Explore every episode of the podcast رادیو محاق | Radio Mohaq

هم چون موجی بی پناه، به سوی ساحلی دور از وطن رانده میشوم.

محصور در این پیله ابدی، رج به رج تار و پود حریر تنهایی ام را بافته ام.

غبار خاطراتت بر روی لوح دلم، همچون سیماب آینه ی وجودم را شفاف تر میکند.

آن­ سوی دیوارها، شاید عالمی دگر نهفته باشد. عالمی که مردمانش اسیر هوسرانی، ظلم و حماقت حاکمانش نباشند

هر بار ابری، آسمان باورم را می پوشاند

اشک های زمین را پایانی نیست. تا به ابد، گلوله ای سینه سربازی را می شکافد

در جست و جوی خویشتن، مانده ام خیره به افق

هم چون سایه های باد، بی ریشه و تهی، مانده ام سرگردان.

در تاریکی شب، در امتداد برهوت، راهی به مقصد ندارم.