بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ (۱)

بگو: پناه می‌برم به پروردگارِ مردم (١)

مَلِكِ النَّاسِ (۲)

فرمانروای مردم (٢)

إِلَٰهِ النَّاسِ (۳)

معبودِ مردم (٣)

مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ (۴)

از زیان وسوسه‌گرِ کمین‌گرفته و پنهان (۴)

الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ (۵)

آن‌که همواره در سینه‌های مردم وسوسه می‌کند (۵)

مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ (۶)

چه از جنّیان باشد، چه از آدمیان‌ (۶)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ (۱)

بگو: پناه می‌برم به پروردگارِ سپیده‌دم (١)

مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ (۲)

از زیان هر مخلوقی (٢)

وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ (۳)

و از زیان شب، زمانی که [تاریکی‌اش] درآید و فراگیر شود (٣)

وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ (۴)

و از زیان نفوس افسون‌گری که [با ترفند و زبان بازی و حیله‌های گوناگون] در تصمیم‌ها و اراده‌ها می‌دمند [و نهایتاً امور مردم را دچار مشکل کرده، و نظام حیاتشان را مختل می‌سازند] (۴)

وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ (۵)

و از زیان حسود، چون حسدش را به کار گیرد‌ (۵)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ (۱)

وای بر هر طعنه‌زنِ عیب‌جوی! (١)

الَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ (۲)

همان که ثروتی را به دست آورده، و [همواره] آن را شماره کرده (٢)

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ (۳)

گمان می‌کند ثروتش به او عمر جاودانه داده، [و هیچ خطری متوجّه او نیست] (٣)

كَلَّا ۖ لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ (۴)

چنین نیست [و گمان او واهی و بی‌دلیل است،] یقیناً او را در آن شکننده اندازند (۴)

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ (۵)

و تو چه می‌دانی آن شکننده چیست؟ (۵)

نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ (۶)

آتش برافروختۀ خداوند است (۶)

الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ (۷)

که بر دل‌ها برآید و چیره شود! (٧)

إِنَّهَا عَلَيْهِمْ مُؤْصَدَةٌ (۸)

آن آتش بر دوزخیان سربسته است، [به‌گونه‌ای که هیچ راهِ گریزی از آن ندارند] (٨)

فِي عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ (۹)

در ستون‌هایی بسیار بلند و کشیده‌! (٩)

‌ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

هَلْ أَتَىٰ عَلَى الْإِنْسَانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئًا مَذْكُورًا (۱)

آیا [جز این است که] روزگاری طولانی بر انسان گذشت که چیزی درخور ذکر نبود؟ (١)

إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ مِنْ نُطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِيعًا بَصِيرًا (۲)

ما انسان را از نُطفه‌ای آمیخته [از عناصر گوناگون] آفریدیم، و او را [در همۀ امور] در معرض آزمایش می‌گذاریم، و به این سبب او را شنوا و بینا قرار دادیم‌ (٢)

أَوَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَمَاءُ بَنِي إِسْرَائِيلَ (۱۹۷)

آیا این‌که دانشمندان بنی‌اسرائیل قرآن را [با تکیه بر تورات و انجیلشان] می‌شناسند برای منکران دلیلی [بر صِدق و حقّانیت آن] نیست؟ (١٩٧)

وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَىٰ بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ (۱۹۸)

اگر آن را [که مایۀ هدایت همگان است] بر بعضی از غیر عرب نازل کرده بودیم‌ (١٩٨)

فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ مَا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ (۱۹۹)

و او آن را بر عرب‌ها خوانده بود، [باز هم] به آن ایمان نمی‌آوردند‌ (١٩٩)

كَذَٰلِكَ سَلَكْنَاهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ (۲۰۰)

این‌گونه [که به زبانی روشن و قابل فهم است] آن را در دل‌های گنه‌پیشگان وارد کرده‌ایم [که حق‌بودنش را بفهمند] (٢٠٠)

لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّىٰ يَرَوُا الْعَذَابَ الْأَلِيمَ (۲۰۱)

[ولی این متکبّرانِ لجوج]

به آن ایمان نمی‌آورند تا آن عذاب دردناک را ببینند‌ (٢٠١)

فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ (۲۰۲)

که ناگهان درحالی‌که [از آمدنش] بی‌خبرند بر آنان درآید‌ (٢٠٢)

فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ (۲۰۳)

[در آن لحظه که فرصت از دست رفته]

فریاد می‌زنند: آیا مهلتمان می‌دهند [تا گذشتۀ خود را جبران کنیم و مؤمن به قرآن شویم]‌؟ (٢٠٣)

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ (۲۰۴)

،[با این وصف]

آیا [باز هم] به [آمدن] عذابِ ما شتاب دارند؟! (۲۰۴)

أَفَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ (۲۰۵)

پس مرا خبر ده که اگر ما سالیانی آنان را [از نعمت‌های مادّی] بهره دهیم (۲۰۵)

ثُمَّ جَاءَهُمْ مَا كَانُوا يُوعَدُونَ (۲۰۶)

سپس عذابی که همواره به آن تهدید می‌شدند بر آنان درآید‌ (۲۰۶)

وَإِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ (۱۹۲)

مسلّماً این [قرآن] فرستاده شدۀ پروردگار جهانیان است‌ (١٩٢)

نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ (۱۹۳)

که روح‌الاَمین آن را فرود آورده است‌ (١٩٣)

عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ (۱۹۴)

بر قلب تو، تا از هشداردهندگان باشی‌ (۱۹۴)

بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ (۱۹۵)

به زبانی روشنگر و گویا‌ (۱۹۵)

وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ (۱۹۶)

بی‌تردید [خبر] این [قرآن] در کتاب‌های پیشینیان موجود است‌ (۱۹۶)

وَاتَّقُوا الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ (۱۸۴)

و از آن که شما و امّت‌های پیشین را آفرید پروا کنید‌! (۱۸۴)

قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ (۱۸۵)

گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی! (۱۸۵)

وَمَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَإِنْ نَظُنُّكَ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ (۱۸۶)

تو جز بشری مانند ما نیستی، یقیناً ما تو را از دروغ‌گویان می‌دانیم‌ (۱۸۶)

فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِنَ السَّمَاءِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ (۱۸۷)

اگر [در ادّعایت] راست‌گویی پاره‌هایی از آسمان را بر ما فروریز‌ (١٨٧)

قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ (۱۸۸)

[شعیب]

گفت: پروردگارم به آنچه [از مفاسد اقتصادی و اجتماعی] انجام می‌دهید داناتر است‌ (١٨٨)

فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ (۱۸۹)

پس او را انکارکردند، در نتیجه عذابِ روزِ ابرِ آتش‌بار آنان را فراگرفت، همانا آن عذابِ روزی بزرگ بود! (١٨٩)

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (۱۹۰)

بی‌تردید در این [سرگذشت] عبرت و درس بزرگی است، و [قوم شعیب] بیشترشان ایمان‌آور نبودند‌ (١٩٠)

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (۱۹۱)

به‌راستی پروردگارت همان توانای شکست‌ناپذیر [و] مهربان است‌ (١٩١)

كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ (۱۷۶)

مردمِ«اَیکه» پیامبران را انکار کردند‌ (۱۷۶)

إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ (۱۷۷)

هنگامی که شعیب به آنان گفت: آیا [ازفرجام شومِ شِرک و ستم و جنایت به مردم] نمی‌پرهیزید؟ (١٧٧)

إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ (۱۷۸)

بی‌تردید من فرستاده‌ای امین برای شمایم‌ (١٧٨)

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (۱۷۹)

بنابراین از خداوند [اطاعت کرده، از محرّماتش] اجتناب کنید و از من فرمان ببرید‌! (١٧٩)

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ (۱۸۰)

من در برابر [ابلاغ رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم، پاداش من فقط برعهدۀ پروردگار جهانیان است‌ (١٨٠)

أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ (۱۸۱)

پیمانه را کامل کنید، و از کم‌فروشان نباشید‌! (١٨١)

وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ (۱۸۲)

و [متاع و کالا را] با ترازوی درست وزن کنید‌! (١٨٢)

وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ (۱۸۳)

و از [ارزش] اشیاء و اجناس مردم [به هنگام خرید و فروش با حیله و ترفند] نکاهید! و در زمین تبهکاری و فتنه‌انگیزی نکنید [که بسیار زشت و ناپسند است‌] (١٨٣)

قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ (۱۶۷)

گفتند: ای لوط! اگر [از ابلاغ پیام‌هایت] بازنایستی حتماً از تبعیدشدگان خواهی بود (۱۶۷)

قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقَالِينَ (۱۶۸)

[لوط]

گفت: همانا من نسبت به عمل شما به شدت [متنفّر و] دشمنم‌ (۱۶۸)

رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ (۱۶۹)

پروردگارا! مرا و خانواده‌ام را از [نتایج و وِزر و وَبال] آنچه مرتکب می‌شوند نجات بده‌! (۱۶۹)

فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ (۱۷۰)

پس او و همۀ خانواده‌اش را نجات دادیم‌ (۱۷۰)

إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ (۱۷۱)

مگر پیره‌زنی [را که] در [میان] باقی‌ماندگان [در شهر بود]‌ (١٧١)

ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ (۱۷۲)

سپس دیگران را نابود کردیم‌ (١٧٢)

وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَطَرًا ۖ فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ (۱۷۳)

و بارانی [از سنگِ گِل] بر آنان فروریختیم، بد بارانی بود بارانِ بیم‌داده‌شدگان‌! (١٧٣)

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (۱۷۴)

بی‌تردید در این [سرگذشت] عبرت و درس بزرگی است، و [قوم لوط] بیشترشان ایمان‌آور نبودند‌ (۱۷۴)

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (۱۷۵)

و به‌راستی پروردگارت همان توانای شکست‌ناپذیر [و] مهربان است‌ (۱۷۵)

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ (۱۶۰)

قوم لوط پیامبران را انکار کردند‌ (۱۶۰)

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ (۱۶۱)

هنگامی که برادرشان لوط به آنان گفت: آیا [از فرجام شومِ شِرک و ستم و جنایت به مردم] نمی‌پرهیزید؟ (۱۶۱)

إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ (۱۶۲)

بی‌تردید من فرستاده‌ای امین برای شمایم‌ (۱۶۲)

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (۱۶۳)

بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید‌! (۱۶۳)

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ (۱۶۴)

من از شما در برابر [ابلاغ رسالتم] هیچ پاداشی نمی‌خواهم، پاداش من فقط برعهدۀ پروردگار جهانیان است‌ (۱۶۴)

أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ (۱۶۵)

آیا [نه این است که] از بین مردمِ جهان [فقط شما هستید که] با مردان آمیزش می‌کنید؟! (۱۶۵)

وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ (۱۶۶)

و همسرانتان را که پروردگارتان برای شما آفریده رها می‌کنید؟ [بر این کار بسیار زشت دلیلی ندارید،] بلکه شما قومی متجاوز [از حدود خدا] هستید‌ (۱۶۶)

فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (۱۵۸)

نهایتاً دچار عذاب شدند، بی‌تردید در این [سرگذشت] عبرت و درس بزرگی است، و [قوم صالح] بیشترشان ایمان‌آور نبودند‌ (۱۵۸)

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (۱۵۹)

و به‌راستی پروردگارت همان توانای شکست‌ناپذیر [و] مهربان است‌ (۱۵۹)

قَالَ هَٰذِهِ نَاقَةٌ لَهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ (۱۵۵)

گفت: این ماده شتری [معجزه‌ای است که از من خواستید و به ارادۀ خداوند از دل کوه بیرون آمده]، سهمی از آبِ [چشمه] برای او، و سهم روز معیّنی برای شماست‌ (۱۵۵)

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ (۱۵۶)

به او آسیبی نرسانید که عذاب روزی بزرگ شما را خواهد گرفت‌! (۱۵۶)

فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا نَادِمِينَ (۱۵۷)

ولی ماده شتر را پی کردند، و [از کار خود] پشیمان گشتند (۱۵۷)

أَتُتْرَكُونَ فِي مَا هَاهُنَا آمِنِينَ (۱۴۶)

آیا شما را در آنچه [از نعمت‌ها] در این دنیا وجود دارد، ایمن [از تغییر و زوال] رهایتان خواهند کرد؟ (۱۴۶)

فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ (۱۴۷)

در بوستان‌ها و چشمه‌سارها‌؟ (۱۴۷)

وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ (۱۴۸)

در کشتزارها و نخلستان‌هایی که شکوفه‌هایشان با طراوت و لطیف است؟ (۱۴۸)

وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فَارِهِينَ (۱۴۹)

ماهرانه از کوه‌ها خانه‌هایی می‌تراشید [به امید آن‌که از هر آسیبی حتی مرگ در امان بمانید]! (۱۴۹)

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (۱۵۰)

بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید‌! (۱۵۰)

وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ (۱۵۱)

و از دستورات مُسرفان پیروی نکنید‌! (۱۵۱)

الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ (۱۵۲)

[هم]

آنان‌که در زمین تبهکاری و فتنه‌انگیزی می‌کنند، و به اصلاح [امور] نمی‌پردازند‌ (۱۵۲)

قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ (۱۵۳)

گفتند: جز این نیست که تو از افسون‌شدگانی‌ (۱۵۳)

مَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ (۱۵۴)

تو جز بشری مانند ما نیستی، اگر در ادعایت راستگویی معجزه‌ای بیاور‌! (۱۵۴)

كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ (۱۴۱)

[قوم]

ثمود پیامبران را انکار کردند‌ (۱۴۱)

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ (۱۴۲)

هنگامی که برادرشان صالح به آنان گفت: آیا [از فرجام شومِ شِرک و ستم و جنایت به مردم] نمی‌پرهیزید؟ (۱۴۲)

إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ (۱۴۳)

بی‌تردید من فرستاده‌ای امین برای شمایم‌ (۱۴۳)

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (۱۴۴)

بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید‌! (۱۴۴)

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ (۱۴۵)

من در برابر [ابلاغ رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم، پاداش من فقط بر عهدۀ پروردگار جهانیان است‌ (۱۴۵)

أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى (۳۶)

آیا انسانِ [انکارکننده قیامت] گمان می‌کند بیهوده و بی‌هدف رهایش می‌کنند، [و در معرض تکلیف و مسئولیت قرارش نمی‌دهند]؟! (۳۶)

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنَىٰ (۳۷)

آیا قطره‌ای از مَنی نبود که [در رَحِم] ریخته شد؟ (٣٧)

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ (۳۸)

سپس به‌صورت خون بسته درآمد، پس [خداوند او را] آفرید، و [اندامش را] درست و موزون ساخت (٣٨)

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَىٰ (۳۹)

و از همین [قطرۀ مَنی] دو جنس، یکی مرد و یکی زن پدید آورد (٣٩)

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلَىٰ أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتَىٰ (۴۰)

آیا این[چنین آفریننده‌ای] توانایی ندارد که مردگان را زنده کند؟! (۴۰)

إِنْ هَٰذَا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ (۱۳۷)

این [پند و اندرزهای تو چیزی] جز شیوۀ پیشینیان [که اعتبار و ارزشی ندارد] نیست‌ (١٣٧)

وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ (۱۳۸)

و ما دچار [این] عذاب [که به آن تهدیدمان می‌کنی] نخواهیم شد‌ (١٣٨)

فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (۱۳۹)

نهایتاً او را انکار کردند، و [بعد از انکار] هلاکشان کردیم، بی‌تردید در این [سرگذشت] عبرت و درس بزرگی است، و [قوم هود] بیشترشان ایمان‌آور نبودند‌ (١٣٩)

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (۱۴۰)

و به‌راستی پروردگارت همان توانای شکست‌ناپذیر [و] مهربان است‌ (۱۴۰)

وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُمْ بِمَا تَعْلَمُونَ (۱۳۲)

و از کسی که شما را به آنچه [از انواع نعمت‌ها] که خود می‌دانید یاری رسانده پروا کنید‌! (١٣٢)

أَمَدَّكُمْ بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ (۱۳۳)

[آری]

به‌وسیلۀ چهارپایان و فرزندان به شما یاری داده است‌ (١٣٣)

وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ (۱۳۴)

و [به‌وسیلۀ] بوستان‌ها و چشمه‌سارها‌ (۱۳۴)

إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ (۱۳۵)

بی‌تردید من بر شما از عذاب روزی بزرگ می‌ترسم‌ (۱۳۵)

قَالُوا سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوَاعِظِينَ (۱۳۶)

گفتند: چه ما را پند و اندرز دهی چه ندهی برایمان یکسان است (۱۳۶)

فَأَنْجَيْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ (۱۱۹)

نهایتاً او و کسانی را که با او در آن کشتی پُربار بودند نجات دادیم‌ (١١٩)

ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ (۱۲۰)

سپس همۀ باقی‌ماندگان را بعد از آن غرق کردیم‌ (١٢٠)

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (۱۲۱)

بی‌گمان در این [سرگذشت] عبرت و درس بزرگی است، و [قوم نوح] بیشترشان ایمان‌آور نبودند، (١٢١)

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (۱۲۲)

و به‌راستی پروردگارت همان توانای شکست‌ناپذیر [و] مهربان است‌ (١٢٢)

كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ (۱۲۳)

[قوم]

عاد پیامبران را انکار کردند‌ (١٢٣)

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ (۱۲۴)

هنگامی که برادرشان هود به آنان گفت: آیا [از فرجام شومِ شرک و ستم و جنایت به مردم] نمی‌پرهیزید؟ (۱۲۴)

إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ (۱۲۵)

بی‌تردید من فرستاده‌ای امین برای شمایم‌ (۱۲۵)

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (۱۲۶)

بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید‌! (۱۲۶)

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ (۱۲۷)

من در برابر [ابلاغ رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم، پاداش من فقط بر عهدۀ پروردگار جهانیان است‌ (١٢٧)

أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ (۱۲۸)

آیا شما بر روی هر مکان بلندی از روی بیهوده‌کاری [و بدون نیاز]، برج عظیم می‌سازید؟ (١٢٨)

وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ (۱۲۹)

و کاخ‌ها [و قصرهای استوار] احداث می‌کنید که به امید اینکه جاویدان بمانید؟! (١٢٩)

وَإِذَا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ (۱۳۰)

و چون [به‌صورت خشونت‌بار براساس قوانین ظالمانه‌ای که وضع کرده‌اید، برای کیفردادن به مردم] وارد عمل می‌شوید زورمدارانه وارد می‌گردید (١٣٠)

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (۱۳۱)

بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید‌! (١٣١)

وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ (۱۱۴)

من دفع‌کنندۀ مؤمنان از خود نخواهم بود‌ (۱۱۴)

إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ (۱۱۵)

من جز هشداردهنده‌ای روشنگر نیستم‌ (۱۱۵)

قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ (۱۱۶)

گفتند: ای نوح! اگر [از ابلاغ آنچه وحی خدا می‌دانی] بازنایستی حتماً سنگسار خواهی شد! (۱۱۶)

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ (۱۱۷)

گفت: پروردگارا! همانا قوم من مرا انکار کردند‌ (١١٧)

فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (۱۱۸)

پس بین من و آنان چنان که شایسته است داوری کن! و من و مؤمنانی را که با من هستند [از شرّ آنان] نجات ده!‌ (١١٨)

قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (۱۱۲)

[نوح]

گفت: من به آنچه اینان در گذشته انجام می‌داده‌اند آگاه نیستم؟ (١١٢)

إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ (۱۱۳)

حساب آن‌ها اگر [واقعاً] درک می‌کنید جز بر عهدۀ پروردگارم نیست‌ (١١٣)

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ (۱۰۵)

قوم نوح پیامبران را انکار کردند‌ (۱۰۵)

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ (۱۰۶)

هنگامی که برادرشان نوح به آنان گفت: آیا [از فرجام شومِ شرک و ستم و جنایت به مردم] نمی‌پرهیزید؟ (۱۰۶)

إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ (۱۰۷)

همانا من فرستاده‌ای امین برای شمایم‌ (١٠٧)

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (۱۰۸)

بنابراین از خداوند [اطاعت کرده، و از محرّماتش] بپرهیزید، و از من فرمان ببرید‌! (١٠٨)

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ (۱۰۹)

من در برابر این [ابلاغ رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم، پاداشم فقط بر عهدۀ پروردگار جهانیان است‌ (١٠٩)

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (۱۱۰)

بنابراین از خداوند [اطاعت کرده، و از محرّماتش] بپرهیزید، و از من فرمان ببرید‌! (١١٠)

قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ (۱۱۱)

گفتند: آیا ما به تو مؤمن شویم درحالی‌که فرومایگان از تو پیروی کرده‌اند؟! (١١١)

فَمَا لَنَا مِنْ شَافِعِينَ (۱۰۰)

در نتیجه برای ما نه شفیعانی است‌ (١٠٠)

وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ (۱۰۱)

و نه دوستی صمیمی‌ (١٠١)

فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (۱۰۲)

ای‌کاش برای ما [راه] بازگشتی [به دنیا] بود تا از مؤمنان می‌شدیم‌! (١٠٢)

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (۱۰۳)

مسلّماً در این [سرگذشت]، عبرت و درس بزرگی است، و [قوم ابراهیم] بیشترشان ایمان‌آور نبودند (١٠٣)

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (۱۰۴)

و به‌راستی پروردگارت همان توانای شکست‌ناپذیر [و] مهربان است‌ (۱۰۴)

وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ (۹۰)

[آن روز]

بهشت را برای آنان‌که از خدا [اطاعت کردند و از محرّماتش] پرهیز نمودند نزدیک آورند‌ (٩٠)

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ (۹۱)

و آتشِ برافروخته را برای گمراهان آشکار کنند‌ (٩١)

وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ (۹۲)

و به آنان گویند: کجایند آنچه را پرستش می‌کردید؟ (٩٢)

مِنْ دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنْصُرُونَكُمْ أَوْ يَنْتَصِرُونَ (۹۳)

[آن معبودانی که]

به‌جای خدا [پرستیدید] آیا شما را [برای نجات از آتش] یاری می‌دهند، یا می‌توانند از خود دفاع کنند؟ (٩٣)

فَكُبْكِبُوا فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ (۹۴)

پس آن بُت‌ها و گمراهان، به رو در آتشِ افروخته افکنده می‌شوند‌ (۹۴)

وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ (۹۵)

با همۀ سپاهیانِ ابلیس‌ (۹۵)

قَالُوا وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ (۹۶)

درحالی‌که در آن [آتشِ افروخته] با هم جدال و مشاجره می‌کنند، [و به بُت‌ها] می‌گویند: (۹۶)

تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ (۹۷)

به خداوند سوگند که ما در گمراهی آشکاری بودیم‌ (٩٧)

إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ (۹۸)

زیرا شما را با پروردگار جهانیان [در الهیت و رُبوبیت] برابر و مساوی قرار دادیم‌ (٩٨)

وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ (۹۹)

و ما را جز گنه‌پیشگان[که سردمداران کفر و متولّیان بُتکده‌ها بودند] گمراه نکردند‌ (٩٩)

وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ (۸۶)

و پدر خوانده‌ام را بیامرز! که او از گمراهان دیرینه بوده است‌ (۸۶)

وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ (۸۷)

و روزی که [مُردگان] برانگیخته می‌شوند رسوایم مکن‌! (٨٧)

يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ (۸۸)

روزی که هیچ مال و اولادی سود نمی‌دهد‌، (٨٨)

إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ (۸۹)

مگر کسی که قلبی سالم [از آلودگی‌ها] به پیشگاه خداوند بیاورد، (٨٩)

وَاجْعَلْ لِي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ (۸۴)

و نام نیکی برایم در [نسل‌های] آینده قرار ده‌! (۸۴)

وَاجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ (۸۵)

و مرا از جمله وارثان بهشتِ پُرنعمت گردان‌! (۸۵)

كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ (۲۶)

چنین نیست [که عشق به دنیا و رهاکردنِ آخرت کار درستی باشد؛ زیرا] چون جان به گلوگاه رسد (۲۶)

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ (۲۷)

گفته شود: درمان کنندۀ [این بیماری] کیست؟ (٢٧)

وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ (۲۸)

و [بیمارِ مُحتَضِر] یقین کند که زمان جدایی [از معشوقانی چون دنیا و زن و فرزند] فرارسیده است‌ (٢٨)

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ (۲۹)

[از سختی جان‌کندن و احاطۀ شَدایِد و ورود پی‌درپی آلامِ آخرتی]

ساق‌ها[ی پا] را به هم می‌پیچد! (٢٩)

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ (۳۰)

آن روز انسان به‌سوی پروردگارت رانده می‌شود (٣٠)

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ (۳۱)

[انکارکننده قیامت]

نه [آیات الهی را] باور کرد، و نه نماز خواند (٣١)

وَلَٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ (۳۲)

بلکه انکار کرد، و روی برتافت (٣٢)

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰ أَهْلِهِ يَتَمَطَّىٰ (۳۳)

سپس با تکبّر و خَرامان خرامان به‌سوی خانواده‌اش رفت (٣٣)

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ (۳۴)

[سختی جان‌کندن، و عذاب]

برای تو [که انکار می‌کنی] شایسته‌تر است، شایسته‌تر! (۳۴)

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ (۳۵)

باز هم شایسته‌تر است، شایسته‌تر! (۳۵)

رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ (۸۳)

پروردگارا! به من حکمت عطا کن! و به شایستگان ملحقم ساز! (٨٣)

فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِي إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِينَ (۷۷)

این [بُت]‌ها دشمن من هستند؟ [چون پرستش آن‌ها مساوی با عذاب جاودان است،] مگر پروردگار جهانیان [که پرستیدنش مایۀ رشد و کمال و سعادت اَبدی است]‌ (٧٧)

الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ (۷۸)

همان [پروردگاری] که مرا آفریده و راهنمایی‌ام می‌کند‌ (٧٨)

وَالَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِ (۷۹)

و طعامم می‌دهد، و سیرابم می‌سازد‌ (٧٩)

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ (۸۰)

و چون بیمار می‌شوم شفایم می‌بخشد‌ (٨٠)

وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ (۸۱)

و مرا می‌میراند، سپس حیات [دوباره] می‌دهد‌ (٨١)

وَالَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ (۸۲)

و امید دارم که روزجزا خطایم را بیامرزد‌ (٨٢)

وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِيمَ (۶۹)

سرگذشت [مهم و درس‌آموزِ] ابراهیم را برای مردم بخوان‌ (۶۹)

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ (۷۰)

هنگامی که به پدر [خوانده‌اش] و قومش گفت: چه چیزی را می‌پرستید؟ (٧٠)

قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ (۷۱)

گفتند: بُت‌ها را می‌پرستیم، و همواره پایبندِ پرستش آن‌هاییم‌ (٧١)

قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ (۷۲)

گفت: آیا زمانی که آن‌ها را [برای حل مشکلاتتان و رواشدنِ حاجاتتان] می‌خوانید، [خواندنِ] شما را می‌شنوند؟ (٧٢)

أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ (۷۳)

یا به شما سود و زیانی می‌رسانند؟ (٧٣)

قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ (۷۴)

گفتند: [نه،] بلکه پدرانمان را [چنین] یافتیم که به این صورت عمل می‌کردند (۷۴)

قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ (۷۵)

گفت: آیا تأمل کرده‌اید در مورد بُت‌هایی که همواره می‌پرستید‌ (۷۵)

أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ (۷۶)

[همان بت‌هایی که]

شما و پدران پیشینتان [آن‌ها را می‌پرستید] (۷۶)

فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ (۶۱)

چون آن دو گروه یکدیگر را دیدند، یاران موسی گفتند: بی‌شک ما به چنگ آنان خواهیم افتاد‌! (۶۱)

قَالَ كَلَّا ۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ (۶۲)

[موسی]

گفت: چنین نیست [که می‌گویید]، مسلّماً پروردگارم با من است و به‌زودی مرا [به امورِ بعد از این] راهنمایی خواهد کرد‌ (۶۲)

فَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْبَحْرَ ۖ فَانْفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ (۶۳)

به موسی وحی کردیم: عصایت را به این دریا بزن! [موسی عصایش را به دریا زد و] دریا از هم شکافت، و هر پاره[‌اش] چون کوهی بزرگ گردید‌ (۶۳)

وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ (۶۴)

در آن‌جا آن گروهِ دیگر را [که برای دستگیری بنی‌اسرائیل آمده بودند به دریا] نزدیک کردیم‌ (۶۴)

وَأَنْجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَنْ مَعَهُ أَجْمَعِينَ (۶۵)

موسی و هرکه را همراه او بود [از میان دریا] نجات دادیم‌ (۶۵)

ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ (۶۶)

سپس آن گروهِ دیگر را غرق کردیم‌ (۶۶)

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (۶۷)

مسلّماً در این [سرگذشت] عبرت و درس بزرگی است، ولی بیشتر فرعونیان ایمان‌آور نبودند‌ (۶۷)

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (۶۸)

به‌یقین، پروردگارت همان توانای شکست‌ناپذیر [و] مهربان است‌ (۶۸)

وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ (۵۲)

به موسی وحی کردیم که: شبانه بندگانم را کوچ ده! که حتماً [دشمنان] دنبال شما خواهند آمد‌ (۵۲)

فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ (۵۳)

پس فرعون [برای تأمین نیرو] گروهی گردآورنده را به شهرها فرستاد‌ (۵۳)

إِنَّ هَٰؤُلَاءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ (۵۴)

[:و گفت]

اینان [که بر ضدّ من هستند] گروهی اندکند‌ (۵۴)

وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَائِظُونَ (۵۵)

که همواره ما را [با کارهایشان] خشمگین می‌کنند‌ (۵۵)

وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَاذِرُونَ (۵۶)

ما گروهی یکپارچه و متّحد و آمادۀ جنگیم‌ (۵۶)

فَأَخْرَجْنَاهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ (۵۷)

پس فرعونیان را [به دنبال بنی‌اسرائیل] از بوستان‌ها و چشمه‌سارها [که نعمت‌های ما در سرزمین مصر بود] بیرون راندیم‌ (۵۷)

وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ (۵۸)

و [از] گنجینه‌های پُرقیمت و قصرهای [مجلّل و] نیکو [محروم ساختیم]‌ (۵۸)

كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِي إِسْرَائِيلَ (۵۹)

بدین‌گونه [نعمت‌ها را از آنان گرفته،] و بنی‌اسرائیل را وارث [همۀ] آن‌ها کردیم‌ (۵۹)

فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِينَ (۶۰)

پس [فرعونیان] هنگام طلوع آفتاب بنی‌اسرائیل را دنبال کردند‌ (۶۰)

قَالَ آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ (۴۹)

[فرعون]

گفت: پیش از آن‌که به شما اجازه دهم به او مؤمن شدید؟ لابد او بزرگِ شماست که [دانش] جادوگری را به شما آموخته، به‌زودی [نتیجۀ مؤمن شدنتان را به او] خواهید دانست؛ هرآینه دست و پای شما را برعکس [یکدیگر؛ یعنی دست راست و پای چپ، یا دست چپ و پای راست] قطع خواهم کرد، و بی‌تردید همۀ شما را به دار خواهم آویخت‌ (۴۹)

قَالُوا لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ (۵۰)

گفتند: [در این شکنجه و عذابی که در راه ایمان می‌بینیم] زیانی [به ما] نخواهد رسید، همانا ما [پس از کشته‌شدن به دست تو] به‌سوی پروردگارمان بازمی‌گردیم‌ (۵۰)

إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَنْ كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ (۵۱)

یقیناً ما امیدواریم که چون نخستین ایمان‌آورندگان [از این قوم] بودیم‌ پروردگارمان خطاهای ما را بیامرزد. (۵۱)

فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ (۴۶)

پس جادوگران [که دریافتند این کاری غیر سِحر است، بدون‌درنگ] به سجده افتادند! (۴۶)

قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ (۴۷)

[در حال سجده]

گفتند: ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم‌ (۴۷)

رَبِّ مُوسَىٰ وَهَارُونَ (۴۸)

پروردگار موسی و هارون‌ (۴۸)

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِنْ كَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ (۴۰)

به این امید که اگر جادوگران پیروز شوند از [فرهنگ] آنان پیروی کنیم‌ (۴۰)

فَلَمَّا جَاءَ السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ (۴۱)

چون جادوگران آمدند به فرعون گفتند: آیا چنانچه ما پیروز شویم حتماً پاداش شایسته‌ای برای ما خواهد بود؟ (۴۱)

قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ (۴۲)

گفت: آری در آن صورت بدون‌تردید از مقرّبان [ما] خواهید شد‌ (۴۲)

قَالَ لَهُمْ مُوسَىٰ أَلْقُوا مَا أَنْتُمْ مُلْقُونَ (۴۳)

موسی به جادوگران گفت: بیفکنید آنچه را می‌خواهید بیفکنید!‌ (۴۳)

فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ (۴۴)

پس ریسمان‌ها و عصاهایشان را افکندند و گفتند: سوگند به عزّت فرعون که ما حتماً پیروزیم‌ (۴۴)

فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ (۴۵)

موسی [پس از جادوی جادوگران] عصایش را افکند، بی‌درنگ آنچه را جادوگران با نیرنگ ساخته بودند بلعید‌ (۴۵)

قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَّ هَٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ (۳۴)

فرعون به سرانِ [متکبّر] پیرامونش گفت: بی‌گمان این جادوگری بسیار ماهر و کاردان است! (۳۴)

يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ (۳۵)

می‌خواهد با جادوگری‌اش شما را از سرزمینتان بیرون کند، رأی شما [در این موضوع] چیست؟ (۳۵)

قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَابْعَثْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ (۳۶)

گفتند: [کارِ زندانی‌کردنِ] او و برادرش را به تأخیر انداز، و گردآورندگانی را به شهرها روانه کن‌ (۳۶)

يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ (۳۷)

تا هر جادوگر بسیار ماهر و کاردانی را نزد تو آورند‌ (٣٧)

فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ (۳۸)

پس [همۀ] جادوگران را در وعده‌گاهِ روزی مشخص جمع کردند‌ (٣٨)

وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنْتُمْ مُجْتَمِعُونَ (۳۹)

و به مردم گفتند: آیا شما [هم در این وعده‌گاه] جمع خواهید شد؟ (٣٩)

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِنْ كَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ (۴۰)

به این امید که اگر جادوگران پیروز شوند از [فرهنگ] آنان پیروی کنیم‌ (۴۰)

قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَٰهًا غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ (۲۹)

[فرعون]

گفت: اگر معبودی جز من انتخاب کنی حتماً تو را از زندانیان قرار خواهم داد‌ (٢٩)

قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَيْءٍ مُبِينٍ (۳۰)

[موسی]

گفت: گرچه معجزۀ روشنگری برایت آورده باشم؟ (٣٠)

قَالَ فَأْتِ بِهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ (۳۱)

گفت: اگر راستگویی آن را ارائه کن‌ (٣١)

فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُبِينٌ (۳۲)

[موسی]

عصایش را انداخت، ناگهان به‌صورت اژدهایی واقعی نمایان شد‌ (٣٢)

وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ (۳۳)

و دستش را [از گریبانش] بیرون آورد که [دور از انتظارِ] برای بینندگان درخشان بود‌ (٣٣)

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ (۲۰)

[اینکه می‌پندارید قیامتی در کار نیست]

چنین نمی‌باشد، بلکه شما عاشق این دنیای زودگذر هستید (٢٠)

وَتَذَرُونَ الْآخِرَةَ (۲۱)

و همواره آخرت را واگذاشته، [به فراموشی می‌سپارید] (٢١)

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ (۲۲)

در آن روز چهره‌هایی شادابند‌ (٢٢)

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ (۲۳)

و به‌سوی پروردگارشان توجّه کامل دارند (٢٣)

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ (۲۴)

و چهره‌هایی درهم کشیده‌اند (۲۴)

تَظُنُّ أَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ (۲۵)

[زیرا]

آگاهند که آنان را دچار عذاب کمرشکنی خواهند کرد (۲۵)

وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنْ عَبَّدْتَ بَنِي إِسْرَائِيلَ (۲۲)

آیا این‌که بنی‌اسرائیل را به بردگی گرفته‌ای نعمتی است که منّتش را بر من می‌گذاری؟! (٢٢)

قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِينَ (۲۳)

فرعون گفت: پروردگارِ جهانیان چیست [که ما را به او دعوت می‌کنی]؟ (٢٣)

قَالَ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ (۲۴)

پاسخ داد: اگر باور می‌کنید او مالک و مدبّر آسمان‌ها و زمین و پدیده‌های میان آن‌ها است (۲۴)

قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَلَا تَسْتَمِعُونَ (۲۵)

[فرعون با لحنی تمسخرآمیز]

به اطرافیانش گفت: آیا نمی‌شنوید [چه می‌گوید]؟ (۲۵)

قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ (۲۶)

[موسی]

گفت: او مالک و مدبّر شما و پدران پیشین شماست‌ (۲۶)

قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ (۲۷)

[فرعون]

گفت: این پیامبر شما که به‌سویتان فرستاده‌اند قطعاً دیوانه است! (٢٧)

قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ (۲۸)

[موسی]

گفت: اگر اهل اندیشه هستید [او که مرا فرستاده] مالک و پروردگار مشرق و مغرب و همۀ موجوداتی است که میان آن‌هاست (٢٨)

قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ (۱۸)

[فرعون]

گفت: آیا ما تو را در کودکی‌ات در میان [آغوش] خود پرورش ندادیم، و سالیانی از عمرت را در میان ما نبودی؟ (١٨)

وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنْتَ مِنَ الْكَافِرِينَ (۱۹)

و سرانجام کاری که نباید می‌کردی [و آن کشتن یکی از قِبطیان بود] انجام دادی، درحالی‌که [در مورد نعمت‌ها و زحمات ما] از ناسپاسان بودی‌ (١٩)

قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ (۲۰)

موسی گفت: آن زمان که آن کار را انجام دادم به فکرم نمی‌رسید [ که با مُشت‌زدنم در دفاع از ستم‌دیده، ستم‌کاری کشته می‌شود‌] (٢٠)

فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ (۲۱)

چون از [انتقامِ ظالمانه] شما ترسیدم از دستتان گریختم، [بعد از گریختن و شکیبایی در برابر حوادث،] پروردگارم به من حکمت بخشید و مرا از پیامبران قرار داد‌ (٢١)

وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰ أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ (۱۰)

چون پروردگارت به موسی ندا داد که: خود را به گروه ستمکار برسان‌ (١٠)

قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ (۱۱)

[به]

گروه فرعونیان، [که به آنان هشدار دهی؛ که] آیا [از فرجام شوم شرک و ستم، و جنایت به مردم] نمی‌پرهیزید؟ (١١)

قَالَ رَبِّ إِنِّي أَخَافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ (۱۲)

گفت: پروردگارا! می‌ترسم مرا انکارم کنند‌ (١٢)

وَيَضِيقُ صَدْرِي وَلَا يَنْطَلِقُ لِسَانِي فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَارُونَ (۱۳)

و سینه‌ام [از این وظیفۀ سنگین] تنگی می‌کند، و زبانم [برای رساندن پیامِ وحی به اندازۀ لازم] گویا و روان نیست، پس هارون [برادرم] را [نیز] مقام رسالت بخش [تا مرا در رسالتم یاری دهد]‌ (١٣)

وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ فَأَخَافُ أَنْ يَقْتُلُونِ (۱۴)

و آنان را بر ضدّ من [ادعای] جرم و گناهی است که می‌ترسم مرا بکشند‌ (۱۴)

قَالَ كَلَّا ۖ فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا ۖ إِنَّا مَعَكُمْ مُسْتَمِعُونَ (۱۵)

[خداوند]

فرمود: چنین نیست [که فرعونیان بر شما پیروز شوند]، شما معجزات ما را ببرید که ما یقیناً با شماییم، [و گفتارتان را] می‌شنویم‌ (۱۵)

فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ (۱۶)

بنابراین خود را به فرعون [سرکردۀ ستمکاران] برسانید، و بگویید: همانا ما فرستادۀ پروردگار جهانیانیم‌ (۱۶)

أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ (۱۷)

[با این فرمان]

که بنی‌اسرائیل را [از چنگال ستم و جنایتت آزاد کرده،] با ما بفرست‌ (١٧)

أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنَا فِيهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ (۷)

آیا [با تأمّل] به زمین نظر نکردند که در آن، چه‌بسیار از انواع [گیاهان و درختانِ] با ارزش [و مفید] رویانده‌ایم‌؟ (٧)

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (۸)

به‌راستی در این [مسئله]، نشانه‌ای است [از قدرت و رحمت و رُبوبیت خداوند،] ولی بیشترشان [به سبب رُسوخِ کبر و لجاجت در دلشان،] اهل ایمان‌آوردن نبودند‌ (٨)

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (۹)

یقیناً پروردگارت همان خدای شکست‌ناپذیرِ مهربان است‌ (٩)

لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ (۳)

بیم آن است که چون آنان مؤمن نمی‌شوند جانت را [از شدّت اندوه و حسرت] از دست بدهی! (٣)

إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ (۴)

اگر بخواهیم معجزه‌ای [بزرگ] برای آنان از آسمان می‌فرستیم که فروتنانه [و بی‌اختیار] در برابرش گردن نهند‌ (۴)

وَمَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمَٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ (۵)

هیچ سخن تازه‌ای [بعد از نزول سخنان گذشته] از سوی خداوندِ رحمان برای آنان نمی‌آید مگر آن‌که از آن [هم] رویگردانند! (۵)

فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ (۶)

همانا [آیات ما را که مشمتل بر مژده‌ها و تهدید‌هاست] انکار کردند [و آن‌ها را به مسخره گرفتند]، به‌زودی [محقّق‌شدنِ] خبرهای [بسیار مهمی] که همواره مسخره می‌کردند به آنان می‌رسد‌ (۶)

طسم (۱)

طاء، سین، میم (١)

تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ (۲)

این است آیات [با عظمتِ] کتابِ روشنگر (٢)

أُولَٰئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوا وَيُلَقَّوْنَ فِيهَا تَحِيَّةً وَسَلَامًا (۷۵)

آنانند که برای استقامتی که [بر طاعات و گناهان و حوادث روزگار] داشتند مقامات عالی بهشت را پاداششان می‌دهند، و در آن با درود و تحیّتی [از سوی خدا و فرشتگان] روبه‌رو می‌شوند‌ (۷۵)

خَالِدِينَ فِيهَا ۚ حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا (۷۶)

در آن‌جا جاودانه‌اند، و آن نیکو قرارگاه و اقامتگاهی است!‌ (۷۶)

قُلْ مَا يَعْبَأُ بِكُمْ رَبِّي لَوْلَا دُعَاؤُكُمْ ۖ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُونُ لِزَامًا (۷۷)

بگو: [ای مردم] اگر ایمان و عباداتتان نبود نزد پروردگار ارزش و منزلتی نداشتید، پس [شما ای کافران! ایمان و عبادت و آثار آن را] به شدّت منکر شدید، [بنابراین هیچ ارزشی ندارید]، و به‌زودی [کیفر این انکار، دامن‌گیرتان می‌شود و] همواره مُلازمتان خواهدبود.‌ (٧٧)

وَالَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْهَا صُمًّا وَعُمْيَانًا (۷۳)

وقتی آنان را به آیات پروردگارشان پند دهند به حالت کَری و کوری به آن بی‌اعتنایی نمی‌کنند، [بلکه با گوشِ شنوا و چشمِ بصیرت به آن دل می‌دهند‌] (٧٣)

وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا (۷۴)

و [در دعایشان] می گویند: پروردگارا! ما را از سوی همسران و فرزندانمان خوشدلی و خوش‌حالی عنایت کن! و پیشوای پرهیزگارانمان قرار ده‌! (۷۴)

وَمَنْ تَابَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتَابًا (۷۱)

هرکس توبه کند و کار شایسته انجام دهد مسلّماً به‌صورتی پسندیده به‌سوی خدا بازمی‌گردد‌ (٧١)

وَالَّذِينَ لَا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا (۷۲)

آنان [که بندگان حقیقی خداوندند] تن به شهادت ناحق نمی‌دهند [و در مجالس باطل حاضر نمی‌شوند]، و هنگامی که بر [گفتار و کردار] بیهودۀ [اشخاص] می‌گذرند با بزرگواری و متانت می‌گذرند‌ (٧٢)

إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَٰئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ ۗ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا (۷۰)

مگر آنان‌که توبه کنند و مؤمن شوند و کار شایسته انجام دهند که [دراین‌صورت] خداوند بدی‌هایشان را به خوبی‌ها تبدیل می‌کند، و خداوند همواره بسیار آمرزنده و مهربان است‌ (٧٠)

لَا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ (۱۶)

[،پیش از پایانِ گرفتن وحی]

زبانت را برای شتاب در [خواندن] آن حرکت مَدِه! (۱۶)

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ (۱۷)

زیرا تنظیم و جمع [آیات] و [چگونگی] قرائتش برعهدۀ ماست (١٧)

فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ (۱۸)

پس هنگامی که آن را [به طور کامل] خواندیم [به همان صورت] خواندنش را دنبال کن! (١٨)

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ (۱۹)

سپس بیان و توضیحش نیز برعهدۀ ماست‌ (١٩)

يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَانًا (۶۹)

[مرتکب این اعمال]

عذابش در روز قیامت دوچندان شود، و در آن با سرشکستگی جاودانه خواهد بود‌ (۶۹)

وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ ۚ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَٰلِكَ يَلْقَ أَثَامًا (۶۸)

آنان با خدا معبود دیگری را [برای حل مشکلات و رواشدن حاجاتشان] عبادت نمی‌کنند، و کسی را که خدا [خونش را] حرام شمرده جز به‌حق نمی‌کشند، و زِنا نمی‌کنند، کسی که این [اعمال] را مرتکب شود به کیفر سختی خواهد رسید‌ (۶۸)