Explore every episode of the podcast جغدیات

نگهبانان شب، شما ناخودآگاهِ بیدارِ جهانید... 🌙✨

فرقی نمی‌کنه پرستار شیفت شب باشی، راننده جاده‌های تاریک، برنامه‌نویس یا نگهبان؛ تا وقتی تو بیداری، جهان می‌تونه با خیال راحت بخوابه.

🎧 این اپیزود یه خلوت شبونه و یه «مراقبه با چشم‌های باز» برای شماست. قرار نیست تمرکزتون رو از کار بگیرید؛ فقط قراره حین انجام وظیفه‌تون، بار سنگین جهان رو از روی شونه‌هاتون رها کنید و به یه آرامش درونی برسید.

هدفون رو بذار تو گوشت، یه نفس عمیق از هوای دست‌نخورده‌ی شب بکش و با ما همراه شو.

ما می‌بینیمت و به این بیداریِ ارزشمندت افتخار می‌کنیم. 🤍

پادکست جُغدیات | محمد مهرگان

چشم‌هات رو ببند… نه برای اینکه بخوابی، برای اینکه بیدارتر بشی. 🦉اپیزود سوم جغدیات، یک مدیتیشن معمولی برای فرار از افکار نیست؛ یک سفر صوتی برای روبه‌رو شدن با اون‌هاست. امشب آگاهی ما مثل یک جغد از کالبد خسته‌مون جدا می‌شه تا از بالا به ترافیکِ اورتینک‌ها، بغض‌های قورت‌داده‌شده و اضطراب‌های تلنبارشده نگاه کنه. بدون قضاوت، بدون جنگیدن؛ فقط تماشا و پذیرش.🎧 اپیزود سوم: پرواز بر فراز کالبد (مدیتیشن جغد)⚠️ قانون ساعت ۲ صبح: لطفا این اپیزود را فقط در تاریکی و بعد از نیمه‌شب گوش دهید.پادکست جغدیات را برای شب بیدارها و شب کارها بفرستید...

کند من یک شیاد باشم و‌ بقیه بالاخره بفهمند!امشب از اون شب‌هاست. از اون شب‌هایی که تاریکی، وزن داره. انگار هوا غلیظ‌تر شده. سدِ دفاعی مغزم شکسته و نگهبان‌هایی که کل روز جلوی درِ افکارم کشیک می‌دادن تا حواسم پرتِ کار و روزمرگی باشه، الان خوابیدن.امشب می‌خوام درباره‌ی یک کلمه حرف بزنم. کلمه‌ای که شاید تو روز روشن جرات نکنیم به زبون بیاریمش… «شیاد».نه، منظورم اون کلاهبردارهایی نیست که تو اخبار می‌بینیم. منظورم… خودمم و شاید… خودت.

برای شب کارها و شب بیدارها ارسال کنید

تماس: ۰۹۰۲۲۰۰۵۰۲۱

کشکولِ افکار، هذیان‌های شیرین، و خلوت‌های شبانه یک جغددر فلسفه‌ی جغدیات، شب صرفاً زمانِ خوابیدن نیست، بلکه زمانِ «زیستنِ عمیق‌تر» است. جغدیات یعنی پیدا کردنِ معنا، آرامش و خودِ واقعی در دل سکوت و تاریکی.

همه چیز در قلبِ شب (۰۰:۰۰) ضبط می‌شود. مهمان‌ها هم باید ساعت ۲ صبح برای ضبط بیایند. چرا؟ چون آدم‌ها ساعت ۲ صبح خسته‌تر از آن هستند که نقش بازی کنند یا ماسکِ اجتماعی بزنند. در این ساعت، گاردها پایین می‌آید، صداها واقعی‌تر می‌شوند، و دیالوگ‌ها دقیقاً همان جنسِ مکالماتِ عمیقِ لبِ پنجره یا قدم زدن‌های بی‌هدف در خیابان‌های خلوت را پیدا می‌کند. برای رسیدن به «اصالتِ محض»