🧘 Między rolami — podcast o aktorstwie, psychice i relacjach w zawodzie.
Rozmawiam z aktorami, reżyserami, reżyserami castingu, producentami, pedagogami i całą resztą ekipy, która kręci się wokół aktorstwa. ;)
Aktor pracuje sobą — ciałem, wrażliwością, emocjami i własnym doświadczeniem. A jednak rzadko rozmawiamy o tym, co dzieje się między rolami. Kiedy projekt się kończy i zostajemy sami ze sobą. Kiedy czekamy na kolejny casting, mierząc się z niepewnością i zwątpieniem. Ale też wtedy, gdy jesteśmy w środku pracy — na planie, w teatrze, podczas prób i w relacjach zawodowych.
To podcast o dbaniu o siebie w tym zawodzie: o psychice, ciele, granicach, zmęczeniu, twórczości, relacjach, sensie i regeneracji. Bez motywacyjnych sloganów i gotowych recept.
Nazywam się Michał Wolny. Jestem aktorem, absolwentem wrocławskiego Wydziału Aktorskiego AST. Mam też za sobą łącznie dwa lata szkolenia w szkołach psychoterapii Gestalt i psychologii procesu. Z przecięcia aktorstwa i psychologii powstał ten podcast.
Bo po obu stronach castingu, kamery i sceny jest człowiek.
☕ Jeśli chcesz wesprzeć kolejne rozmowy:
buycoffee.to/michalwolny
Site
RSS
Apple
Data updated on 07/10/2026
Recent rankings
Latest chart positions across Apple Podcasts and Spotify rankings.
Shared links between episodes and podcasts
Links found in episode descriptions and other podcasts that share them.
Discover shows related to Między rolami, based on actual content similarities. Explore podcasts with similar topics, themes, and formats, backed by real data.
„Film, który mamy w głowie, zawsze będzie lepszy” - BEATA RZEŹNICZEK #20
Season 2 · Episode 3
Sunday, September 27, 2026 • Duration 32:38
Producent(ka) pojawia się w życiu aktora dość rzadko. A przecież współdecyduje o tym, czy film w ogóle powstanie, jaki przybierze kształt i kto w nim zagra.
Moją gościnią jest Beata Rzeźniczek — producentka i współzałożycielka Madants. Rozmawiamy o pracy, która łączy sztukę, pieniądze, cierpliwość i sporą odpowiedzialność. O filmach powstających siedem lat, perfekcjonizmie, który trzeba umieć w odpowiednim momencie zatrzymać, i o małej żałobie po filmie, który na ekranie zawsze będzie trochę inny niż ten wymarzony.
Pytam też, jak producentka widzi aktora, kto naprawdę decyduje o obsadzie, dlaczego większy budżet może oznaczać mniejszą swobodę i czy zasięgi w mediach społecznościowych zaczynają liczyć się bardziej niż umiejętności.
I dlaczego nawet wybitny aktor może zostać źle wyreżyserowany.
☕ Jeśli chcesz wesprzeć kolejne rozmowy: buycoffee.to/michalwolny
ILONA ŁEPKOWSKA: „Warsztat aktorski jest oczywiście bardzo ważny, ale…” #19
Season 2 · Episode 2
Sunday, September 13, 2026 • Duration 45:58
Co sprawia, że aktor „przechodzi przez ekran”? Czy sam warsztat wystarczy? I kto po kilku latach zna serialową postać lepiej — scenarzysta czy aktor, który ją gra?
Moją gościnią jest Ilona Łepkowska — scenarzystka, producentka i pisarka, współtwórczyni między innymi „Klanu”, „Na dobre i na złe”, „M jak miłość” i „Barw szczęścia”, a także autorka scenariuszy filmów „Kogel-mogel”, „Nigdy w życiu!” czy „Nie kłam, kochanie”.
Rozmawiamy o obsadzaniu aktorów wbrew ich dotychczasowemu wizerunkowi, o Hance Mostowiak, której widzowie najpierw nie znosili, a później pokochali, oraz o tym, co dzieje się, kiedy aktor mówi scenarzyście: „moja postać by się tak nie zachowała”.
Pytam też, czego Ilona Łepkowska szuka u młodych aktorów, na czym polega „przechodzenie przez ekran” i jak budować autorytet, nie tworząc wokół siebie atmosfery strachu.
Rozmawiamy również o pracy przy serialowej taśmie, współczesnym tempie opowiadania i prawdzie psychologicznej, która czasami przegrywa z kolejnym zwrotem akcji.
Na koniec pojawia się nowa powieść Ilony Łepkowskiej „Szkoła uczuć” oraz historia spotkania, na które czasem trzeba poczekać pięćdziesiąt lat.
☕ Jeśli chcesz wesprzeć kolejne rozmowy: buycoffee.to/michalwolny
MONIKA FIGURA : „To, że ja uważam kogoś za świetnego aktora, nie znaczy, że ktoś inny będzie uważał tak samo" #18
Season 2 · Episode 1
Sunday, September 6, 2026 • Duration 49:57
Co właściwie znaczy, że aktor „da radę”? Czy istnieje coś takiego jak obiektywnie dobry aktor? I co musi się wydarzyć, żeby zdobyć zaufanie reżyserki obsady?
Rozmawiam z Moniką Figurą — reżyserką obsady, która przez lata miała okazje obejrzeć tysiące aktorów. Pytam ją o to, co widzi podczas castingu, jak rozpoznaje potencjał i dlaczego czasami lepiej nie próbować udowadniać światu, że potrafimy zagrać wszystko.
Rozmawiamy również o stresie, przygotowaniu do zdjęć próbnych, subiektywności oceniania, granicach aktora i o tym, jak nie uzależnić poczucia własnej wartości od wyniku castingu. Zaglądamy też na drugą stronę stołu: czy reżyserka obsady czuje ciężar decyzji, które mogą zmienić czyjeś zawodowe życie?
To dla mnie szczególna rozmowa, bo właśnie Monika obsadziła mnie kiedyś w moim pierwszym filmie.
☕ Jeśli chcesz wesprzeć kolejne odcinki: buycoffee.to/michalwolny
MARCIN WIERZCHOWSKI: „Oryginalność jest przereklamowana” #17
Kiedy kilka miesięcy temu czytałem jego orędzie na Międzynarodowy Dzień Teatru, poczułem entuzjazm, zaskoczenie, ale przede wszystkim – ogromną nadzieję. Okazuje się, że w świecie sztuki jest przestrzeń na porzucenie wojennych barw i pancerzy (do diaska!).
Jestem niesamowicie szczęśliwy i dumny, że to właśnie Marcin jest gościem specjalnego, finałowego odcinka pierwszego sezonu podcastu „Między rolami”.
Ta rozmowa to intymne, głębokie i momentami zaskakująco lekkie podsumowanie wszystkiego, wokół czego krążyliśmy przez te 17 odcinków.
📌 W tym odcinku usłyszysz m.in.:
Młody reżyser w kropce. Co zrobić, kiedy za nic nie potrafisz „uruchomić” aktora?
Dlaczego nie warto zaczynać od bólu?
O czym warto sobie przypominać w momentach kryzysu?
Psi druh. Czyli o dzielnym towarzyszu podróży.
Mankamenty systemu. O największym grzechu szkół artystycznych.
Misja: Ocalić Pryszczate „ja”. Jak wejść w tryby artystycznej edukacji i nie dać sobie wydrzeć tego, co przynieśliśmy w sobie najcenniejszego na samym początku?
Kulisy reżyserskiego rzemiosła oraz... oficjalne oświadczenie Marcina w sprawie ustawień hellingerowskich w teatrze. ;)
„Przekraczamy progi, będąc kimś innym” - WOJCIECH PIERGA #16
Season 1 · Episode 16
Sunday, June 21, 2026 • Duration 49:18
Wojciech Pierga – psychoterapeuta, nauczyciel Psychologii Procesu, superwizor w szkoleniu i coach biznesu (executive coaching oraz team coaching).
Ten odcinek to jazda bez trzymanki. Psychologia Procesu jest bliska aktorstwu, więc nie dziwi, że tak wielu artystów korzysta z niej w swojej pracy. W końcu gdzie indziej odgrywa się np. swój sen z dzieciństwa?
Miejscami jest „gęsto”, więc postanowiłem dodać poniżej słowniczek pojęć, żebyście się nie zagubili w… podążaniu za naszym procesem. ;) A warto!
📌 W tym odcinku usłyszysz m.in.:
Ślepota rangowa, czyli hierarchia na planie i w życiu. Kto wygra w starciu policjanta z urzędnikiem skarbowym? Rozmawiamy o tym, dlaczego reżyserzy – a tak naprawdę my wszyscy – bywamy ślepi na swoją uprzywilejowaną pozycję.
Konflikt to nie różnica zdań. O tym, dlaczego czujemy się dziwnie, gdy to szef robi herbatę sekretarce.
Jak może mi pomóc Jack Sparrow? Dlaczego niektóre progi w naszym życiu warto utrzymać, inne obserwować z ciekawością, a jeszcze inne przekraczać… np. będąc na chwilę kimś zupełnie innym?
Głęboka Demokracja i Duch Krzykacza. Kiedy dwie osoby wrzeszczą na siebie i nawzajem oskarżają się o krzyk – gdzie ukrywa się „duch” krzykacza? O uwzględnianiu cichych głosów, które wcale nie muszą być pluszowe.
Sztuka a rzeczywistość. Dlaczego rozebranie się do rosołu na scenie teatralnej jest artystycznym wyrazem, a zrobienie tego samego przed budynkiem teatru kończy się mandatem?
AGNIESZKA GLIŃSKA: „Cały czas gramy spektakle w głowie” #15
Season 1 · Episode 15
Sunday, June 14, 2026 • Duration 42:22
🎧 Gościni: prof. dr hab. Agnieszka Glińska (reżyserka, aktorka i psychoterapeutka Gestalt)
Odkąd wpadłem na pomysł tego podcastu, Agnieszka była pierwszą osobą, która przyszła mi do głowy.
Oddaję Wam głęboką, intymną i momentami bolesną wiwisekcję tego, co to znaczy być wrażliwym człowiekiem we współczesnym świecie.
Dlaczego „reżyseria to taki strasznie ciężki plecak, który samotnie niesie się pod bardzo wysoką górę”? Rozmawiamy o cieniach i blaskach współreżyserii oraz o trudnym, codziennym kompromisie między czystym artyzmem a Excelem i brutalnym rynkiem.
PR ważniejszy niż spektakl? O bolesnym paradoksie współczesnego teatru, w którym promocja potrafi przykryć samo dzieło. Jak w tych realiach pogodzić skrajną wrażliwość z naturalną dla aktora chęcią bycia zauważonym? Co wybrać: proces twórczy czy bezpieczeństwo finansowe?
System, który pełznie. O szkole teatralnej, w której wypadałoby zmienić tak wiele, że aż nie wiadomo, od czego zacząć, a w której transformacja odbywa się przerażająco wolno. O braku przepływu między różnymi dziedzinami sztuki i o odwadze, by tego świata... po prostu nie chcieć gonić.
Detox od sieci. O tym, jak odcięcie się od social mediów pozwala nagle zobaczyć, jak wiele rzeczy tak naprawdę nas NIE interesuje. O trudnościach z czytaniem książęk.
Jak sprawić, by aktorzy na próbach czuli się bezpiecznie, otwarci na zabawę i eksperyment? Dlaczego w pracy twórczej warto przyjąć zasadę, że ? O tym, jak własną słabość można przekuć w życiową siłę.
AGATA SZYMKÓW: „Wierność swojej twórczej energii - i dla siebie, i w wymianie ze światem” #14
Sunday, May 31, 2026 • Duration 47:48
Aktorstwo i Gestalt: O twórczej pustce, autentyczności i rodzicielstwie!
Co łączy aktorstwo z psychoterapią Gestalt?Wspólnie z Agatą Szymków – psychoterapeutką i superwizorką psychoterapii Gestalt – zdejmujemy maski i sprawdzamy, co kryje się pod tą groźnie brzmiącą nazwą.
W tym odcinku usłyszysz m.in. o:
- „CO” vs. „JAK” – dlaczego w szkole aktorskiej uczą skupiania się na tym pierwszym, a w terapii patrzymy na to drugie?
- Paradoksalna teoria zmiany i teoria pola – jak działają w kontekście wsparcia artysty?
- Pojedynek: Wsparcie vs. parcie na szkło. - Autentyczność – co to naprawdę znaczy być autentycznym aktorem?
- Opiekun procesu twórczego – odkrywamy zupełnie nową ideę.
- Twórcza pustka – dlaczego tak bardzo jej potrzebujemy, by usłyszeć własny głos i zapobiec wypaleniu zawodowemu?
- Sztuka asymilacji – o tym, jak rzadko pozwalamy sobie zintegrować doświadczenia i... do diaska, cieszyć się z sukcesów lub po prostu opłakać porażki.
- Zaciekawienie zamiast oceniania – jak wdrożyć je w codziennym życiu?
- Wybór psychoterapeuty – czym się kierować i na co zwracać uwagę?
ANDREI ZAGORODNIKOV: „Nie ja gram, ale coś we mnie gra” #13
Sunday, May 24, 2026 • Duration 38:34
Rozmawiamy o nowej/starej metodzieDemidowa, która została skancelowana, a dziś wraca do obiegu. O zwierzątku w środku aktora.
Jest słowo na niedzielę do reżyserów, odnośnie reżyserii efektu oraz o systemie szkolnictwa artystycznego: czy zamiast systemu semestralnego warto rozważyć inne rozwiązanie.
O tym do czego dąży każda technika aktorska. O tym, czy mamy wystarczający aktorski drive — czy w obliczu mnóstwa aktorów starcza nam paliwa, by robić to mimo piętrzących się trudności.
Zastanawiamy się, skąd bierze się tyle martwego aktorstwa i jak dążyć do aktorstwa żywego. Odpowiadamy czy Demidov wspiera nowoczesne aktorstwo oraz czym się rożni od "Biblii aktorstwa nowożytnego" - Stanisławskiego.
Mówimy też o rodzajach aktorów, o automatyzmach, przez niektórych nazywanych brudami, o opuszczaniu, o tym, skąd wzięła się joga w aktorstwie, o emocjonalnym nakręcaniu się, które odcina od partnera.
Trochę o zawodowej duchowości i skutecznej pedagogice teatralnej. Zauważamy pozytywną zmianę. Na koniec: o kluczowym pojęciu w technice Demidowa — impulsach i ich uwalnianiu.
MAŁGOSIA ADAMSKA: „Życie jest czymś więcej niż wykonywaniem jakiegoś zawodu” #12
Sunday, May 17, 2026 • Duration 44:18
Rozmawiamy o mocno passé temacie — a skoro go wypieramy, to tym bardziej warto o nim rozmawiać — czyli o duchowości, a nawet wierze. O tym, czy mogą wspierać aktorski self-care. Oczywiście za każdym razem można w miejsce „aktorski” wpisać „ludzki”, a zamiast „aktor” — „człowiek”. A nawet warto. I o tym też rozmawiamy ;).
O CIEKAWOŚCI, która jest pierwszym stopniem do… nieba ;). O wolności. O tym, czym Małgosia najbardziej lubi się dzielić. O przeciwieństwie pośpiechu. O fascynujących, nieaktorskich rzeczach, które robią aktorzy. O zauważaniu, że oceniamy. O mindfulness. O kluczowej zmianie nastawienia. O oddzielaniu tego, co jest o mnie, od tego, co jest o drugiej osobie. O tym, że warto się przypominać — zwłaszcza jeśli jeszcze nie zostało się zapamiętanym. O autentyczności.
O speed castingu zorganizowanym przez E-Talenta. O młodości. O studiach z compassion. O życzliwości jako normie. O stawianiu granic. O wspólnym źródle. O „Tedzie Lasso”. O Wojciechu Smarzowskim. O tym, że nie wszystkiemu trzeba zaradzić samemu. O początkach. O życzliwości, która umożliwia zaufanie. O dobrze płatnych reklamach (w przeszłości!). O pierwszych wrażeniach z Instagrama.
O tym, że „rozwój ku świadomości to proces, tego nie da się załatwić w piętnaście minut”. O tym, jak to jest iść za tym, co przychodzi. O wierze w miłość. O ufności. O ciszy, w której jest coś więcej.
„Uważność wymaga odwagi” - KATARZYNA BŁACHIEWICZ-KORYGA #11
Season 1 · Episode 11
Sunday, May 10, 2026 • Duration 32:00
O tym czy byciem dyrektorką w duchu mindfullnes jest możliwe i sensowne, o podstawach, o braku uważności, o nieoczywistościach, o tym, że mindfullness i compassion to nie to samo co bycie...hmm... frajerem ;) , o tym, że to nie pielęgnowanie egoizmu, a właśnie impulsu do drugiego.
Spotkanie jest urwane... a dlaczego? Posłuchajcie sami czego zabrakło w odcinku o uważności. ;)
„Filmikowanie” i Hellinger.
O pierwotnej radości. Poruszająca opowieść o źródle autentyczności oraz o tym, czym jest „zabawa, która nie jest możliwa samodzielnie”.
Zdzieramy czwartą ścianę. To idealny prezent dla Was (i dla mnie ;) ) na zakończenie.
Dziękuję, że byliście ze mną przez cały ten pierwszy sezon „Między rolami”. Słuchajcie i podawajcie dalej – budujmy razem przestrzeń teatru pokoju (i w ogóle tworzenia!).
Dobrego odbioru, słyszymy się po wakacjach!
PS Rozważania na temat „kradzieży” mają charakter przenośny i dotyczą twórczego przetwarzania inspiracji. Nie należy ich utożsamiać z poparciem dla plagiatu – zjawiska, które w sposób oczywisty narusza etykę pracy twórczej oraz prawa autorskie.
Style przywiązania. O dynamice ambiwalentno-lękowego i unikowego stylu przywiązania.
Krytyka. Dlaczego POP wymaga lat nauki i wcale nie jest tak „szamański”, jak próbuje go malować zachodni, skrajnie racjonalny świat?
Zasady. Czy rozliczanie barterowe jest możliwe w psychoterapii POP?
P.S. Czego NIE zdążyliśmy przegadać (a szkoda!):
Zabrakło nam czasu na poziomy doświadczania rzeczywistości oraz flirty… ale to już innym razem.
Poza tym to idealny powód, by poczytać więcej o Psychologii Procesu!
📖 Skrótowy słowniczek pojęć, których nie wyjaśniliśmy ;)
Arnold Mindell – twórca Psychologii Procesu (POP).
Rzeczywistość Uzgodniona – świat faktów, terminów, zegarków i twardych danych. Wszystko to, co jako społeczeństwo uznajemy za obiektywną rzeczywistość.
Kanał – zmysłowa lub relacyjna „autostrada”, przez którą docierają do nas sygnały z doświadczenia i przez którą je wyrażamy, np. kanał wzrokowy czy słuchowy.
Pole – psychologiczna i relacyjna przestrzeń wokół nas, na którą wszyscy reagujemy (świadomie lub nieświadomie).
Synchroniczność – znaczący zbieg okoliczności, który nie wynika z przyczynowości, ale niesie w sobie głęboki sens dla osoby, która go doświadcza.
Hot Spot – moment w rozmowie lub procesie, w którym gwałtownie rosną emocje, pojawia się nagła cisza, śmiech lub spięcie. Znak, że niespodziewanie wylądowaliśmy na progu.
Podwójny Sygnał – sytuacja, w której emitujemy dwa sprzeczne komunikaty naraz (np. mówisz komuś spokojnym głosem: „Nie denerwuję się”, jednocześnie nerwowo stukając palcami w stół).
Praca Poczuciowo-Wektorowa – praca skupiona na subtelnych, przedwerbalnych tendencjach, kierunkach ruchu i wewnętrznych przeczuciach, zanim jeszcze staną się one konkretną myślą.
Figury wewnętrzne – części nas samych, które aktywują się w różnych momentach (np. Wewnętrzny Krytyk, Ofiara czy Buntownik).
Podążanie za Procesem – terapeuta nie narzuca kierunku pacjentowi, ale z ciekawością obserwuje sygnały i pomaga im się rozwinąć, ufając, że proces ma swoją strukturę i logikę oraz zmierza w koherentnym kierunku.
Odmienny Stan Świadomości – doświadczenia inne od tych, które uznajemy za zwyczajne. Jest ich bardzo dużo i rozciągają się na szerokim spektrum – od subtelnych, takich jak zamyślenie czy specyficzny nastrój, po ekstremalne, jak stany psychotyczne czy śpiączka.
Chcesz wiedzieć więcej?
Oficjalne strony organizacji POP w Polsce:
psychologia-procesu.org.pl oraz processwork.pl.
Podajcie dalej tym, którzy chcą przestać oceniać, a zacząć być ciekawi. ✨
Know-how bezpiecznej próby.
„nikt nie jest od nikogo mądrzejszy i nikt nie wie lepiej”
Recenzje. O tym jak sobie poradzić ze złymi ( i dobrymi) recenzjami.
Lekcja od Czechowa i słabość jako siła. Czy obcowanie z jego może dać nam dziś cenną lekcję dążenia do trudnej prawdy z czułością?
Wielka zmiana perspektywy. O rodzicielstwie, które diametralnie zmienia się wraz z wiekiem, o zauważaniu„spektakli, które bez przerwy produkujemy w swoich głowach” i o metodzie Focusingu, która uczy nas powrotu do ciała.
Dobrego odbioru! Jeśli czujesz, że ten odcinek przyniesie ulgę w tym całym pędzie – podaj go dalej. Dzięki Agnieszka za to spotkanie.
- Edukacja – dlaczego praktyka self-care jest tak dramatycznie potrzebna już na etapie szkół teatralnych?
- Rodzicielstwo aktorów – jak pogodzić je z szalonym życiem zawodowym?
- Film „Wartość sentymentalna” – w kontekście rodzicielstwa.
- Alkohol w środowisku – jak to wyglądało w „dawnych czasach”, a jak jest obecnie? Nasze szczere obserwacje
....oraz o tym, dlaczego mimo wszystko nie warto być księgowym!
