-Προτεκτοράτο για ένα καλύτερο μέλλον απο το μέλλον που έχει το μέλλον ήδη.

Ναι, ούτε κι εμείς.

Χριστουγεννιάτικο φτωχοσλάσερ με σκηνοθέτη τον μίστερ Λαστ χάους ον δε Λεφτ; ΠΡΟΦΑΝΩΣ και μας κάμει για τελευταίο πόδκαστ του 2022.

Γκοπέλες σε αμερικανικό ντορμ με ένοχο ΠΑΡΛΕΘΟ αρχίζουν και παίρνουν πρέφα ότι το εν λόγω ΠΑΡΛΕΘΟ έχει έρθει για να τα πει και δεν εννοούμε τα κάλαντα.

Αρκετά υποτιμημένη πιονέρικη δημιουργία του είδους, πέρασε στο ψιλοντούκου και εμείς σας τηνε σερβίρουμε μαζί με ΑΛΑΦΡΑ κουβέντα δια το τέλος της κρονιάς. Καλά να σας μπει το 2023 φίλαι και φίλοι.

See you on the other side.

Αν μας έλεγαν όταν ξεκινούσε αυτό το πόδκαστ ότι θα επισκεπτόμασταν τόσο συχνά τις Φιλππίνες θα τους λέγαμε "α έλα ρε, οκ, γιατί όχι". Ή δεν θα λέγαμε τίποτα επειδής κανείς δεν μας έλεγε κάτι σχετικό με τις Φιλιππίνες. Που είναι και το πιο πιθανό.

Σε κάθε περίφτωση, ΧΙΑΡ ΓΟΥΗ ΑΡ ΜΠΑΚ ΙΝ ΔΕ ΜΑΔΕΡΛΑΝΤ, με μια ταινία θρυλική μέσω social media, παρά το γεγονός ότι την έχει δει σαφώς λιγότερος κοσμάκης απο όσο της αξίζει. Τι της λείπει δηλαδή; Διάλογοι; Ναι. Άλλα ρούχα πέρα απο ντένιμ; Ναι. Καλό ντάμπινγκ; Ναι. Καλές οδοντοστοιχείες; Ναι. Ένα ending όχι βιαστικό; Ναι.

Αλλα αν εξαιρέσεις αυτά τα λίγα, ΤΑ ΕΧΕΙ ΟΛΑ. Τα υπόλοιπα. Αν και δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι αυτά τα υπόλοιπα, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΚ;

Σημασία έχει πως ο all-denim μαδεφάκερ του παραμυθιού μας θα τα βάλει με:

1. ένας πρίγκηπα της μαγείας 2. έναν σατανά αδύνατο 3. έναν σατανά που κάνει δύο εβδομάδε κρόσφιτ 4. και άλλα ράντομ τυπάκια

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

Σπουδαίο κρακ γιούνιτ γυναικείου μπέσιμπολ περιοδάει τσεπαρχίαι των ΗΠΑ, αναζητώντας ανδρικές ομάδες δια τις κερδάει. Δυστυχώς για τα κορίτσα μας, τελικά πέφτονε σε ομάδα ψυχοπαθών-μισθοφόρων που λένε "αν χάσομε στο μπέσιμπολ, τότε στάζομε αίμα". Ακολουθεί αδιανόητο σφαχτοπουρσούτ με πολλά θύματα, άφθονο αίμα και την αγωνία να χτυπάει 32 πίεση.

Σκηνοθεσία περάστε-σκουπίστε-τελειώσατε, ερμηνείες που δεν θα χώραγαν ούτε στα Νούμερα του Δεληβοριά και διάλογοι αλαφρώς καλύτεροι (όχι δύσκολο) σε μια Καρακάσια ταινία που δεν χαρίζει ρεζέρβες και στραηκ-αουτ.

To FilmPit επιστρέφει στην αναβλύζουσα πηγή ταλέντου και ιδεών που ονομάζεται ΝΗΛ ΜΠΡΗΝ, και μπανιαρίζεται στα αναζωογονητικά νερά του Twisted Pair, όπου ο Νηλ Μπρήν μαλώνει με τον εαυτό του για κάτι κληρονομικά ή κάτι τέτοιο, δε καταλάβαμε ακριβώς.

Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα στο προαύλιο της ΣΒΙΕ / ΚΟΡΕΛΚΟ / ΩΜΕΓΑ / ΔΕΛΤΑ (παράρτημα Λας Βεγκας) μόνο νύχτα που δεν έχει σπουδαστές, ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ, ΝΑ ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ ΕΣΕΙΣ.

Έρχεστε για το λάηβ κόμεντερι, μένετε για το σφιχτό μοντάζ.

Υ.Γ. παρότι ανεβάσαμε αυτό το επεισόδιο ως ηχητικό πόντκαστ γιατί κάποιοι ψυχοπαθείς από εσάς το ζητήσατε, υπάρχει και βίντεο ντοκουμέντο. Βαράτε λινκ για να βλέπουν τα μάτια σας όσο ακούν τα αυτιά σας: https://youtu.be/b73Wq5WnMvM.

Μια ταινία δίχως αρχή και χωρίς τέλος, μια ταινία δράσης που βάζει τα γυαλιά σε άλλες ταινίες δράσης χωρίς σενάριο, μια ταινία που αρχίζει σε τροχοβίλα, σε ΤΡΟΧΟΒΙΛΑ και περιέχει πλασέ γάτας δεν μπορεί, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να είναι κάτι λιγότερο απο υποψήφια για θέση στην πρώτη δεκάδα ταινιών που έχουν περάσει ποτέ απο το φιλμ πι.

Νεαρή ηθοποιός, Σύνθια Ρόθροκ απο τα Πατήσα, μαθαίνει απο τον πατέρα της, μέσω της αδερφής της, που νόμιζε ότι είχε πεθάνει, ο πατέρας όχι η αδερφή της, αλλά και που η αδερφή πεθαίνει μετά, αλλά και η μάνα εδώ που τα λέμε, ότι υπάρχει κάπου ένα ονειροδωμάτιο που το θέλει ένας Νίκος Μαστοράκης με μαλλιά, αλλά ο πατέρας που έχει πεθάνει, πριν πεθάνει της λέει μέσω της αδερφής της που επίσης πεθαίνει αλλά μετά τον πατέρα πως "μην είσαι μαλακισμένη και το αφήσει να πέσει στα χέρια των κομμουναίων το ονειροδωμάτιο γιατί τον ήπιαμε".

Και μετά είναι και ο Γκρίζλι Άνταμς, Σεργκέι τόνε λένε, τι γίνεται εδώ λέει, δουλειά σου του λένε και μετά αυτός πάει και μπαίνει σε μια παρτούζα. Γίνονται κι άλλα θα δείτε.

Υπάρχουν τα obscure κομμάτια και μετά υπάρχει το Meet the Hollowheads, ένας συνδυασμός πραγμάτων που δεν θα έπρεπε να έχει γίνει, αλλά έγινε οπότε γιατί να μην το δούμε.

Το Ρετιρέ στο μέλλον, ο Ανδροκλής και τα Λιονταράκια του ΙΝ ΕΝ ΟΛΤΕΡΝΕΤ ΓΙΟΥΝΙΒΕΡΣ και άλλα τέτοια γουστόζικα σε μια ταινία που είπε Ill be heavy on the set design, but light on the everything else.

Οπτικά λειτουργεί άψογα, είναι ένα χορσταστικό πιάτο δε λέμε, αλλά με λίγη πρωτεινή, αλλά καμιά φορά καλό είναι να τρώει κανείς και λίγη σαβουρίτσα.

Στο μέλλον, ο καπιταλισμός θα μας έχει υποτακτικούς στα αφεντικά που θα θένε να μας πασπατεύουν τις σύντροφοι, μέχρι εμείς να τους σκοτώσουμε και να τους κλείσουμε στο υπόγειο μαζί με τον πορνόγερο παππού μας AND WE'RE KIND OF HERE FOR THAT.

Η Πάμελα Άντερσον πρωταγωνιστεί σε αυτό το ερωτικό-μπάντι-κοπ μούβι, προσπαθώντας να επιβίωσει μέσα σε μια θάλασσα πιστολοκομπάρσων αλλά και ατελείωτων μπλουζ ριφς.

Αφήνωντας πίσω το μαγιό απο το Μπέηγουοτς αλλά και το τριχωτό στέρνο του Μιτς Μπιουκάναν, η αγαπημένη μικρών και μεγάλων Πάμελα αποδεικνύει ότι το υποκριτικό της εύρος δεν τεντώνει μόνο μέχρι τις απλωτές και την πεταλούδα, αλλά απλώνεται μέχρι το δύσκολο δραματικό κοστούμι μιας πτωχής πλην τίμιας τροτέζας που έχει μπει στο μάτι του ghost writer παύλα αντιδημάρχου Στέησι Κητς, επειδή εξουσία.

Ανελέητο τρεχαλητό, πάρα πολύ άστοχα πιστολίδια, μπουνιές άνευ λόγου, πιοτί, σκηνές παθιασμένου σέηξ, αλλά και η πιο νευρώδης καταδιώξη με μηχανάκια συνθέτουν το πλούσιο σε εντάσεις κάδρο του Ρο Τσάστις που ξεκάθαρα κοιτάει τις 48 Ωρες στα μάτια και λέει:

"Kαλά, μέχρι εκεί δεν πάω, άλλωστε που να βρεθεί ένας Νικ Νόλτες με το μπάτζετ μας, αλλά έχομε στήθια Πάμελας ΕΝΤ ΓΟΥΗ ΠΛΑΝ ΤΟΥ ΓΙΟΥΖ ΔΕΜ".

Ο Λανς ΕΝΡΙΚΣΕΗΝ ηγείται επικού καστ και ραν-οβ-δε-μιλ σεναρίου, με φόντο μια μπερδεμένη με το χρονικό πλαίσιο αμερικλάνικη γωνίτσα, Γλυκά Νερά για μας, αλλά λετς μπι όνεστ, ποιος μας χέζει εμάς.

Μέσα σε όλα τα λοιπά έχουμε έναν Σαμ Κίνισον μπαρμπέρη, ένα στρατόπεδο στο οποίο μπαίνεις με ατάκα τύπου "είμαι φίλος του Γουίλιαμ Λόσον" και άφθονη δράση που εν τέλει φαντάζει αρκετά ξεφούσκωτη παρά το γεγονός ότι έχει περισσότερο πυροτέχνημα και από ελληνικό Πάσχα.

Κοινώς μια ταινία τόσο ΦιλμΠι που κανονικά της πρέπει ένα Αγία Ζώνη σηλ-οβ-απρούβαλ.

Ο Λούτσιο ο Φούλτσις βάνει τα γουνοσώβρακά του και την βλέπει ελαφρώς σόρντ εν σόρσερι σε ένα μπάντι μούβι με μπόλικο φίλτρο Σεμίνας Διγενή και τρια απο τα πιο ξύλινα πουλιά στην ιστορία του σινεμά. Πτηνά πουλιά λέμε. Τέτοια.

Ο νεαρος Ηλίας πιάνει την ηλικία ενηλικίωσης, και ο ασπρομάλλης πατήρ του ξηγιέται παντόφλα και ένα τόξο, όπως οφείλει άλλωστε να κάνει κάθε καλός πατήρ. Απο εκεί ξεκινάει μια περιπέτεια με ΑΦΘΟΝΟ γουατ δε άκτσουαλ φακ, μια συνάντηση με ένα παλιό πορτιέρη του Tithora Rock Bar και μια showdown μάχη με μια τσίτσιδη κακίστρω που φοράει μάσκα Ντέστρο.

Το showdown βέβαια θα τον βρει ακέφαλο, αλλά εντάξει μην τα θέλουμε και όλα δικά μας έτσι;

H Troma είναι πάλι μαζί μας, αυτήν όμως την φορά με ένα απο τα προϊόντα της που ειναι ταυτόχρονα ΚΑΙ υποτιμημένα ΚΑΙ more Troma than any other Troma could Troma.

Διότι η ιστορία του φιλότιμου μπάτσου που γίνεται υπερηρωας και πολεμά το έγκλημα μπορεί να μην ειναι φρέσκια, αλλα στα χέρια των ΣΟΦΩΝ της Τroma απογειώνεται στην στρατόσφαιρα του ΓΟΥΑΤ ΔΕ ΦΑΚΝΕΗΣ.

ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΤΗΝΕ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΒΟΛΗ Ε,

Η ανθολογία βρετανικού τρόμου (ο θεός να τόνε κάμει) συναντά το Ρετιρέ και μπορεί όντως αυτός ο συνδυασμός να ακούγεται κάπως δύσκολος στο στομάχι, αλλά με έναν μαγικό τρόπο καταλήγουμε με ένα πιάτο ισορροπημένο, που αφήνει μια όμορφη επίγευση στον κινηματογραφικό μας ουρανίσκο.

Ολ σταρ πλέγιερς στα σβησίματα της καριέρας τους, βιντεοκλιπικά μουσικά δρώμενα ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΙ, με την ματιά ενός Μεγακλή Βιντιάδη και τρεις ιστορίες που αναδεικνύουν σημαντικά ζητήματα της καθημερινότητας όπως

- Βοηθάμε τους γέροι ή θα μας βγουν βαμπίρ; - Αν ο μπαμπάς είναι βρικόλακας, τόνε ξυπνάμε για τα μεσημερινά ματς; - Τελικά το Παρμιστάν ποιος το βρήκε πρώτος;

Αυτά και άλλα πολλά στο Μόνστερ Κλαμπ που πιάνομε στα χέρια μας.

Μια ταινία που πήρε με την αξία της μια θέση στην θρυλική λίστα των βίδεο νάστιζ του ανχλικού παραμυθιού, το Street Trash, επιχειρεί να μην αφήσει καμία ψυχούλα ΝΟΤ ΟΦΕΝΤΙΝΤ.

Σάπια φουρνιά από 60χρονο ποτίδιο που ξηγιέται κυριολεκτικά λιώσιμο, κόβει βόλτες σε μια Νέα Υόρκη που δοκιμάζει ως νέο της αγαπημένο σπορ το τσουτσουνοφουτμπολ.

Μηνγουάηλ, μια ομάδα αστέγων το ζει λίγο με ίντριγκες Ρετιρέ, ενώ κάπου εκεί βρίσκουμε και έναν νεκροφιλο.

And that there is quality story telling in a nutshell.

ΓΙΟΡ ΓΟΥΕΛΚΟ.

Καλή σε-zone να έχομε

Συμπαθής αστρόγερος συναντιέται με τον Ιησού από την διαστημοναζαρέτ γιατί κάποιος διαστημοσατανάς θέλει τα παιδιά να έχουν μαλλιά και μετά βγαίνει στον αιφνιδιασμό ο Γιαννόπουλος, πάντα Γιαννόπουλος σηκώνεται να καρφώσει ΚΑΙ ΕΚΡΗΞΗ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

Και κάπως έτσι ξεκινάει η έβδομη ή δέκατη έβδομη σεζόν του φιλμπι ίσως και η τελευταία, που ξέρετε, ο σατανόγιατρος μας έχει βάλει στο μάτι επειδής δεν μας αρέσονε τα γεράκια τσέπης.

Ίσως και τίποτα απο τα παραπάνω ποιος ξέρει.

Α ρε μάηκολ τζεη παραντάην ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΑΣ ΕΠΑΙΞΕΣ.

Χαθήκαμε ναι.

Like absent fathers, πήγαμε για τσιγάρα και οταν μας είδατε ξανά είχατε βγάνει μούσια.

Θα ξαναφύγουμε; ΟΧΙ. ΝΑΙ. ΙΣΩΣ.

Για την ώρα επιστρέφουμε με αφιέρωμα στον μεγάλο Τζον Κάρπεντερ.

ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ.

Μπορεί το Alien να μας έμαθε ότι in space no one can hear you scream, αλλά αυτό σίγουρα δεν το είπαν στον Ρεμπ Μπράουν ο οποίος πολύ απλά είπα "ναι, αλλά εγώ βροντοφωνάζω".

Στο Space Mutiny, o αγαπημένος μας Ρεμπ μας χαρίζει ίσως την πιο φωναχτερή ερμηνεία του, αντλώντας σίγουρα έμπνευση και απο την γυναίκα του, που παίζει εδώ τον ρόλο της έξυπνης μεν, απόλυτα ευάλωτης στην γοητεία του Ρεμπ κυρα Γιώργαινας δε.

Το στόρι θέλει ένα μεγάλο διασταμπόβλοιο με πολυ λαό να έχει ανακατωσούρες τύπου Ρετιρέ, οι οποίες εν τέλει οδηγάνε σε ευτράπελα με συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, όπλα λέηζορ και ξεφρενα πάρτυ στην Αυτοκίνηση.

Μια ταινία σταθμός στην ιστορία του σάη φάι, που αποδεικνύει περίτρανα ότι ακόμα και σε ένα τόσο (ενίοτε) χάη μπράου είδος, δεν χρειάζεσαι πολλά αν έχεις ένα βίντεο που μπορεί να αντιγράψει εκπομπαί απο την τηλεόραση και ένα στιβαρό σετ απο μαρμάρινα ανδρόβυζα.

Μπερδεμένος αριθμοφετιχιστής ιερεύς τα μπλέκει με μέτσολ δισκοπώλη και τον Κώστα Μυλωνά της Μαδρίτης για να ξεμπερδεύονε μια και καλή με τον αντίχριστο.

Στον δρόμο τους, θα συναντήσουν γυμνές τσούνες, παρθένες και όχι-παρθένες, θανατηφόρα σκαλιά, κατσίκες, γίδια, μπράβους, φουσκωτούς και τηλεοπτικούς παραγωγούς καθώς και μια μάνα που δεν σηκώνει μαλακίες.

Κοινώς, ένα χριστουγεννιάτικο κινηματογραφικό κάλαντο να το πιείς στο ποτήρι, καθώς κυνηγάς μικρούς καλαντιστές ώστε να τους πάρεις τις εισπράξεις.

ΜΕΡΙ ΚΡΙΣΜΑΣ ΣΕΡΦΕΡΣ ΟΒ ΓΟΥΑΙΚΙΚΙ

Ένας άνθρωπος-αράχνη που τις αρπάζει και από λατζέρηδες της μαφίας, τα σατανικά σχέδια ενός μπιγκ μπος του ρηαλ εστέητ, ένας Κινέζος κατάσκοπος με χρυσή καρδιά και ο Γιώργος ο Κατσαρός με το σαξόφωνο του.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ.

Στο όχι-και-τόσο-μεγάλο-φινάλε των περιπετειών του λαηβ άκσιον Σπάηντερ Μαν, μία ταινία διπλό τηλεοπτικό επεισόδιο, στο Ντράγκονς Τσάλεντζ, στο Τσαηνίζ Κονέκσιον πείτε το όπως σας κάνει.

Απλά μην το πείτε συναρπαστικό.

Στα 1990 η Κάνον είναι οριακά πλέον στην μηχανική υποστήριξη, αλλά το great white hope, o νέος Μπράντο, ο Μιχάλης ο Ντούντικοφ έρχεται απο το (όχι και τόσο) πουθενά για να σώσει το κόμπανι που τον έκανε άθρωπο.

Αλλά δεν μπορεί γιατί είναι λιγάκι άμπαλος. Ευτυχώς που υπάρχει ο Μαρκ Χάμιλ εντούτοις, ο οποίος τα κάμει όλα. Κάμει τον φονιά, κάμει τον πληγωμενό στα μέσα του, κάμει τον ταχυδρόμο, κάμει τον ΚΤΕΛ-ατζή, κάμει τον οτοστόπερ του τρόμου, κάμει τον ηθοποιό που κλέβει την παράσταση, ΤΑ ΚΑΜΕΙ ΟΛΑ.

Εδώ ακόμα στα πρώτα βήματα του overacting is my shit με το οποίο έφτιασε καριέρα ο Χάμιλ ΒΓΑΝΕΙ και την τελευταία σταγόνα πχιότητας απο αυτό το ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΟ καρ κρας οβ ε μουβι και Ω ΤΙ ΧΑΡΑ, ο Αχιλλέας και ο Μάκης πέφτουν με τα μούτρα στην πισίνα του fan-boy-ισμού.

ΠΑΛΙ ΤΟ ΦΡΑΝΚΕΝΧΟΥΚΕΡ; ακούμε να λέτε.

Ε ΝΑΙ, πάλι το Φρανκενχούκερ, δικό μας είναι το μαγαζί, ότι θέμε κάμομε.

Αλλά, γι' αυτό το πέρασμα, έχουμε και τουίστ: ο Άκης Καπράνος μας συνοδεύει για μια δεύτερη ματιά -και ίσως λίγο πιο εκ βαθέων ανάλυση- του μάγκνουμ όπους του Φρανκ Χένελοττερ, αφού την πρώτη φορά που το είδαμε κυρίως παλεύαμε να καταλάβουμε πως δουλεύουν τα μικρόφωνα, τα πόντκαστ και τα ανοιχτήρια Μπάλτικα.

Ελάτε λοιπόν για μια βόλτα στο μαγευτικό, oversaturated Νιού Τζέρζι, αλλά και τη μυθική Νέα Υόρκη των έιτιζ, που ξαναζεί τις τελευταίες της στιγμές μέσα από το φακό ενός μοναδικού αντεργκράουντ auteur (ναι ρε, το εννοούμε).

Επίσης, ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ: στις 4 Αυγούστου θα έχετε την ευκαιρία να δείτε την ταινία μαζί μας στο σινέ ΡΙΒΙΕΡΑ, σε ακόμα ένα Bad Movie Night από το Midnight Express, με γιόρς τρούλι στην παρουσίαση.

Τι παίρνεις όταν βάνεις λίγο Τζεμζμποντ, λίγο Τζακιτσαν, λιγο ντεκολτέ, λιγο ωραίες γωνίες ανδρικού προσώπου, (οχι) λίγο εκρηκτικό, λίγο έρημο, άντε και λίγο (ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ) σενάριο;

Μα ασφαλώς το Λεζερμίσιο a.k.a. Σολζερ οβ Φορσουν, ένα ΜπραντονΛι-ικο όχημα το οποίο έμεινα απο λάστιχα, λάδια, κιβώτιο και καρμπυρατέρ και έκοψαν την υπόλοιπη διαδρομή με τα ποδάρια.

Νον στοπ μέτρια δράση, ερωτισμός που γεμίζει χαμηλό ποτήρι κρασιού και ένας Έρνεστ Μποργκνάην να κάνει χαλαρό μεροκάματο, επειδής αυτό σας αξίζει για το έμπα του 26.

Τέσσερα χρόνια. ΤΕΣΣΕΡΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΞΕΣΤΡΑΒΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΚΟΥΤΙΑ ΜΕ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ΖΗΤΑΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ.

Αλλά ας είναι. Αυτό εδώ το πόδκαστ είναι γιορτινό. Και τούτο γιατί γιορτάζουμε, ΧΡΙΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ, τέσσερα ΟΛΑΚΕΡΑ χρόνια κινηματογραφικών πόντκαστ, τέσσερα ΟΛΑΚΕΡΑ χρόνια αδιανόητης πχιότητας, τέσσερα ΟΛΑΚΕΡΑ χρόνια ημι-υπόγειας μαγείας, τέσσερα ΟΛΑΚΕΡΑ χρόνια καμπαναριών και ράντομ θορύβων έξω απο την πόρτα μας, τέσσερα ΟΛΑΚΕΡΑ χρόνια σκέτα.

Κάνουμε μια αναδρομή το λοιπόν, συγκρίνουμε σημειώσεις, μουσικάρουμε και ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΜΕ το τέλος μας. Άλλοι πιο σύντομα, άλλοι με περισσότερα λεφτά.

Πάντως το 2024 εδώ θα είμαστε ΜΑΛΛΟΝ.

Ίσως (τι ίσως, ΣΙΓΟΥΡΑ) το πιο παρεξηγημένο ντοκιμαντέρ όλων των εποχών, το Killing of America πνίγηκε στον βόθρο του Mondo, μπορεί κατά λάθος, μπορεί όμως και επίτηδες, μιας και ετούτη η κινηματογραφική έκθεση θέλησε να κάτσει το αμερικάνικο κοινό του σε μια καρέκλα και το βάλει μπροστά απο τις ευθύνες του.

Το αποτέλεσμα ήταν να χαθεί στα backrooms του σινεμά, μέχρι που το word of mouth μπουρμπούλιασμα έγινε τσουνάμι και έφερε ξανά στον αφρό αυτήν την θριαμβευτικά ψυχρή αποδόμηση του αμερικάνικου ονείρου.

Με ετούτο το πόδκαστ ολοκληρώνουμε και το σύνδομό μας μπρέηκ απο τον κανονικό προγραμματισμό μας, το σοβαρέψαμε κάπως το ξέρουμε, αλλά ευελπιστούμε να εκτιμήσετε αυτό το κάπως διαφορετικό απο τα κανονικά μας μπακ-του-μπακ όσο εμείς που το γράψαμε.

Επίσης και. Τι Ιμάτζιν ρε, ΤΙ ΙΜΑΤΖΙΝ.

Μπρέηκ από το regularly scheduled podcast σας για αυτήνα την εβδομάδα επειδής Αχιλλέας ΠΑΛΙ ΛΕΙΠΕΙ (ΓΕΛΑΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΕ ΓΑΜΟ ΛΕΕΙ) , αλλά και επειδής είπαμε να κάμομε ένα ντητούρ και να ασχοληθούμε με το θέμα των σήκουελς. Και των ρημπούτς. Και των ρημέηκ.

Ποια μας αρέζονε, ποια όχι, χοτ και χλιαρά τέηκς για τον τσαμπουκά, νερά να φτύνονται, λίστες να γράφονται και να πετιούνται στα σκουπίδια και όλα αυτά επειδή ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΤΖΕΤ ΣΕΤΕΡ.

Ένας Κόργκι Φέρμαν φοβερός, με τρεξίματα με πλεμόνια, με αναφορές στους αρχαίοι Έλληνες, ένας Ντον Σουέζνι ίδιος ο αδερφός του και καλύτερος μη σου πω και ένας Σκοτ Ρηκς ΚΟΥΡΟΣ να τόνε χαίρεσαι κάθε φορά που έπεφτε η κάμερα πάνω του σαν ερωτευμένη χωριατοπούλα. Μιλάμε για τριολέ δραματικό που θα ζήλευε και ένας Αρίγκο Σάκι στα καλά του εκεί με τους τρεις Ολλανδούς, Ράηκαρ, Γκούλιν και Παουτάσο να χαλάνε τον κόσμο τι να λέμε τώρα, όλο γυρισμένο στην Πάρνηθα πριν τις φωτιές, μια κούκλα σκέτη να ντρέπεσαι να κατουρήσεις πεύκο.

Έτζ οφ χόρορ το λένε κάπως έτσι, η άκρη της καραμούζας νομίζω μεταφράζεται, την έφερε ο Στέλιος ο Καραπλάνης ένα παιδί σπουδαγμένο, ευθυτενής εκεί σαν τον γίγαντα της Ρόδου εκείνον στον λιμάνι με τα ανοιχτά πόδια απο την Φιλιπίνα λέει μας πήγε Πάρνηθα απο Πάρνηθα χειμώνα μιλάμε σου βγάζει τα μάτια τα κάνει μπίλιες. Να είχες χίλιες μπίλιες να του δώσεις να σου δίνει ταινίες σε δάση και εξπλοτέσον με όπλα και φόνους.

Για αυτό βλέπει ο κόσμος την Αγία Ζώνη, γιατί έχει ποιότητα σε όλες τις γραμμές.

Αμερικάνικη φαμίλια μεσοαστών αποφασίζει να μετακομίσει στο γραφικό Αιμομίκτιο, ένα όμορφο χωριό εκεί σε κάτι βουνά.

Γρήγορα όμως η απόφασή τους τους βγαίνει ξινή επειδής Α. Πάνε να κάμουνε τζεντριφικέσιο σε περιοχή με 5 κατοίκους Β. Η επιχειρηματική ιδέα του αρκετά ημίγυμνου πατέρα δεν βγάνει πράφιτ Γ. Υπάρχει εκεί ένας σήριαλ κίλερ που δεν τους πολυγουστάρει.

Αν νομίζετε ότι ακολουθεί ένα σφιχτό τρομοθρίλερ κάμετε λάθος, αλλά οκ, λογικό, όλοι αυτό νομίζαντο, εκτός των δημιουργών που διαβάζανε παιδικά μυθιστορήματα μυστηρίου στις διακοπές των. Once again, ΧΙΛΑΡΙΤΥ ΗΝΣΟΥΣ.

Ο Τσίριος Σανθιάγκος, αγαπημένο παιδί του Ρότζερ Κόρμαν και ο μίστερ φτιάνω-ταινία-σε-2-ώρες-με-μπάτζετ-ένα-μίλκονς-και-ενα-καφάσι-τομάτεηζ επιστρέφει ΚΑΙ ΠΑΛΙ στο υπόγειο της Κυψέλης (ευχαριστούμε Στέλιο) με ένα κομψοτέχνημα κουραδένιας υφής, που κάνει το Νάητστίκ να φαντάζει σαν οσκαρικό δημιούργημα με κρεμαστές πέρλες.

Φυλακή στο Βιετνάμ-Φιλιππίνες μαντρώνει γυναίκες απο Ασία και Αμερική και αφού τις ντύνει νίντζα-μυροφόρες τις μετατρέπει σε βομβίστριες-αυτοκτονίας επειδή κάτι πρέπει να τις κάνει τέλος πάντων μην ρωτάτε και πολλά.

ΦΑΝ ΦΑΚΤ: αν δείτε την ταινία ολάκερη και ΔΕΝ ΓΙΝΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ σουησάηντ-μπόμπερ απο την απόγνωση κερδίζετε ένα λουκούμι.

Βρισκόμαστε πάλι στο μέλλον, στις κλασσικές μας χωματοχαβούζες, εκεί που κυριαρχούν μόνο οι σκληροί, οι έχοντες petrol pass και όσοι έχουν παραπάνω απο ένα αμάνικο.

Ο ήρωας μας, ο γνωστός σε όλους Ζοχάδας, ξάδερφος του Σνέηκ Πλίσκεν απο την μεριά του πατέρα του, αναλαμβάνει μια αποστολή, η ουσία της οποίας ποσώς μας απασχολεί, παρεά μια κορασίδα και ένα γκαρσόνι ταβέρνας. Στην πορεία θα συναντήσουν ημι-άγριους με τζιν παντελόνια και μαντήλια στο κεφάλι, ποστ-αποκαλύπτικ συμμορίτες ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΑΣΧΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΧΑΛΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.

Η ταινία είναι μια ευγενική χορηγία του τμήματος οχημάτων του ελληνικού πεζικού.

Ήρθε η ώρα να δοξάσουμε την κορωνίδα της καριέρας του μεγάλου Γκλέν Φόρντ, του μόνου ηθοποιού που δούλεψε ΚΑΙ με Φριτζ Λάνγκ ΚΑΙ με το έναν από τους δύο πολιούχους του Φιλμπιτ Ντέηβιντ Έι Πράιορ (βοήθεια μας).

Στο Ρώ Νερφ, ο κύριος Φορντ υποδύεται εναν διευθυντή περιφεριακού γραφείου ΕΦΚΑ, που ντουμπλάρει και ως μέντορας του πιο άμπαλου ντετέκτιβ των νάιντιζ, ενώ ο τελευταίος προσπαθεί να λύσει το ΠΙΟ ΑΠΛΟ ΧΟΥΝΤΑΝΙΤ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΠΟΤΕ.

Έχει η ταινία αρκετούς χαρακτήρες για να σε μπερδέψει ως προς το ποιος είναι ένοχος; ΟΧΙ.

Είναι ο μόνος πιθανός ένοχος από τα πρώτα πέντε λεφτά της ταινίας ο αληθινός ένοχος; ΝΑΙ.

Είναι ο ΜΕΓΑΣ Ράνταλ "Τεξ" Κόμπ ο αληθινός Ελ Ντουντερίνο, αλλά και ο απόλυτος άνθρωπος να βγείς μαζί του για ακραίο μπέντερ; ΝΑΙ.

Θυμόταν ο Γκλεν Φορντ οτι έπαιξε σε αυτή την ταινία, δύο μέρες μετά τα γυρίσματα; ΦΥΣΙΚΑ ΟΧΙ.

Παίζει και η Τρέισυ Λορντς, η οποία είναι χαλαρά η καλύτερη ηθοποιός στη ταινία; ΝΑΙ ΔΙΑΟΛΕ.

ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ ΔΕΓΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ

O Ρίτσαρντ Λινκλέητερ το κρατάει cheap and cheerful που λένε και σε κάποια χωριά, σε αυτό το Austin-till-you-drop indie classic που αποθεώνει το δεν-χρειάζεται-να-έχει-νόημα-αν-δεν-θες σκεπτικό πολλών ταινιών του είδους.

Για πολλούς και πολλές εκνευριστικά άσκοπο, για άλλους και άλλες καταπληκτικά ασαφές, το Σλάκερ είναι ΞΕΚΑΘΑΡΑ παιδί των 90ς και δεν πολυ-καίγεται για το αν τελικά το γοστέρνονε ή όχι.

Απόλυτα Film-Pit-ική ταινία, ίσως και να αργήσαμε να τήνε πιάσομε, όμως κάποια στιγμή θα συνέβαινε κι αυτό. Φορέστε κάτι αλαφρύ, στο Ώστιν κάμει ζέστη και πάμε να αμπελοφιλοσοφήσομε.

Ήταν ένας μπέμπης κάπως μεγαλόσωμος που έμενε με την μάνα του και τις δύο αδερφάδες του, αλλά ήταν και μια κοινωνική λειτουργός που πολύ τον έκαμε κέφι.

Και μετά γίνονται κάτι έκτροπα και κάτι πάρτυ και κάτι μαλλιοτραβήγματα και γενικά όπου βλέπετε μεγαλόσωμο μπέμπη μακριά, αυτό έχουμε να πούμε.

Ένα καουντερκαλτσερικό κομμάτι τολμηρότατου ΓΟΥΑΔΕΦΑΚ που δεν γουστάρει το αμέρικαν ντρημ και το κάνει τσίσα.

ΤΣΑ! Επιστρέψαμε. Μας περιμένατε; ΝΟΜΠΟΝΤΙ ΕΞΠΕΚΤΣ ΔΕ ΣΕΗΚΡΕΝΤ ΜΠΕΛΤ ΙΝΚΟΥΙΖΙΣΙΟΝ.

Αλλα ναι, επιστρέψαμε με νέα και ορέξεις. Και τι καλύτερο για επιστροφή απο το Τέξας Τσεηνσο Μασσακουρ το ορίτζιναλ το αυθεντικό, το αμίμητο.

Που ετοιμάζεται για επετειακό re-issue ως ΑΝΙΜΕΣΙΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ.

Οπότε παλουκωθείτε και πατηστε πλεη.

Entry υψηλών φλογοβολικών θερμοκρασιών αυτήν την εβδομάδα και μια ταινία που είχε απο τα πρώτα της βήματα σημαντική θέση στην θρυλική λίστα των video nasties.

Τοποθετημένο σεναριακά κάπου ανάμεσα στο Psycho και το Driller Killer, τούτο εδώ το καρβουνιασμένο ψυχοτρομόδραμα, κόβει βόλτες, αγαπάει την μάνα του και γουστάρει την ντίσκο όσο λίγα.

Δεν είναι άλλωστε και λίγο πράμα να είσαι serial killer και ταυτοχρονα να φωνάεις yes sir, I can boogie, ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΚΙ ΑΥΤΑ.

Aπολαύστε υπεύθυνα.

Η Χάμερ πάει Σό, η Σο πάει Χάμερ; Και αν η Χάμερ πάει Σο, η Σο δέχεται την Χάμερ, ή μήπως η Σο θέλει Χάμερ, αλλά δεν ξέρει πως να το πει στην Χάμερ; Η Σο.

Και άλλα τέτοια ερωτήματα με την σημερινή ταινία, ένα ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ cinematic oddity με τα όλα του, που παντρεύει με τόλμη (και οικονομική απόγνωση) δύο κόσμους που υπό άλλες συνθήκες δεν θα θέλανε ούτε τα χνώτα του αλλουνού τα χνώτα να μυρίσονε τα χνώτα. Του αλλουνού.

Αυτά όμως κάμει ο Δράκουλας, αυτή η φερετρική κοζμολίνγκουα του τρομοπαραμυθιού, Ενώνει τους λαοί. Κι εμείς ενωνόμαστε με εσάς. Με κλωτσές και τσεκούρια απο αλουμινόχαρτο ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΑΜΕ.

Πέρασε καίρος από το προηγούμενο, αλλα ναι, ήρθε η ώρα για ένα νέο LIVE COMMENTARY από το FILM PIT.

Και όχι ότι κι ότι - σας έχουμε σήμερον ένα ΜΕΓΑ ΟΠΟΥΣ του ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑ ΝΗΛ ΜΠΡΗΝ (βοήθειά μας).

Ακούστε το ίντρο, εκτιμήστε τη διάνοια του Νηλ, βαρέστε το παρακάτω λίνκ και ΝΙΩΣΤΕ ΤΟ ΔΕΟΣ: https://www.youtube.com/watch?v=jQPbViX8TgM

Χιου άρ χουέλκαμ.

Δέκατη σεζόν τέλος με ένα ακόμα φήβερ ντρημ της Νέας Υόρκης, ένα επικό Σιντερέλα στόρι αλλα με λιιιιγο παραπάνω sci fi και λιιιιιγο παραπανω σεξ.

Γουορχολικη φασούλα, στιλιστικά αποτυπώματα που έδωσαν ψωμάκι σε πολλά μυαλά ΦΟΡ ΓΙΑΡΣ ΛΕΗΤΕΡ και μια ταινία ΠΑΛΕΤ ΚΛΕΝΖΕΡ για να τελειώσουμε άλλη μια κινηματογραφική λίστα.

Ονγουορντ του δε νεξτ.

Επιστροφή μετά απο ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΟΥΛΕΣ στα ταινιακά μπαλκόνια μας, με το ΕΠΙΚΟΤΑΤΟ night of the comet, ενα τολμηρότατο b-movie, το οποίο μεγάλωσε και κάμει ρυτίδες με περίσσια αξιοπρέπεια.

Κομήτες, νεαρόπαιδα, ζόμπια, ζοφερό μέλλον και ΑΦΘΟΝΗ ΚΟΚΚΙΝΙΛΑ και ΝΑΙ, μια εσάνς προφητικού λουκ ιντου δε φιούτσερ.

\Περάστε στο υπόγειο γλυκούλια μας.

Η ταινία ορόσημο του Ρότζερ Κόρμαν, το ΝΙΑΡ ΦΙΟΥΤΣΕΡ αμαξο-έπος που ενώνει στην ίδια ιστορία έναν υπέροχο Σταλόνε, έναν σημαδεμένο γόη Κάραντην/Καραντάην/Καραβάημπ και ίσως, ΙΣΩΣ ΛΕΜΕ ένα απο τα ομορφότερα σώβρακα που έχουν γραφτεί σε κάμερα.

Οχήματα με διακόσμηση κλεμμένη απο τα Αηδονάκια (strictly OG reference), παράγοντες και πολιτικά πρόσωπα βγαλμένα απο τις σκληρότερες ονειρώξεις των σύγχρονων Ρεπουμπλικάνων και σκιά των μπαγκετοφόρων Γάλλων πάνω απο όλους και απο όλα.

Ό,τι και αν ζητήσεις, το Ντεθ Ρεης το έχει.

Οκ, ίσως να χωρούσε και μια ζεμπεκιά κάπου, αλλά ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας.

Τερατάνθρωποι των υπονόμων που τρώνε μακαρονάδα με πυρηνικά απόβλητα, αποφασίζουν να βγουν στα απο πάνω επειδής αποκτούν ενδιαφέρον για ανθρωπομεζέδες.

Το μόνο εμπόδιο; Τα υψηλά ενοίκια στο νησί του Μανχάταν.

Καλά ναι, όχι ακριβώς, αλλά στο περίπου.

Σε κάθε περίπτωση το C.H.U.D. είναι μια απο αυτές τις ταινίες που το πέρασμα του χρόνου έχει κερδίσει ένα ξεκάθαρο cult following, επειδής Η ΠΧΙΟΤΗΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ, αλλά επίσης επειδή λέει ΑΛΗΘΕΙΕΣ και όντως υπάρχονε στους υπόνομοι τέρατα που τρώνε τεριέ.

ΛΥΠΑΜΑΙ ΑΝ ΣΑΣ ΧΑΛΑΜΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΑΛΛΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.

Μικρό ταξίδι μέχρι τα απέναντι, μεγάλο ταξίδι στο παρελθόν, πάλι στα απέναντι, διατί έφτακεν η ώρα να τα πούμε τούρκικα και άραγες υπάρχει καλύτερη αφετηρία απο το ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΤΑΡ ΓΟΥΟΡΖ

Μια παραγωγή χτυπημένη απο θύελλες και κακοκαιρίες, δύο πρωταγωνιστές που φοράνε κράνη μηχανής και παίζουν πειστικότατο ταβερνόξυλο με κόντρα σφαλιάρα και κλωτσά απο τσάμικο και δεκάδες τύποι ντυμένοι λούτρινοι εφιάλτες, διότι κάτι ο άθρωπος και κάτι η ειρήνη και κάτι ο Αλλάχ και κάτιο ο Χριστός και κάτι ένα μεγάλο σπαθί απο αφρολέη τυλιγμένο με σάνιτας φόηλ.

Όλα αυτά με κοφτό, τσαμπουκαλίδικο μοντέηζ, μουσικές απο αλλού οι οποίες πάνε κουφέτο και ένα σκασμό ακόμα πράματα που πρέπει να τα δείτε για να τα πιστέψετε.

Τσόρτς Λούκας φάε την σκόνη των Τούρκων.