Explore every episode of the podcast Kunstkamera

"Malarstwo to ciągła pieszczota z iluzjami optycznymi" - mówił Wojciech Fangor. W latach 60. i na początku lat 70. artysta malował obrazy, które stanowią jego oryginalny wkład w minimal art i op-art. Jeden z najwybitniejszych polskich twórców drugiej połowy XX wieku zmarł jedenaście lat temu - 25 października 2015 roku.

Zygmunt Chamiec otrzymał ten portret w 1935 roku, na pożegnanie z Polskim Radiem - instytucją, którą współtworzył i którą kierował przez dekadę. Obraz zamówili pracownicy rozgłośni, wybierając jako autora modnego portrecistę bohemy i elit władzy - Stefana Norblina. Czy wiedzieli, że ich prezent będzie podwójną niespodzianką dla Zygmunta Chamca?

Obraz "Odważna leniwa" to autoportret z cyklu inspirowanego snami, wpisujący się w długi historyczny ciąg nagich przedstawień kobiet. Jest zarazem manifestem wolności i odwagi. Dzieło powstało 60 lat temu, w 1966 roku. Maria Anto miała wtedy 30 lat, a jej kariera artystyczna nabierała tempa.

Kobieta spacerująca wokół fontanny w ogrodzie zdrojowym w Kissingen. Adolf Menzel był artystą zaangażowanym społecznie, malarzem industrializującej się Europy, kronikarzem historycznych wydarzeń. Ale w jego olbrzymiej spuściźnie są też kameralne niewielkie prace, które, niczym fotografie, zatrzymują wyjątkową chwilę. Przed taki obraz zaprosimy Państwa w audycji. "Nic nie umknęło uwadze artysty – ani gruszki dojrzewające na drzewie w lewym dolnym rogu, ani wróble na alejce biegnącej po przekątnej" - mówi Piotr Borusowski kurator wystawy "Adolph Menzel (1815–1905). Niestrudzony obserwator". Wystawę można oglądać w Muzeum Narodowym w Warszawie do 13 grudnia.

Bardzo niewiele zachowało się obiektów, z działającej zaledwie przez dziesięć lat, Królewskiej Fabryki Farfurowej w Belwederze. Jej działalność związana jest z fascynującą historią poszukiwania polskiej porcelany, a naczynia, które z niej wychodziły, wykwintnością dekoracji konkurowały z najlepszym w Europie.

Od 1802 roku znajduje się w zbiorach Radziwiłłów wyjątkowa rzeźba, antyczna głowa Niobe. To dar carycy Katarzyny II dla Heleny Radziwiłłowej, która, utożsamiając się z królową Teb, umieściła głowę w centralnym miejscu Świątyni Diany w Arkadii. Od dziesięcioleci Niobe stoi w sieni Pałacu w Nieborowie i to tam spotykał ją Konstanty Ildefons Gałczyński. Dziś patrzymy na Niobe przez filtr poematu Gałczyńskiego, ale jej prawdziwa historia, także ta dopisana w 2005 roku, warta jest przypomnienia.

"Powiem Panu w zaufaniu, że tutaj 3 osoby, wśród nich znany amator sztuki, chciały go ode mnie kupić, ale dla malarza portret to rzecz święta, zdaje Pan sobie sprawę, że nie mogłabym tego zrobić, za żadną cenę" - pisała w 1802 roku francuska malarka do Michała Hieronima Radziwiłła, ponaglając go przy odbiorze portretu córki. Całe szczęście arystokrata zdecydował się portret zakupić i od tego czasu znajduje się w Pałacu Radziwiłłów w Nieborowie. O portrecie opowiadają kuratorki opowieści Monika Antczak oraz Iwona Danielewicz.

Pierwsza pozycja w katalogu zbiorów wilanowskich z XIX w. to: "Portret na koniu wielkości naturalnej hr. Stanisława Potockiego (...) uważany jako jedno z najlepszych dzieł autora Davida". Legendane płótno przyciąga kolejnych badaczy - rekonstruują jego historię na podstawie dokumentów, materiałów ikonograficznych, badań fizyko-chemicznych. Każde odkrycie przynosi odpowiedzi, ale i pytania. O Obrazie mówią autorki publikacji nt. dzieła: Dominika Walawender-Musz i dr Anna Guzowska.

To jeden z najbardziej tajemniczych obiektów architektonicznych na Mazurach. Wokół historii Piramidy w Rapie narosło wiele mitów, ale i ta rzeczywista, udokumentowana, jest fascynująca. W "Kunstkamerze" przyglądaliśmy się tej budowli z perspektywy archeologa i fotografa.

Theodor Erdmann Kalide, uważany za jednego z najważniejszych i najwybitniejszych górnośląskich rzeźbiarzy i modelarzy, urodził się w 1801 r. w Królewskiej Hucie, którą dzisiaj nazywamy Chorzowem. W "Kunstakamerze" prezentujemy opowieść o jego lwach - rzeźbach, które do dziś zdobią przestrzeń publiczną wielu miast oraz liczne kolekcje muzealne.

Elegancki, oprawiony w złoconą kopertę zegarek, wykonany został w pracowni zegarmistrza Franciszka Michała Bluma, który przez trzydzieści lat prowadził w Warszawie własny warsztat. Jest to zarówno przedmiot użytkowy jak i elegancka ozdoba, a jego historia wiąże się z Muzeum Warszawy. Zegarek, datowany na pierwszą połowę XIX wieku, prezentowany jest na co dzień w Gabinecie Zegarów Warszawskich. To jeden z 90 przedmiotów wybranych przez pracowników instytucji w ramach jubileuszowego projektu "90/90. Dookoła muzeum".

Gliwicka kolekcja współczesnej polskiej biżuterii srebrnej liczy blisko 800 obiektów i pozwala prześledzić, jak wiele zmieniło się w sposobie myślenia o biżuterii na przestrzeni kilku powojennych dekad. Naszyjnik w formie paska srebrnej, polerowanej zawiniętej blachy to dzieło polskich złotników Jadwigi i Jerzego Zaremskich. Otrzymał złoty medal na Międzynarodowej Wystawie Biżuterii w Monachium w 1974 roku i otworzył polskiej biżuterii drogę galeryjną.

Prasowi sprawozdawcy wojenni od początku dokumentowali powstanie warszawskie. Byli wszędzie, gdzie działo się coś ważnego. Niemieckie zbrodnie, uliczne walki, pierwsze zwycięstwa, powstańcza codzienność. Z żołnierskimi przepustkami codziennie przemierzali Warszawę, a ich zdjęcia na bieżąco były wykorzystywane w powstańczej prasie i gazetkach informacyjnych.

Gibon Hanny Orthwein, ceramiczna figurka z 1958 roku, to jeden z modeli, który narodził się w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie. Zespół projektantów: Henryk Jędrasiak, Mieczysław Naruszewicz, Hanna Orthwein i Lubomir Tomaszewski, opracował ponad 230, modeli i to według tych wzorów porcelanowe rzeźby, przez dekadę, tworzone były w tysiacąch egzemplarzy. Ich prototypy można teraz oglądać w Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego w warszawskiej Królikarni na wystawie „Rzeźba na meblościankę”.

Wszystko zaczęło się od maila z Wielkiej Brytanii... Muzeum Zamkowe w Pszczynie w 2025 roku wzbogaciło się o nowy obiekt: portret księżnej Daisy. Rysunek ołówkiem i węglem, Ellis Roberts, słynny portrecista arystokracji, wykonał w 1902 roku. Rysunek związany jest z wielkoformatowym portretem księżnej von Pless i jej syna z pszczyńskiej kolekcji. W Dwójce zaprosiliśmy na opowieść o wyjątkowym odkryciu, niezwykłym darze i malarzu, który zatrzymał czas.

Niewielkich rozmiarów publikacja, katalog wystawy kolekcji Ignacego Korwin Milewskiego z wiedeńskiego Künstlerhausu, stała się punktem wyjścia do odtworzenia historycznej ekspozycji. Na przełomie 1895 i 96 roku hrabia zaprezentował w prestiżowych przestrzeniach 50 obrazów. Zachwyt wzbudzał Autoportret Jana Matejki, zwracano uwagę na Stańczyka i obrazy Aleksandra Gierymskiego. Teraz można je oglądać jako część wystawy „Kolekcjoner. Ignacy Korwin-Milewski (1846–1926)” w Muzeum Narodowym w Warszawie.

"Towarzystwo Osiedli Robotniczych jest wyrazem troski Państwa o sytuacje mieszkaniową robotników. Akcja Towarzystwa Osiedli Robotniczych choć skromna, ale z roku na rok powiększana - przyczynia się stopniowo do polepszenia warunków mieszkaniowych coraz to większej ilości robotników" - czytamy w publikacji z 1937 roku.

Rysunki i studia zwierząt Wilhelma Kuhnerta to jedne z ostatnich przykładów sztuki animalistycznej, wypartej chwilę później przez fotografię. Pasja podróżnicza, zmysł obserwacji i fotograficzna pamięć zaowocowały niezwykłą dokumentacją afrykańskiej fauny. Rycząca lwica, przyczajona hiena, biegnący słoń... 23 rysunki znajdują się w kolekcji Muzeum Zamkowego w Pszczynie.

W 1850 roku kościół Franciszkanów w Krakowie został zniszczony przez pożar. Spaleniu uległ dach, a sklepienia i ściany prezbiterium oraz transeptu zostały znacznie uszkodzone. Projekty polichromii i witraże do remontowanego kościoła zaprojektował Stanisław Wyspiański.

Dirck Dalens III, członek znanej rodziny amsterdamskich pejzażystów, był autorem dekoracyjnych panneaux do rezydencji bogatych, holenderskich patrycjuszy. Zespół pejzaży Dalensa, datowanych na lata 20. wieku XVIII, od końca XIX wieku zdobi boazerię Salonu wielkiego pszczyńskiego Zamku. Jak do tego doszło?

„Ożenienie Wyspiańskiego oceniam inaczej niż cały ówczesny tzw. Kraków. (…) Po ślubie zauważyłem – i chcę to podkreślić – wielką zmianę w jego usposobieniu na korzyść. Jakby pełnym płomieniem rozbłysła jego dusza. Pogoda – jasność – ciepło. (…) Że mu nie dorównywała umysłem… Mój Boże – ale to nie było łatwo przebywać na wyżynach, które były jego codziennym poziomem.” pisał przyjaciel Wyspiańskiego - Jan Bartosiński. W ostatnich latach życia, rodzina była dla Stanisława Wyspiańskiego źródłem siły i ważnym tematem twórczości. Wyspiański jest autorem jednego z najpiękniejszych przedstawień macierzyństwa w polskiej sztuce.

Pierwszą, kamienną rzeźbą Barbary Falender jest wielka marmurowa Muszla. Powstała w Orońsku w latach 1973 i 74. Niesygnowana i nieopisana, przez ponad 50 lat, stała na jednym z płockich placów. Teraz można ją zobaczyć na podwórzu, przed dawną pracownią Aliny Szapocznikow, na warszawskim Starym Mieście. Na wystawie rzeźb Barbary Falender zatytułowanej "Z wody", spotyka się między innymi z jedną ze słynnych "Poduszek erotycznych", których pierwsza seria powstawała równolegle z pracą nad "Muszlą".

Latem 1897 roku hrabia Ignacy Korwin Milewski odbył wyjątkową podróż. Zakupionym dwa lata wcześniej jachtem parowym “Litwa”, wyruszył na wyprawę polarną – na Ocean Arktyczny I Morze Białe. W Muzeum Narodowym w Warszawie, w jednej z sal wystawy, poświęconej Ignacemu Korwin – Milewskiemu, mamy okazję zobaczyć oryginalne odbitki wykonanych podczas podróży zdjęć. Powstał z nich, przygotowany w kilku egzemplarzach, ekskluzywny album fotograficzny. „Stojąc na mostku, nie możemy się nacieszyć tym widokiem, który trwa za lewą burtą nieprzerwanie, zawsze inny, ale zawsze piękny i imponujący, przez długie godziny. Jedne góry przechodzą w kolejne, coraz bardziej poszarpane, coraz bardziej pełne kontrastów, różowe lub złote w świetle, brązowe i fioletowe w cieniu, coraz bardziej imponujące w miarę jak słońce ostatecznie rozprasza mgłę.” pisał 25 lipca 1897 Ignacy Korwin Milewski w prowadzonym podczas podróży diariuszu.

Trudno przejść obok tego obrazu obojętnie. Tajemnicza jest jego bohaterka i dedykacja "Przyjacielowi od serca / na razie Konrad Krzyżanowski". To pierwszy znany obraz Konrada Krzyżanowskiego, jednego z najwybitniejszych naszych portrecistów. Powstał w 1897 roku w Petersburgu, tuż przed wyjazdem artysty do Monachium.

Biżuteria z Azji Centralnej poza swoją podstawową rolą zdobniczą pełniła także funkcję ochronną. W regionie tym nadal szeroko rozpowszechnione są rozmaite amulety, wywodzące się zarówno z tradycji muzułmańskiej jak i mające swoje korzenie w czasach przedislamskich. Zapraszamy na opowieść o amuletnicach - ozdobach będących biżuteryjną oprawą dla amuletów.

Jak wyglądał moment zaprzysiężenia Konstytucji 3 Maja? Ciekawym dopełenieniem wspomnień i relacji świadków są materiały ikonograficzne. Najbardziej znane rysunki wykonał Jean Pierre Norblin, który był naocznym świadkiem wydarzenia. Opracowane w kilku egzemplarzach, powielone w grafice zatrzymały dla nas ten ważny moment.

Ikona mody, ikona stylu, najjaśniejsza gwiazda "epoki gwiazd" - Helena Modrzejewska. Jej fotograficzne wizerunki pozwalają historykom teatru śledzić karierę aktorki podbijającej kolejne sceny. Helena Modrzejewska była świadoma możliwości medium fotograficznego - zdjęcia służyły jej jako reklama, ale też pozwalały utrzymać kontakt z wielbicielami.

Elisabeth Jerichau-Baumann (1818- 1881) była jedną z najważniejszych postaci tworzących w okresie duńskiej złotej epoki malarstwa, portrecistką koronowanych głów i przyjaciółką Hansa Christiana Andersena. Urodziła się i wychowała w Warszawie, kształciła w Düsseldorfie i Rzymie, a jej sztuka znajdowała odbiorców w całej Europie. Artystka wychodziła poza sztywne ramy społeczne i kulturowe swojej epoki - realizowała się nie tylko jako matka - miała dziewięcioro dzieci, ale także zawodowa malarka i podróżniczka. Odwiedziła Bliski Wschód, gdzie uzyskała zgodę na wstęp do haremu - przywilej, którego wcześniej nie otrzymał żaden europejski artysta.

Jedno z najpiękniejszych, europejskich XVIII wiecznych łóżek, można oglądać w sypialni w Białym Domu w Łazienknach Królewskich. Zachowana drewniana rama, wymagała konserwacji i rekonstrukcji pokryć tapicerskich, jednak abyśmy mogli zbliżyć się do oryginalnego wyglądu mebla, potrzebne było odtworzenie zdobiących go tkanin. Zapisy inwentarzowe były enigmatyczne – na ich podstawie można było wywnioskować jedynie, to, że narzuta zdobiona była motywami ptaków, kwiatów i motyli. W audycji spotkanie z historyczkami sztuki, które pracowały w zespole, dzięki któremu królewskie łóżko z Białego Domu, zyskało nowe, piękne, zewnętrzne okrycie.

"Tkanina jutra narodziła się w Polsce" - donosiła w latach 60. lozańska gazeta, potwierdzając wielki sukces polskich artystów tkaniny na arenie międzynarodowej. Zapraszamy na spotkanie z dwoma wielkoformatowymi gobelinami, które można oglądać na wystawie "SOFT POWER. Warszawski rodowód Polskiej Szkoły Tkaniny" w Galerii Salon Akademii warszawskiej ASP.

Adolf Ryszka tworzył cykle rzeźb. Inspiracją do jednego z nich był, obejrzany w telewizji, koncert katalońskiego wirtuoza wiolonczeli - Pabla Casalsa. Fascynacja muzyką i wyzwanie, jakie stanowiło przedstawienie jej w nieruchomej, rzeźbiarskiej figurze, zaowocowały serią wyjątkowych prac. Z wielu portretów Casalsa, realizowanych w latach 1966-1978, zachowało się 13. Spotkaliśmy się z Anną Kroplewską Gajewską - kustoszką z Muzeum Okręgowego w Toruniu, w którego zbiorach znajduje się Głowa Pabla Casalsa VIII.

Po raz pierwszy trafiła na wystawę 1967 roku. Ciemnozielona szafa biblioteczna, z witrynką i szufladą pod spodem. Na co dzień stała w mieszkaniu Erny Rosenstein i tak jak wiele innych przedmiotów, była świadkiem i uczestnikiem jej procesu twórczego.

Pierwsza wersja rzeźbiarskiego portretu Joanny Hübner-Wojciechowskiej - "Aśka i Taśka", powstała w 2018 roku i przedstawiała ją z ukochanym psem. Od tego czasu, portret żony, wielokrotnie pojawiał się w rzeźbiarskich działaniach Jana Stanisława Wojciechowskiego. Artysta, którego twórczość ma źródła w konceptualizmie, zaprzęga do swoich działań grawitację, pozwala pracować materii, a sam wykorzystuje portrety w performance'ach. 

Obraz, który jest skomplikowaną alegorią pychy, powstał na początku XVII wieku, w warsztacie Hermana Hana w Gdańsku. Spędzić można przed nim długie godziny odczytując znaczenia kolejnych postaci i atrybutów. Znajdujący się u szczytu potęgi Gdańsk – największa metropolia Europy Środkowo-Wschodniej oraz jej bogaci mieszkańcy, są bohaterami i odbiorcami obrazu "Pycha prowadzi do zazdrości".

Toruński dzwon Tuba Dei to jeden z największych europejskich dzwonów, który zalicza się do najwybitniejszych na świecie dzieł sztuki odlewniczej. Od pięciu wieków pozostaje zawieszony na wieży kościoła Świętojańskiego i towarzyszy torunianom w najważniejszych momentach historii i miasta. Odmierza czas, odzywając się tylko kilka razy w roku.

"Zdumienie maski Wouse" to pełen zagadek i tajemnic obraz Jamesa Ensora. Powstał w 1889 roku i przenosi nas m.in. do świata karnawałowych tradycji. Obraz możemy teraz oglądać na wyjątkowej wystawie w Muzeum Narodowym w Warszawie, a my zapraszamy na spotkanie z kuratorkami wystawy "Czarny karnawał. Ensor / Wojtkiewicz": Agnieszką Lajus - dyrektor  Muzeum Narodowego w Warszawie i Joanną Kilian - zastępcą dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie ds. Naukowych.

"Nie wiedziano doprawdy, co myśleć o tych obrazach. Wiał z nich jakiś perwersyjny sentyment, liryzm pomieszany z groteską. Nie było to podobne absolutnie do niczego" - pisał o obrazach Witolda Wojtkiewicza Tadeusz Boy-Żeleński. Jedną z ostatnich prac Wojtkiewicza jest niewielki rysunek przedstawiający Pierrota. Siedząca na krześle postać ma nogi skute kajdanami a przed nią, na ziemi, leży dymiący przedmiot.

W zbiorach Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie, znajduje się wspaniała kolekcja tradycyjnej ceramiki uzbeckiej i tadżyckiej z 2. poł. XX wieku. Powstała dzięki staraniom i wyprawom wybitnego etnologa rosyjskiego Grigorija Derwiza oraz zaprzyjaźnionego z muzeum artysty i kolekcjonera – Andrzeja Strumiłły. Jednym z najważniejszych ceramicznych ośrodków Azji Centralnej jest położony w Kotlinie Fergany - Risztan. To właśnie z Risztanu pochodzi intrygujace i piękne naczynie: sarszujak.

"Zawsze myślałem, że morze da się malować z brzegu. Teraz wiem, że to nie wystarczy" mówił w jednym z wywiadów marynista, Henryk Baranowski. Nazwano go „reporterem z paletą”, ponieważ często malował w czasie rejsów, które odbywał na okrętach polskiej marynarki wojennej. W tym roku minęło 20 lat od jego śmierci. Wśród licznych morskich pejzarzy, wizerunków statków i okrętów, widoków portów i stoczni zwraca uwagę cykl obrazów poświęconych bitwie na Zalewie Wiślanym z 1463 roku. W audycji o artyście i jego malarstwie opowiedzieli: dr Monika Jankiewicz-Brzostowska - kierownik Działu Sztuki Marynistycznej w Narodowym Muzeum Morskim w Gdańsku oraz Artur Baranowski - syn artysty. 

Pierwszy rzeczowy dar dla Zamku Królewskiego w Warszawie, to  portret Jana Andrzeja Morsztyna – został ofiarowany w zapisie testamentowym Ludwika Hieronima Morstina w 1967 roku, czyli jeszcze przed ogłoszeniem decyzji o odbudowie. Malarski wizerunek poety, polityka i dyplomaty to reprezentacyjny portret barokowy pędzla Hyacinthe Rigaud, artysty związanego z dworem Ludwika XIV. W ostatnim czasie portret został przeniesiony do Gabinetu Stanisława Augusta. Dlaczego? O tym m.in. opowiedziały: Izabela Zychowicz kierownik Ośrodka Sztuki Zamku Królewskiego w Warszawie oraz Alicja Jakubowska kustosz zbiorów malarstwa w Zamku Królewskim w Warszawie.

"Idę ku słońcu" to wizyjne dzieło, które ma pokazywać artystę jako innowatora. Łączy romantyczną symbolikę narodową z wyzwaniem, które stawia przed rzeźbiarzem spotkanie sztuką awangardową - mówi Łukasz Żuchowski, adiunkt w Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego, który w  Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego przygotowuje rozprawę doktorską poświęconą twórczości Dunikowskiego. W 150. rocznicę urodzin artysty, zapraszamy na spotkanie z wyjątkowym rzeźbiarskim autoportretem. 

Na wystawie "Thesaurus. Malarstwo barokowe ze zbiorów Zakonu Sióstr Wizytek w Warszawie" można podziwiać dzieła z niedostępnych na co dzień zbiorów klauzurowego klasztoru, gromadzonych od 370 lat. Jednym z nich jest portret Matki Teresy Marchockiej.

Kwadryga na Teatrze Wielkim w Warszawie to imponująca rzeźba przedstawiająca boginię Nike jadącą rydwanem zaprzężonym w cztery konie. Jest symbolem zwycięstwa i wolności, a także jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów architektonicznych gmachu. Autorem współczesnej wersji kwadrygi, ustawionej w 2002 roku, jest rzeźbiarz Adam Myjak we współpracy z Antonim Januszem Pastwą.

Zespół XVI i XVII wiecznych, metalowych sarkofagów rodziny von Promnitz odkryty został w 1996 roku, podczas prac konserwatorskich prowadzonych w kościele Wszystkich Świętych w Pszczynie. Dekadę później rozpoczęły się prace konserwatorskie, które pozwoliły poznać urodę tych obiektów. W audycji Tomasz Trzos - konserwator dzieł sztuki, inicjator i współwykonawca prac konserwatorskich zabytkowych sarkofagów, wraca do czasu, kiedy po raz zszedł do krypty a Jan Gałaszek - główny konserwator Muzeum Zamkowego w Pszczynie, oprowadza po wystawie "Memento Mori. Pochówki Panów Pszczyńskich", którą można oglądać w piwnicach Muzeum Zamkowego w Pszczynie.

Co widzimy patrząc na wizerunki Tadeusza Kościuszki? Jaki stosunek do swoich portretów miał nasz narodowy bohater, do czego te obrazy były wykorzystywane za jego życia i co znaczyły w kolejnych dekadach XIX i XX wieku?

W Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie można zobaczyć dwa rysunki Eugène’a Delacroix, wypożyczone z Luwru z okazji XIX Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego. Jeden szkic przedstawia Fryderyka Chopina w klasycznym ujęciu, drugi ukazuje jego profil w stylu Dantego Alighieri.

Wachlarz z karykaturami - wspólne dzieło pisarki George Sand, malarza Auguste'a Charpentiera i karykaturzysty Gavarniego - można oglądać w Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie.

Muzeum Azji i Pacyfiku już po raz piąty honoruje swoich darczyńców, zapraszając na wystawę darów. W latach 2000 – 2025 Muzeum otrzymało ponad 3000 obiektów od ok. 300 osób i instytucji – artystów, podróżników, kolekcjonerów, badaczy i dyplomatów. Na wystawie można obejrzeć ponad 150 różnorodnych obiektów z Azji i Oceanii, a my zaprosimy Państwa na opowieść, która związana jest z piękną balijską lalką cieniową, przekazaną przez Barbarę Wawrzyniak, żonę założyciela Muzeum.

W tym tygodniu pożegnaliśmy prof. Grzegorza Kowalskiego wybitnego artystę, eseistę i kuratora sztuki. Profesor  Kowalski zmarł 11 września w wieku 83 lat. Był pedagogiem warszawskiej ASP i  twórcą legendarnej „Kowalni”. Wraz z przyjacielem Grzegorza Kowalskiego - artystą prof. Wiktorem Guttem oraz bliskim współpracownikiem, historykiem sztuki Karolem Sienkiewiczem, powracamy do akcji: „Pytania”. „Czy chciałbyś wcielić się w zwierzę przed obiektywem?”, „Czy chciałbyś potraktować mnie jako przedmiot?”, „Czy chciałbyś powrócić do łona matki?” – pytał Kowalski, a odpowiedzi ubierał w formę pozowanych fotografii i krótkich tekstów. W audycji powracamy też słynnego pytania, które Grzegorz Kowalski zapożyczył od Juliusza Słowackiego: „Co widzi trupa wyszklona źrenica”.

Jak wyglądało życie w europejskiej dzielnicy w Kantonie w II połowie XVIII wieku? Zapraszamy na spotkanie z malowidłem, które pozwala poznać odległą historię tego wyjątkowego miejsca. Intrygująca, chińska jedwabna tapeta, zdobi jeden z pokoi Białego Domu w Łazienkach Królewskich. Ten wyjątkowy obraz przedstawia europejskie placówki handlowe oraz siedziby i sklepy chińskich kupców usytuowane na brzegu Rzeki Perłowej.