Metalfestivals zijn zéér populair, maar ook zéér lastig om te organiseren. Bas Vonk, hoofd productie bij Baroeg Open Air, vertelt in aanloop naar de zestiende editie over welke uitdagingen er spelen én hoe je die overwint. Plus: een scoop over kindercorpsepaint.

Aanhoudende inflatie, onzekere vergunningverlening, stijgende productiekosten, onbetaalbare bands én steeds meer concurrentie: anno 2025 een metalfestival organiseren is zeer, zeer uitdagend. En vaak loopt het ook verkeerd af. Eerder dit jaar werden onder meer The Rock Circus, Graveland en Helmond Open Air om al die redenen geannuleerd.

We praten in deze editie van Dood & Verderf daarom met Bas Vonk. Bas is sinds jaar en dag betrokken bij de productie van Baroeg Open Air, hét festival voor extreme muziek in Rotterdam. Hij weet uit eerste hand wat de vele valkuilen zijn die hierbij komen kijken, maar ook hoe je er toch jaar op jaar een succes van maakt. 

• Koop tickets voor Baroeg Open Air

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Playlist

1. Bolt Thrower - The Killchain (Those Once Loyal, 2005)
2. Cock Sparrer - I Got Your Number (Shock Troops, 1982)
3. Lifeless Past - Anxiety (single, 2023)
4. Igorrr - Cheval (Savage Sinusoid, 2017)
5. Violent Magic Orchestra -Supergaze (Death Rave, 2024)
6. Gutalax - Sex drugs and fecal gore (Stinking Collection, 2015)
7. Hate - Erebos (Erebos, 2010)

Zwaar aanbevolen

Blackbraid - The Dying Breath Of A Sacred Stag (Blackbraid III, 2025)

Zware Metalen heeft als luistertip voor jou een nummer van de nieuwe Blackbraid, het Native American black metal-soloproject van Sgah’gahsowáh. En aan het einde mag je vertellen of de band iets is voor BOA 2026.

“Blackbraid III borduurt probleemloos voort op het DNA van de voorgaande albums”, schrijft recensent Patrick Verhoeven, “maar ademt tegelijkertijd een zwaardere, donkerdere sfeer. De composities lijken daarnaast nog nadrukkelijker te leunen op de kracht en melodie van de gitaar. Dit derde album van Blackbraid levert niet alleen verzengende, brute kracht, maar ook intrigerende diepgang. Een fascinerend album.”

• Lees de recensie op Zware Metalen

Geen scene zo verweven met zijn merchandise als de metal. En dus onderzoeken we met socioloog Julian Schaap de vele rollen die shirts, longsleeves en war jackets spelen, variërend van onwetende Metallica-dragers tot stiekeme neonazi's.

Van Metallica-shirts bij H&M tot de onleesbare takkenbossenlongsleeves van trv kvlt-blackmetalbands: de invloed van metal op kleding is enorm. En omgekeerd. Want een goed shirt kan het verschil maken voor de status, inkomsten en bekendheid van een band.

Daarom duiken we in deze editie van Dood & Verderf zo diep mogelijk in de rol en betekenis van merchandise. We doen dat met Julian Schaap, cultureel socioloog bij Erasmus Universiteit Rotterdam en keihard metalhead. Julian legt uit welke plek merch precies in de scene inneemt, en welke - soms bizarre, soms humoristische, soms activistische en soms opruiende - rol deze kan spelen.

We bespreken nep-deathmetalbands die opeens neonazi's bleken, de shirts die verboden werden (hoi Cradle Of Filth!), de meest pakkende teksten op kleding, het belang van een nét voldoende herkenbaar logo, het eeuwige geflirt met foute denkbeelden, en de soms absurde kosten van merchandise.

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Playlist

AC/DC - Back in Black (Back in Black, 1980)

Cradle Of Filth - The Forest Whispers My Name (The principle of evil made flesh, 1994)

Morbid Angel - Day of Suffering (Blessed are the sick, 1991)

Blood Incantation - The Stargate (Tablet I) (Absolute Elsewhere, 2024)

Mgla - Age of Excuse III (Age of Excuse, 2019)

Bolt Thrower - No Guts, No Glory (Mercenary, 1998)

Zwaar Aanbevolen

Vergankelijk - Zielsalleen (Verdwaald in het doolhof van mijn eigen geest, 2025)

Voor deze ronde heeft Zware Metalen een luistertip van de Belgische black/doommetalband Vergankelijk: Verdwaald in het doolhof van mijn eigen Geest.

Eindredacteur Tom Watthy omschrijft de aanpak van Vergankelijk als origineel. Ik citeer: “De tweemansband concentreert zich op de weg van aftakeling die tot de definitieve terneerlegging leidt. Ze zal dit de komende jaren uitwerken in een trilogie die respectievelijk de vergankelijkheid van de geest, het lichaam en de ziel behandelt. Het woord “prachtig” is, gezien het onderwerp, misplaatst. Laat het me dus houden op slepend, sterk, krachttoer en confronterend. 

• Lees de recensie op Zware Metalen

Deathcore is extreme muziek in optima forma. Maar achter die schijnbaar ondoordringbare geluidsmuren zitten prachtige verhalen verstopt. Elmer Maurits en René Gerbrandij van het Rotterdamse Distant draaien de platen die hen inspireerden en delen hun favoriete lore.

Met blote handen blokken gewapend beton in elkaar slaan. Je oma doodsangsten geven als ze weleens wil horen waar haar favoriete kleinkind nou eigenlijk naar luistert. De 10 kilometer onder de 30 minuten hardlopen. De apocalyps van een soundtrack voorzien waar zelfs de apocalyps bang van wordt.

Dat, en meer, is wat je met deathcore kan doen, het tamelijk bizarre satanskind van enerzijds deathmetal en anderzijds metalcore. Deathcore fascineert me al jaren: het klinkt tegelijkertijd extreem én toegankelijk, lijkt uit elkaar te barsten van de energie, en speelt heel plezierig met duistere thema’s en visuals.

In dit uur van Dood & Verderf laten Elmer Maurits en René Gerbrandij horen waar deathcore vandaan komt, wat het kan, waarom het zo groot is geworden, en hoe het zich ontwikkelt. Elmer en René weten dat als geen ander. Zij zijn de bassist en drummer van Distant, al tien jaar misschien wel Nederlands grootste deathcoreband - uit Rotterdam!

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden. Playlist

1 Suicide Silence - No Pity For A Coward (The Cleansing, 2008)

2 Black Tongue - Coma (Born Hanged / Falsifier, 2014)

3 Lorna Shore - To The Hellfire (...And I Return To Nothingness, 2021)

(bekijk hier het optreden van Distant met Will Ramos van Lorna Shore)

4 Infant Annihilator - Cunt Crusher (The Palpable Leprosy Of Pollution, 2012)

5 Bring Me The Horizon - Pray For Plagues (Count Your Blessings, 2006)

6 Distant - Fleshweaver (Tsukuyomi: The Origin, 2024)

Zwaar Aanbevolen

7 Blood Incantation - The Message [Tablet I] (Absolute Elsewhere, 2024)

Omdat Maarten Ondersteijn, hoofdredacteur van Zware Metalen, zijn vingers niet durft te branden aan een genre waar Elmer en René veel meer vanaf weten, tipt hij de nieuwe Blood Incantation. Maarten is namelijk zeer benieuwd of jullie iets kunnen met wat complexere progdeath.

Zijn collega Michiel Hoogkamer schrijft over dat nieuwe album: “Zanger-gitarist Paul Riedl zelf spreekt over de soundtrack van een episch sciencefictionverhaal, in de vorm van een jaren ’70 progalbum gespeeld door een jaren ’90 deathmetalband uit de toekomst. Hij ziet er niet ver naast, want het gekende Blood Incantation-universum wordt uitgebreid met pure prog en Pink Floyd-achtige sfeerzettingen, die laatste soms zelfs inclusief bijpassende zangstem. Er gebeurt dan ook verdomd veel, daar ergens anders. De verschillende stijlen zouden er gemakkelijk voor kunnen zorgen dat het allemaal wat onsamenhangend wordt, maar die valkuil wordt behendig omlopen door de structuur van de plaat. Zodoende is Absolute Elsewhere mijn plaat van het jaar.”

• Lees de recensie op Zware Metalen

Bijbels uitdelen op Into The Grave, riffs spelen bij whitemetalband A Life Aligned, maar ondertussen ook héél hard gaan op Dying Fetus: Jasper Verhorst doet het allemaal. Want, zo laat hij horen, christendom en metal gaan prima samen (nouja, behalve Behemoth en Igorrr dan).

Te midden van de zwartgallige poelen van dood & verderf die automatisch ontstaan op het festivalterrein van Baroeg Open Air, is een lichtpunt te vinden. Hier, in de podcast-container van Operator Radio, sta ik met Jasper Verhorst. En Jasper is niet alleen de gitarist van metalcore-act TerraDown. 

Hij speelt ook in een christelijke metalband: A Life Aligned. Sterker nog: Jasper werkt voor Metalbijbel Nederland. Deze stichting deelt op metalfestivals, zoals Baroeg Open Air, bijbels uit, en gaat zo met metalheads het gesprek aan over het christendom.

Wat? Metal en christendom? Da’s toch net zo aannemelijk als de PVV en asielzoekers knuffelen? Dat zou je denken. Aan de hand van zeven platen, variërend van metal-opwekkingsmuziek tot Dying Fetus, vertelt Jasper hoe christenen ook metal kunnen zijn, en hoe dat eigenlijk klinkt, trv cvlt white metal.

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden. Tot volgende maand bij Dood & Verderf!  Playlist

1. Oh, Sleeper - Children Of Fire (Children of Fire, 2011)
2. Red - Let It Burn (Until we have faces, 2011)
3. Dying Fetus - Subjected To A Beating (Reign Supreme, 2012)
4. Crimson Moonlight - Intimations of everlasting Constancy (Veil of remembrance, 2005)
5. Pentokrator - Awesome God (single, 2016)
6. TerraDown - Checkmate (Checkmate, 2023)
7. A Life Aligned - Shock And Awe (The Fill, 2023)

Ja, metal, dat lusten metalheads wel. Maar wist je dat ze ook heel goed gaan op drum 'n bass, industrial hardcore, ambient, breakcore en cybergothic? David Kuiper, programmer van de electronics-stage van Baroeg Open Air, laat horen welke elektronica werkt.

Vond je deze aflevering tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. Ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden. Bedankt!

We gaan terug naar september 2015, een duistere zaterdagavond in het Zuiderpark in Rotterdam. Met open mond sta ik daar bij de electronics-stage, een van de twee grote tenten van Baroeg Open Air. Black Sun Empire, het drum ‘n bass-drietal uit Utrecht, sluit af. In die tent gaan honderden, zo niet duizenden uitzinnige mensen helemaal los op de muziek.

Waaronder heel veel metalheads. Metalheads? Die luisteren toch alleen maar trv kvlt badkamerblackmetal, en hooguit een blokje Metallica omdat het moet? Maar nee. Ook metalheads en andere liefhebbers van zware gitaren stappen - in ieder geval tijdens Baroeg Open Air - probleemloos over naar de bonkende 909’s, zagende Juno’s en bubbelende 303’s.

En precies over dat fenomeen, daar waar metalheads probleemloos ook hun hart ophalen bij de elektronica, gaat deze uitzending van Dood & Verderf. Samen met David Kuiper, sinds jaar en dag programmeur van de electronics-stage van Baroeg Open Air, onderzoeken we welke elektronica werkt (en welke niet), en waarom dat zo is. Zo kijken we vooruit naar de komende editie van Baroeg Open Air, op zaterdag 14 september in het Zuiderpark.

Playlist

1: Sinister Souls - FCKN Hostile (Zardonic remix) (Chronicles, volume 1, 2024)

2: Combichrist - This shit will fuck you up (Everybody Hates You, 2005)

3: Somniac One - Instigator (I hope this EP finds you well, 2023)

4: The Silence - The Detonator (The silence of the perfect dark, 2023)

5: Neurocore - Souvenirs du futur (The Magellan Chronicles, 2015)

6: Enduser - 2-3 (1-3, 2016)

7: Kryptic Minds - Six degrees (One of us, 2009)

8: Tineidae, Access To Arasaka, Sole Massif - Power Disruption (Engage, 2022)

Deens Aanbevolen

Lidvall - Invalid (Prototype, 2024)

Een unicum! Niet Zware Metalen, het online metalmagazine der Lage Landen, maar René Passet geeft vanuit zijn woonplaats Kopenhagen de muziektip voor David. René is al decennia Neerlands grootste connaisseur van elektronische muziek, onder meer voor 3voor12, Oor, DJ Broadcast en KindaMuzik. En omdat René als voormalig filelezer van de ANWB groot fan is van radio, heeft hij speciaal voor David zijn tip ingesproken. Shirts uit, dansvloer aan!

• Bezoek René Passet op Instagram

Steriele badkamerblackmetalopnames zijn een vorm van de hoogste kunst. De muzikanten van nu zouden eens wat beter hun nummers moeten kennen voordat ze gaan opnemen. En clicktracks zijn helemaal prima. Dat en meer hoor je van audio-engineer JB Van Der Wal, die via zijn favoriete 7 opnames je wegwijst maakt in de wondere wereld van metalproductie.

JB, JB van der Wal, John Bart Van Der Wal, JB…, JB v.d. Wal, JB "Lemouchi" Van Der Wal, John Bart Van Der Wahl, Stoarmbringer.

Hoe je hem ook noemt, hoe je het ook schrijft, goed klinkt het altijd. En da’s net als zijn muziek. John Bart ken je misschien als bassist van Dool en Aborted, maar achter de coulissen speelt hij nog een veel grotere rol.

John Bart is namelijk de audio engineer van Hewwetover Studios in Friesland. Daar zorgt hij ervoor dat metalbands kunnen opnemen, waarna hij aan het monteren, mixen en masteren slaat.

In dit uur van Dood & Verderf komen we via de plaatkeuze en verhalen van John Bart erachter wat het geheim is achter een goed klinkende metalplaat, en waar je op moet letten om te bepalen of iets nou trve kvlt of gewoon tragisch kut is.

Playlist

1: Cult of Luna - Finland (Somewhere along the highway, 2006)

2: Darkthrone - Quintessence (Panzerfaust, 1995)

3: Pantera - Domination (Cowboys from Hell)

4: Meshuggah - Demiurge (Koloss, 2012)

5: Fluisteraars - De mystiek rondom de steen des hamers (De Kronieken van het Verdwenen Kasteel II: Nergena, 2023)

6: Herder - We All Shall Suffer For What The Gods Have Given Us (Herder, 2011)

7: Celestial Sanctuary - Glutted with Chunder (Insatiable thirst for torment, 2023)

Zwaar Aanbevolen

8: 200 Stab Wounds - Gross Abuse (Manual Manic Procedures, 2024)

200 Stab Wounds. Deze band uit Cleveland, Ohio stond eerder dit jaar nog in het voorprogramma van Cattle Decapitation. Maar, zegt hoofdredacteur Maarten Ondersteijn van het online magazine Zware Metalen, de band tapt toch echt uit een ander vat op zijn nieuwe album Manual Manic Procedures. 

“200 Stab Wounds mogen we – zeker na dit album – gewoon bij de club tellen die de kar trekt van de nieuwe lichting deathmetalbands. Manual Manic Procedures is in al zijn eenvoud een krachtig, moddervet en lekker ranzig plaatje geworden. Niet per sé anders dan het debuut Slave To The Scalpel, maar wél met een betere geluidsproductie. Lekker hoooorrrrrr.”

• Lees de recensie op Zware Metalen

Het klinkt als een paradox, maar het kan echt: metalyoga. Yogadocent Rhea Bogaart geeft sinds enkele jaren door heel het land traditionele yoga, maar dan op onvervalste metal. In Dood & Verderf neemt ze je mee tijdens een complete sessie, inclusief afsluitend hail satan.

We beginnen met een raadsel. Welke past niet in deze rij? Aardbei en zalm. Poetin en democratie. Vaderdag en sterilisatie. Of metal en yoga. 

Het goede antwoord, zal Rhea Bogaart zeggen, is dat laatste. De agressie, geluidsmuren en schuurgeluiden van metal gaan volgens deze yogadocent namelijk uitstekend samen met het verstilde, contemplatieve en helende van yoga. Want wat begon als een grap, is inmiddels voor haar een deel van haar leven geworden: metalyoga geven.

In dit uur van Dood & Verderf neemt Rhea, die al jaren yoga en andere trainingsvormen geeft, jou en mij mee in een exclusieve yogametal-sessie. We worden beweeglijk, komen in een trance, raken elkaar aan, krijgen een deken over ons heen, bewerken onze ruggengraat, creëren onze eigen moshpit én ondergaan een geleide meditatie waarin we en passant Satan vereren. Namaste, motherfuckers.

Meedoen? Je kunt de komende tijd terecht op 23 juni in De Doelen, 30 juni bij Jera on Air in Ysselsteyn, en 12, 13 en 14 juli bij Big Rivers in Dordrecht.

Playlist

1. Deftones - Change (In the House of Flies)

2. Windhand - Diablerie

3. Gojira  - Stranded

4. Poison the Well - Botchla

5. Parkway Drive - Carrion

6. Killswitch Engage - My Curse

7. Tool - Sober

Zwaar Aanbevolen

8: Myrath - Into The Light 

Mierzoet, mega gepolijst en supermodern. Dat zijn de drie woorden die Maarten Ondersteijn, hoofdredacteur van het online magazine Zware Metalen, verbindt met Myrath. En dat is de Zwaar Aanbevolen-tip van het magazine voor jou. 

“Myrath is afkomstig uit Tunesië en mixt sinds de start al Oosterse sferen in zijn mix van rock en metal. Voorheen zette de band buikdanseressen in tijdens optredens, maar daar zijn ze vanwege de kosten maar mee gestopt. Karma is de naam van het nieuwe album en staat vol met nummers zoals deze.”

Maarten is erg benieuwd wat jij hiervan vindt. “De muziek is niet hard, de synthpartijen staan harder in de mix dan de gitaar, maar het resultaat is wel lekker opzwepend en passend bij yoga. Denk ik.”

• Lees de recensie later deze maand op Zware Metalen

Dat niet alle topsporters doodgemediatrainde lopende bewijzen zijn dat zwijgen altijd beter is dan spreken, bewijst shorttracker Itzhak de Laat als de beste. In Dood & Verderf vertelt hij welke cruciale rol metal speel voor zijn prestaties, zowel fysiek als mentaal.

3 keer goud en 2 keer zilver op de wereldkampioenschappen, 6 keer goud, 3 keer zilver en 5 keer brons bij de Europese kampioenschappen, twee keer deelname aan de Olympische Spelen. Het moge duidelijk zijn: Itzhak de Laat is de absolute top van wat Nederland te bieden heeft op het gebied van shorttrack.

Maar Itzhak is niet gek. Ooit, weet hij, is zijn carrière voorbij. En wat gaat hij dan doen? Het antwoord: airbrushen. Heel ziek airbrushen (of volg hem hier op Instagram).

En daar komt de link met metal om de hoek kijken. Itzhak veroorzaakte vorig jaar een kleine Tiktok-sensatie door te shorttracken met een door hem glinsterend roze gespoten helm, met daarop prominent het logo van de Amerikaanse deathcoreband Lorna Shore. 

In deze editie van Dood & Verder praat ik daarom een uur met Itzhak over zijn relatie, als topsporter en mens, met metal. Metal kan voor hem namelijk alles zijn: de bron van transcendente troost, een humoristische relativering, zijn epische soundtrack voor een race en de ultieme bron van vrijheid.

Playlist

1: Dead Kennedys - police truck (give me convenience or give me death, 1997)

2: Dissection - where dead angels lie (Storm of the lights bane, 1995)

3: Amon amarth - the way of viking (Jomsviking, 2016)

4: Till lindemann - sport frei (zunge, 2023)

5: Amenra - de evenmens (de doorn, 2021)

6: Gloryhammer- rise of the chaos wizards (space 1992: rise of the chaos wizards, 2015)

Zwaar Aanbevolen

7: Cognitive - A Pact Unholy (Abhorrence, 2024)

“Onze tip is afkomstig van Abhorrence, het vijfde album van de band Cognitive.” Dat schrijft Zware Metalen-hoofdredacteur Maarten Ondersteijn in zijn maandelijkse Zwaar Aanbevolen-tip voor Itzhak de Laat. 

“Voorheen zat deze Amerikaanse band bij Unique Leader Records, een label dat bekend staat om veel kwalitatief goede deathcorebands”, legt Maarten zijn keuze uit. “Dit album is het eerste via Metal Blade. Cognitive verschuift daarmee nog prominenter van deathcore en slam richting techdeath, en dat is goed te horen op de eerste single, ‘A Pact Unholy’. Ik ben benieuwd of Itzhak dit kan waarderen en of we de naam van Cognitive op de volgende helm zien shinen 😉.”

• Lees de recensie later deze maand op Zware Metalen

Dat metal oneindig veel meer is dan muziek alleen, bewijst David Brinks. De mede-oprichter van de Metal Business Club laat via zes platen horen hoe harde gitaren ook kunnen leiden tot langdurige vriendschappen, nieuw werk, goede doelen, diy-festivals, en hoe dat alle clichés over de metalscene ontkracht.

Een business club. Waar denk je dan aan? Mijn associaties: mannen in overhemden met te fleurige designs, afgetopt met opzichtige Hugo de Jonge-Mascolori-schoenen. Vrouwen die direct uit hun jaarclub weggelopen lijken en op weg zijn naar het regionale VVD-congres. Bitterballen en bier. Knullige presentaties over nog meer hyperkapitalisme, bedekt onder een dikke laag green- en ecowashing. En visitekaartjes. Véél visitekaartjes.

David Brinks vertelt in dit uur van Dood & Verderf dat al die associaties ook anders kunnen. Hij is namelijk - als zelfstandig ondernemer én metalhead - een van de oprichters van de Metal Business Club. David laat aan de hand van zes platen horen hoe metal en een community naadloos bij elkaar passen, en waarom gitaren soms het ideale smeermiddel zijn voor de realisatie van een leukere en betere wereld.

Playlist

1. Merauder – Master Killer (Master Killer, 1995)

Als je het hebt over communities, dan kun je niet om de New York Hardcore scene heen. Die hebben met een relatief kleine groep gewoon de hele wereld veroverd. Bands als Merauder, Sick Of It All en All Out War hebben bovendien de fans van hardcore en metal samengebracht. En zanger Jorge Rosado heeft zijn eigen community opgestart: Los Babas.

Daarnaast is Master Killer de intro van onze podcast Tales From The Eastside. Rondom die podcast hebben we al jaren een community in de vorm van een appgroep met zo’n 80 mensen. Sommige mensen kenden elkaar al, maar hebben elkaar al jaren niet meer gesproken. Andere mensen kenden nog vrijwel niemand uit de groep, maar hebben nu een nieuwe vriendengroep erbij om samen mee naar shows te gaan. Zo verbinden we mensen.

2. Testament – More Than Meets The Eye (The Formation of Damnation, 2008)

Er bestaat een stereotiep beeld van liefhebbers van metal, punk en hardcore. Maar er zit veel meer achter. Dat stereotype is iets waar ik persoonlijk al mijn hele leven tegen aan het strijden ben. We houden dan wel van teringherrie, maar we kunnen en regelen ook echt dingen. Dat bewijzen we keer op keer. Zoals het benefiet Thrash Of The Titans in 2001, voor zanger Chuck Billy van Testament en zanger/gitarist Chuck Schuldiner van Death. Beide metalhelden leden aan kanker en dus organiseerde de Bay Area thrashscene een benefiet voor ze met een geweldige line-up, inclusief bands die al lang gestopt waren. Die vorm van brotherhood/sisterhood geeft me elke keer weer kippenvel.

3. Hatebreed – Live For This (The Rise of Brutality, 2003)

Noem het ‘motivational poster hardcore’ als je wilt, maar het werkt verdomme wel! Hatebreed maakt inspirerende muziek, waardoor je dingen wilt gaan doen en niet alleen maar consument wilt zijn. Jamey Jasta is ook echt een verbinder van mensen. Met zijn band, zijn label Stillborn Records, zijn festival Milwauke Metalfest, zijn periode als presentator van MTV Headbanger’s Ball en zijn podcast The Jasta Show, waar hij er al meer dan 700 van gemaakt heeft. Dus hij maakt de titel ‘Live For This’ zeker waar.

4. No Guts No Glory benefietcover (2021)

Ik wil Stichting No Guts No Glory graag onder de aandacht brengen. Zij maken bijzondere muzikale wensen mogelijk voor mensen met kanker en hun mantelzorgers. Zonder subsidies, compleet gefinancierd door het eigen netwerk, dat nog steeds flink groeit. De stichting is genoemd naar het gelij

Hardcore en metal. Wie even niet oplet, kan ze zomaar door elkaar halen. Want: overstuurde gitaren, grommend gegorgel, woedende drums en oneindig veel energie. Maar hoewel hardcore en metal elkaar sonisch overlappen, zitten ze aan de achterkant fundamenteel anders in elkaar. Hardcore-zine-maker en voormalig hardcore-bassist Yordi Dam legt uit hoe dat zit.

Yordi neemt je mee over het hele spectrum van de hardcore (en een handvol punk) via zijn favoriete nieuwe platen uit Nederland en Vlaanderen. Bereid je voor op een tocht langs urenlange speeches, verplichte pro-palestina-standpunten, tough guy attitudes, anti-kapitalisme en -gentrificatie, de do it yourself-mentaliteit, tips om hardcore-pits te overleven, en de zegeningen van een chronisch gebrek aan geld.

• Bekijk en bestel het magazine Hard tegen Hard

De playlist

1. Pressure Pact - Waste of Boredom (Scared off the Streets, 2020)

2. Swell - Play with Fire (Primal Rage, 2023)

3. Adversary - Pariah (Split, 2023)

4. Wrong Man - Don’t Remind Me (Big Plans, 2023)

5. Dogma - Smoke and Mirrors (Face of Violence, 2023)

6. Azijnpisser - Mental Disorder (Cold Cuts, 2023)

7. Rites - No Change without Me (No Change without Me, 2023)

8. Mindwar - Collective Compulsion (Still At War)

Zwaar Aanbevolen

9. Doodseskader - I ask with my mouth, i’ll take with my fist (year two, 2024)

De maandelijkse Zware Metalen-tip verwijst naar Year Two, de nieuwe plaat van Doodseskader. Dit Belgische duo bestaat zanger/bassist Tim De Gieter (onder meer van Amenra) en zanger/drummer Sigfried Burroughs (onder meer van Kapitan Korsakov). 

Op Zware Metalen krijgt het album Year Two een solide 90 uit 100 punten van redacteur Joost. Zijn recensie spreekt boekdelen:

"Een absurde mix tussen R&B, techno, hardcore punk en stemmige ballads die in de blender gaan met een grote hoeveelheid progressieve, experimentele sludge -en post-metal. We horen dan ook zachte gemoedelijke en serene stukken muziek, maar ook bikkelharde snijdende vocalen, elektronische impulsen en alles wat daar ook maar enigszins tussenin kan vallen. Het is een werk vol extremiteiten en tegenstrijdigheden voor zeer open-minded luisteraars, die naast een sombere sfeerzetting ook iets kunnen met bloeddorstig agressieve strijdbare passages verpakt in een industriële omgeving."

• Lees de recensie op Zware Metalen

Soms zit het serieus tegen. In je jeugd. In je hobby's. In je werk. In je leven. Muziek kan dan helpen. Als iemand daar ervaring mee heeft, dan is het frontvrouw Janneke de Rooy van Beyond The Pale. Zij vertelt welke dalen ze betrad, welke demonen ze daar tegenkwam, en welke nummers haar er doorheen hebben gesleept.

Let op: de eerste 6 minuten werkt mijn microfoon niet door een kabelbreuk, waardoor ik slecht verstaanbaar ben. Het is te doen, ik heb het nog enigszins luisterbaar gemaakt, maar je kunt ook direct doorspoelen naar minuut 6 als je het niet trekt, ik kan je geen ongelijk geven. Excuses!

Het is 27 april 2022. Een woensdagavond. Het belooft een mooie avond te worden. Beyond The Pale, een deathmetalband uit Utrecht die in 2020 werd opgericht, gaat - na maanden en maanden vertraging door de coronacrisis - eindelijk zijn livedebuut maken. De band betreedt het podium van dB’s in Utrecht. De show begint, ontvouwt zich - en dan slaat het noodlot toe. Gitarist Jeroen van Donselaar zakt op het podium in elkaar. Reanimatie volgt, een ambulance rukt in allerijl aan. Te laat. Jeroen heeft een hartstilstand en overlijdt. 

Vandaag in Dood & Verderf is Janneke de Rooy aanwezig. Zij is frontvrouw van Beyond The Pale. In deze uitzending vertelt Janneke wat muziek voor een mens kan doen die trauma’s te verwerken heeft, op het podium en in het leven.

De playlist

1 Slipknot - XIX (.5: The Gray Chapter, 2014)

2 Electric Callboy - Prism (Rehab, 2019)

3 Lamb Of God - Walk With Me In Hell (Sacrament, 2006)

4 The Dead South - In Hell I’ll Be In Good Company (Good Company, 2014)

5 Goo Goo Dolls - Iris (Dizzy Up The Girl, 1998)

6 Linkin Park - Papercut (Hybrid Theory, 2000)

7 Beyond The Pale - Payback Is A Bitch (Monument In Time, 2024)

8 Svalbard - Faking It (The Weight Of The Mask, 2023)

Eén van de eerste bandnamen die bij het thema ‘trauma’ opkomt bij hoofdredacteur Maarten Ondersteijn, hoofdredacteur van het online magazine Zware Metalen, is Svalbard. 

“The Weight Of The Mask is op 6 oktober '23 verschenen”, vertelt Maarten, “en wat Svalbard - of specifieker frontdame Serena - zo bijzonder maakt, zijn de aangrijpende teksten die intens en oprecht worden gebracht. 

Serena zegt daar zelf over: "“The Weight of the Mask” represents when you are going through hell internally and you’re really struggling with depression, anxiety and mental illness, and you feel this pressure and this obligation to have to wear a mask and pretend like everything’s fine"

Redacteur Friso schrijft in zijn albumreview hierover:

"De teksten zijn allemaal recht voor zijn raap. Het kwetsbaar opstellen siert de band en vooral Serena, die verantwoordelijk is voor de teksten. Deze kunnen voor herkenbaarheid zorgen bij mensen die in dezelfde maalstroom van gevoelens terecht zijn gekomen. Prachtplaat!"

• Svalbard – The Weight Of The Mask | Zware Metalen

Van de bokkenrijders tot de lokale alcoholist: 'metalprofessor' Didier Goossens wil de bovenste steen boven krijgen over waarom toch zoveel Nederlandse en Vlaamse blackmetalbands lokale folklore als inspiratiebron gebruiken.

Sterf. Weerzin. Gestorven. Grafhond. Nachtwraak. Gevlerkt. Knoest. Wederganger. Willoos. Verwoed. Melancholie. Witte wieven. Ravenzang. Verval. Kastijder. De gevreesde ziekte. Vreemdeling. Asregen. Woudloper. Heidendoder. Bottenberg. Bezwering. Plaagdrager. Nevelrijk. Grauw. Kwade droes. Laster. Sagenland. Hellevaerder. Avondschemer. 

Is het een haiku? De depressie-editie van de Dikke Van Dale? Of toch gewoon een scheldpartij uit Ex on the Beach? Nee, niets van dat alles. Het zijn allemaal bandnamen uit de zogeheten new wave of dutch black metal. Pure, rauwe blackmetalprojecten uit de Lage Landen, met teksten in het Nederlands en Vlaams.

De opkomst van die scene fascineert me al jaren. Blackmetal, dat komt toch uit Noorwegen, met teksten rechtstreeks uit het Necronomicon? Waarom kiezen deze bands dan voor het Nederlands? Wat moeten makers van zulke mondiale, geconventionaliseerde muziek met hyperlokale verhalen en sagen? En hoe verschillen Vlaamse en Nederlandse bands daarin?

In deze aflevering van Dood & Verderf bespreek ik al die vragen met Didier Goossens (1996). Hij is gastonderzoeker bij de Erasmus Universiteit in Rotterdam en bezig met een groot project hierover: “Gripped by the Soul of Spiritual Awakening”. Daarin onderzoekt hij samen met Christopher Thompson van Malmö Universitetet hoe blackmetalbands uit Vlaanderen en Nederland folklore, erfgoed en identiteit verwerken in hun muziek, en zo lokale verscheidenheid een mondiaal podium geven. 

• Bestel hier het shirt van Spiritual Awakening en steun het onderzoek!

Playlist

Eerst de vier Belgen: 

1. Kludde - Poesjkapelle (In De Kwelm, 2019)

2 Rituals of the Dead Hand - Bonderkuil (Blood Oath, 2018)

3 Gotmoor - De Witte Dame (Uit den Donkeren Grond Gerezen, 1996)

4 Alkerdeel - Lede (Lede, 2016)

En dan onze vier Nederlanders:

5 Freja - Scattered Shields (Tides, 2022)

6 Fluisteraars - Verscheuring in de schemering (Gegrepen door de geest der zielsontluiking, 2021)

7 Wrang - De Vaendrig (De Vaendrig, 2022)

Zwaar Aanbevolen

9 Troll - To The Shadows (Trolldom, 2023)

De luistertip van Zware Metalen is ditmaal van de Troll, Noorse blackmetalveteranen die met het album Trolldom eindredacteur MaartenR compleet overweldigden. Hij schrijft over het album:

“Verwacht geen complexe songstructuren, geen groots opgezet spektakel, geen brute razernij, maar degelijke black metal, verrijkt met overheerlijke elektronica, in een meer dan geslaagde mix van vintage Troll-melodieën, geestdriftige dynamieken en een helder, modern geluid.”

Trolldom is in geen geval banaal: daarvoor hebben Nagash, Tlaloc en Sturt te veel fijnzinnigheden en subtiele details in hun werk aangebracht. Black metal hoeft niet altijd moeilijk te zijn: Trolldom is simpelweg 37 minuten genieten.”

• Bekijk de recensie van Troll – Trolldom op Zware Metalen

Jazz. Da's niet bepaald het eerste waar je aan denkt bij metal. Maar onderzoeker en drummer Luis Mora Matus laat in Dood & Verderf horen dat beide genres enorm veel raakvlakken hebben. Het resultaat klinkt minimaal vernieuwend, en maximaal geweldig.

The moment I heard that someone was doing his PhD regarding the way that metal and jazz influence each other, I knew that there would be an edition of Death & Decay about this topic. I love both genres, and I especially love the tracks that move between the two.

It is therefore my great pleasure to introduce Luis Mora Matus to the show. Luis is currently doing research at the Koninklijk Conservatorium Brussels in Belgium. There he figures out how, and I quote, “technical tools from progressive metal can be translated into the contemporary jazz practice”.

Furthermore, Luis plays drums in Quantum Trio, a hardcore jazz act that incorporates influences from metal to sound even more impressive.

In this episode, Luis will explain what these relationships between metal and jazz are, which acts make use of them, and why the world would be a better place if more acts did so.

Playlist

Dream Theater - Learning To Live (Images and Words, 1992)

Derek Sherinian - Atlantis Part 1 - Apocalypse 1470 BC (Planet X, 1999)

Meshuggah - Bleed (Obzen, 2008)

Tigran Hamasyan - The Glass-Hearted Queen (Red Hail, 2009)

Quantum Trio - No Way Out (No Way Out, 2025)

Zwaar Aanbevolen

Puteraeon - The Land Of Cold Eternal Winter (Mountains of Madness, 2025)

Sweden's Puteraeon releases its fifth album with Mountains of Madness, which is thematically inspired by H.P. Lovecraft. A super solid oldschool death metal record, according to Zware Metalen editor Michiel Hoogkamer. Or, in his own words:

“Absolute strength of the record is the ‘flow’. The record is brutal where it should be brutal and compelling where it is called for, keeping you listening spellbound throughout. 

“Dan Swanö, who handled the master, was quite impressed. He says that Mountains Of Madness might go down in the books as one of the best ‘Swe-death releases ever’. Time will tell, but for now, there's also no doubt in my mind that Puteraeon brings a fine record here.”

• Lees de recensie op Zware Metalen

Hoe kun je door muziek leren anders naar de wereld te kijken? Dat weet Terzij De Horde-zanger en homo universalis Joost Vervoort als de beste. Het belang van Extinction Rebellion, de schoonheid van Marsman, de levenskracht van dode muziek: het zit er allemaal in. Nu inclusief indiefolk en psychedelische jazz!

(uit: Verzamelde gedichten (1941) van Hendrik Marsman)

De kenner weet nu al genoeg: naast mij staat Joost Vervoort, de homo universalis van de tegenwoordige tijd. Hij is gepromoveerd ecoloog, was onderzoeker in Oxford, en werkt tegenwoordig als universitair hoofddocent Transformatieve Verbeelding bij de Universiteit Utrecht. Daarbij betrekt hij onder meer games, psychedelica en de fossiele industrie. Zijn doel: de grenzen doorbreken van de manier hoe we momenteel met de toekomst omgaan. 

Maar goed, dat is slechts het begin. Joost is ook zanger van de Nederlandse blackmetalband Terzij De Horde. Hij leidt een meditatiegroep. Vertaalt gedichten. En hij schildert, waaronder het artwork van albums. 

In dit uur van Dood & Verderf praten we over het prisma dat al zijn denken en doen transformeert naar zijn werk en expressie: maatschappelijke verbeelding. Hoe kan deze wereld ook zijn? En hoe bereik je dat? Om daarachter te komen, beluisteren we zijn favoriete platen en bespreken we wat die betekenen voor die maatschappelijke verbeelding.

De playlist Zwaar Aanbevolen

6. Harm’s Way - Devour (Common Suffering, 2023)

Maarten Ondersteijn, hoofdredacteur van Zware Metalen, spreekt van een lastige opdracht om een plaat te vinden voor een hoek waarvan Joost waarschijnlijk de ontwikkelingen wel kent. 

“Ik ga daarom puur af op de thematiek van deze aflevering”, zegt Maarten. “Maatschappelijke problemen, technologie en de apocalyps. Dit alles staat ook centraal op Common Suffering, de nieuwe van Harm's Way.”

Frontman James Pligge is, net als Joost, in het dagelijks leven docent en bekend van zijn running man-meme. Op Common Suffering komen de drie thema's van Terzij De Horde volgens Maarten op een vernietigende wijze aan bod:

“Soms is een koerswijziging overbodig en weegt authenticiteit zwaarder. Harm’s Way levert al jaren het bewijs en dat is met het massieve Common Suffering niet anders. Kennelijk heb je als band vijf albums én vijf jaar pauze nodig om met de meest destructieve plaat op de proppen te komen. Wij zullen in de toekomst weer geduldig zijn. Hulde!"

“Daarnaast zou Terzij De Horde enkele weken geleden in DB's een hardcore-setlist spelen, dus ik verwacht dat Joost niet vies is van wat hardcore en metalcore.”

• Bekijk de recensie van Harm's Way – Common Suffering op Zware Metalen

Zwart. Dat is de kleur van metal. Toch? Niet als het aan Alma Alizadeh ligt, deathmetal-frontvrouw van For I Am King. In Dood & Verderf vertelt Alma hoe zij - als vrouw, Iraanse, roze-corpsepaint-liefhebber en Japan-fan - in de scene precies is wie ze wil zijn. Met als bonus het beste idee ooit voor een blackmetalfestival voor kinderen in Ahoy. Arigato!

Deze zomer was ik in het jeugdhonk van Wateringen. Dit dorp van 16 duizend zielen kent namelijk zijn eigen metalfestival: Masterfest, inclusief veel te grote namen. 

Een daarvan was For I Am King. En ik werd compleet omvergeblazen. Enerzijds omdat deze metal- en deathcore-band absurd strak speelt en energie geeft, anderzijds omdat frontvrouw Alma Alizadeh een unicum in het genre is. Vrouw, quirky, Iraans, grappig, ontwapenend: zij is alles wat metal niet is. 

Precies die Alma is vandaag te gast in Dood & Verderf. Als frontvrouw van For I Am King draait ze al tien jaar mee in een bijna volledig door witte mannen gedomineerde scene, met drie albums, meer dan 300 optredens, en performances op onder meer Wacken Open Air, Metal Days en Jera On Air. Alma kan daarom als de beste vertellen over hoe het is om vrouw te zijn in de metalscene. 

We draaien daarom haar 7 platen om dit thema te belichten, aangevuld met de traditiegetrouwe tip van het online magazine Zware Metalen voor Alma.

De playlist

1. Darkest Hour - Demon(s) (Deliver Us, 2007)
2. Walls of Jericho - All Hail The Dead (All Hail The Dead, 2004)
3. Amorphis & Anneke Van Giersbergen - Among Stars (Queen Of Time - Live At Tavastia 2021, 2023)
4. Rites - No Change Without Me (No Change Without Me, 2023)
5. Hanabie - "This Is the Year to Be a Gal" (Early Summer version) (Reborn Superstar!, 2023)
6. Within Temptation - Mother Earth (Mother Earth, 2000)

Zwaar Aanbevolen

8. Dying Wish - Symptoms Of Survival

Maarten Ondersteijn, hoofdredacteur van Zware Metalen, was zeer blij met wie er te gast is bij Dood & Verderf. Hij kon hierdoor direct een van zijn favorieten naar voren schuiven. Want, Alma:

“Symptons Of Survival is het nieuwe album van het Amerikaanse Dying Wish. Het moet nog verschijnen, maar met de eerste singles weten we al dat dit niet meer mis kan gaan.

De band levert een rechtstreekse ode aan 2000's metalcore in het straatje van onder andere Killswitch Engage en As I Lay Dying. Naast het heerlijk gitaarwerk is het geheime wapen - vandaar deze tip - de gevarieerde zang van frontdame Emma Boster. De venijnigheid in haar stem komt écht binnen, is overtuigend en vangt het gemis van Candace Kucsulain van Walls Of Jericho in alle opzichten goed op. Absoluut een aanrader dus!

Lees de recensie van Dying Wish – Fragments Of A Bitter Memory

Metal deprimerend? Niet als het aan Francis Pronk ligt, Baroeg-marketeer en licht in de duisternis van de scene in Rijnmond. Zij koos, geholpen door tientallen vrijwilligers en ambassadeurs, dé 7 harde platen om je metal health een boost mee te geven.

Ja, formeel is Francis Pronk de marketeer van Baroeg, het befaamde podium voor metal en andere harde muzieksoorten in Rotterdam-Lombardijen. Maar wat veel buitenstaanders niet weten, is dat zij minimaal even belangrijk is als De Grote Gangmaker voor de vrijwilligers en ambassadeurs van Baroeg. De moeder die je nooit hebt gehad, de vriendin die je altijd wilde, de gedroomde dochter, de ideale sparringspartner, de persoon tegen wie je alles kunt vertellen, oftewel, dé spin in het sociale web van Baroeg.

Met Francis duiken we vandaag in het wonderlijke thema van feelgoodmetal. Nee, da’s niet alleen maar viking- en piratenmetal, we kijken naar hoe zoiets duisters en donkers er juist voor kan zorgen dat je je beter voelt. Aanleiding was de coronaperiode, waarin veel vrijwilligers en bezoekers zowel de optredens als het sociale netwerk van Baroeg enorm misten. Dat was lang niet voor iedereen even makkelijk, en in de nasleep daarvan besloot Francis muziek te verzamelen die én Baroeg is én die je kunt luisteren om je beter te voelen.

Voor deze editie van Dood & Verderf verzamelde zij uit de ruim 300 inzendingen van Baroeg-liefhebbers haar 7 favorieten. Antidepressiva van Ghost, energie van Violent Idols, zelfkennis van Hatebreed, puur geluk van Idles, therapie van The Young Gods: metal blijkt oneindig veel feelgood-momenten in zich te dragen. 

(bonus: de plaat die ik wilde toevoegen, maar die we net niet haalden, staat hieronder alsnog beluisterbaar!)

De playlist

1. Ozzy Osbourne - One Of Those Days (Patient Number 9, 2022)

2. Violent Idols - Unscripted Violence (Idolatry, 2020)

3. Hatebreed - I Will Be Heard (Perseverance, 2002)

4. Idles - Mr. Motivator (Ultra Mono, 2020)

5.Skid Row - Youth Gone Wild (Skid Row, 1989)

6. Ghost - Kaiserion (Impera, 2022)

7. The Young Gods - Kissing The Sun (Only Heaven, 1995)

Zwaar Aanbevolen

8. Dead Heat - Endless Torment (Endless Torment, 2023)

Het was even graven en zoeken, maar toen realiseerde Maarten Ondersteijn, hoofdredacteur van Zware Metalen, dat er maar één keuze de juiste was: zijn eigen keuze. Want, zo vertelt hij, tenslotte wordt iedereen blij van een ander type metal en kan Maarten slechts voor zichzelf spreken. En dus meldt hij aan jou, Francis:

“Onlangs wist de band Dead Heat mij erg positief te verrassen met hun EP Endless Torment. Ik denk dat jullie gast dit ook wel kan waarderen. Hoewel ik absoluut geen liefhebber van thrash metal ben, is dit wel op en top genieten.”

"Dit schijfje blaast je namelijk in een kwartier compleet uit je kisten weg. Gewoon die stinkstampers weer aantrekken en de rit opnieuw aangaan is mijn advies. Ik verplicht iedere thrasher om Endless Torment minimaal één keer te beluisteren. Je zult absoluut niet teleurgesteld zijn."

Lees hier de recensie op Zware Metalen

Mijn eigen five minutes of feelgood

9. August Burns Red - The Legend Of Zelda (2019)

Als een grunt valt in een concertzaal, maar niemand hoort hem, maakt hij dan geluid? Nee, natuurlijk niet. Metal bestaat bij gratie van luisteraars. Marketingspecialist Jaap-Jene Langevoord analyseert hoe ingenieus bands hun publiek bereiken, en waarom metal bij uitstek één groot marketingfestijn is.

Hoe trv cvlt metal ook altijd pretendeert te zijn, ook overstuurde gitaren, dubbele basdrums, subsonische baspartijen en grommende zangers bestaan bij gratie van de mensen die ernaar luisteren. En hoe bereik je metalheads? Precies: met marketing.

Vies woord natuurlijk. L’art pour l’art, metal pour metal, marketing is voor popartiesten!

Nou nee. In deze editie van Dood & Verderf neemt marketingmanager, Nyenrode-alumnus en metalhead Jaap-Jene Langevoord ons mee in de wondere wereld van metalmarketing. 

We horen hoe Black Sabbath zo’n commercieel succes kon worden, waarom Metallica goud in handen heeft met Stranger Things, wat fans betekenen voor Iron Maiden, waar de gekte van System Of A Down toe kan leiden, en wie er door algoritmen ongemerkt metalfan van Arch Enemy wordt.

De playlist

(inclusief liner notes van Jaap-Jene)

1: Black Sabbath - Paranoid (Paranoid, 1970)

De commerciële wereld, en zeker marketing, draait om lijstjes. De beste, de langste, et cetera En dan kom je uit bij een prachtig voorbeeld van commercie. Er is een redelijke consensus over de beste (commerciële) metalplaat: Paranoid van Black Sabbath. En daarmee Ozzy, met al zijn slimme en mogelijk minder slimme exploitaties. Denk Ozzfest, maar ook uiteraard de real life soap met de Prince of Darkness in slippers en ochtendjas.

2: Metallica – Wherever I May Roam (Metallica, 1991)

The one to define them all. Het meest commerciële metalalbum en mogelijk de definitie van metal voor de massa. En nog steeds de meest efficiënt draaiende marketing machine van misschien wel alle grote acts. Denk aan unieke opnames gelijk na een concert maar ook Stranger things.

3: Iron Maiden – Fear of the Dark (Fear of the Dark, 1992)

Metalfans zijn de meest trouwe fans in de wereld. Als het gaat om merchandise bezitten metal fans vaak de grootste hoeveelheid shirts en andere collectibles. Iron Maiden heeft naast de fanschare ook altijd goed ingespeeld met allerlei collectibles per land/regio maar ook door bijvoorbeeld Eddie en zijn portret op de serie albums.

4: Led Zeppelin - Whole lotta love (Led Zeppelin II, 1969)

1 van de orginators en 1 van de eerste bands die zichzelf goed wist te positioneren als headliner en daarmee aanzienlijk meer verdiende dan andere vergelijkbare acts.

5: System Of A Down – Chop Suey! (Toxicity, 2001)

Het bewijs dat onlogisch genoeg ook onbekende metal een plek kan veroveren in de hitlijsten en daarmee ‘nieuwe’ stromingen een kans geeft. Ook gepaard met een volledig opkomst van een subcultuur.

6: Arch Enemy – War Eternal (War Eternal, 2014)

Iets persoonlijker, maar dankzij AI en de algoritmes in onder andere Spotify verandert ons luistergedrag en is het conceptalbum, ook een metal-fundament, steeds meer aan het verdwijnen. Ik heb zo zelf Arch Enemy ontdekt omdat ik a la Alice in Wonderland een bepaalde richting werd meegenomen

Zwaar Aanbevolen

7: Sleep Token - Summoning (Take me back To Eden, 2023)

Bij Maarten Ondersteijn, hoofdredacteur van Zware Metalen, komt bij het thema marketing direct één naam naar boven: Sleep Token. Want, zo legt hij aan Jaap-Jene uit:

Waar Pestilence begin '90 benadrukte dat 'Spheres' geen keyboards bevatte (maar wel keytars, nog erger), is het tegenwoordig helemaal oké dat metal en elektronica elkaar liefdevol in de armen vallen. Gareth de Wijk belichaamt de symbiose van beide werelden. Hij neemt je in mee langs hoogtepunten van Atari Teenage Riot, Igorrr, Deformer en zijn eigen The Dead Cvlt.

Mijn prille puberteit bestond uit twee werelden: de metal van Metallica, Sepultura en Gorefest, en de elektronica van The Prodigy, Holy Noise en Neophyte. 

In deze editie van Dood & Verderf bezoeken we het magische raakvlak tussen die twee werelden. En er is in Nederland maar één iemand die die ontdekkingstocht tot een succesvol einde kan brengen: Gareth de Wijk. Enerzijds is Rotterdams trots namelijk wereldwijd bekend als dj Thrasher en eigenaar van het fameuze hardcore-, breakcore- en drum ‘n bass-label PRSPCT, anderzijds is hij sinds zijn 14e punk- en metalzanger, zoals in The Dead Cvlt. 

In dit uur gaan we in een moordtempo langs de hoogtepunten van het onconventionele, maar vaak legendarische huwelijk tussen beukende bassdrums en basslines, radicale riffs en ravesynths, en baldadige bpm’s en blastbeats. Het resultaat? Het bewijs dat de som der delen oneindig groot is.

Atari Teenage Riot - Speed (Delete Yourself, 1994)

Sample: Powermad - Slaughterhouse

Disciples of Annihilation - NYC Speedcore (DOA Muthafucking New York Hardcore, 1996)

Sample: Type O Negative - Summer Breeze

Lenny Dee - Fucking Hostile (The Outside Agency remix) (2012)

Sample: Pantera - Fucking Hostile

Deformer & Ice-T - Metal Breakdown (Inner Outcast, 2020)

Igorrr & Bong-Ra - Pallbearer (2013)

Counterstrike - Extreme Mutilation (VIP, 2011)

Samples: Hatebreed, Godflesh

TDC Inc - The Blackest Plague (2023)

Zwaar Aanbevolen

Von Mollestein - Zwartnacht (The order of the Fist, 2023)

‘Aggrotech meets black metal’. Zo omschrijven de figuren zelf hun muziek. Wat dat in de praktijk betekent? Extreme gekte met rare geluidseffecten, een drumcomputer, razende gitaren en de krijsgrunt van Mr. Cooger die ook nog een donkergekleurde bromgrunt in huis heeft. En daar dan black metal bij. Kun je hierop dansen? Als je ook kan dansen op Ministry’s Jesus Built My Hotrod wel. Muzikaal doet het mij allemaal vooral denken aan Bile, een Amerikaanse industrialmetalband wiens debuut Suckpump uit 1994 een onuitwisbare indruk heeft gemaakt.

Qua (horror)sfeer komt hier en daar de eerste platen van Cradle of Filth opzetten, terwijl Von Mollestein muzikaal gezien tussen bands als Rammstein en Mysticum inzit. Het is gekker, extremer en klinischer (want: geen drummer van vlees en bloed) dan de Duitsers maar heeft meer sfeer dan het werk van de Noren en er wordt vaker gas teruggenomen. In de verte klopt ook The Monolith Deathcult op de kelderdeur.

Grote vraag is natuurlijk: is dit goed? Het antwoord. Ja. Hier zit potentie in. Voor een publiek dat openstaat voor muziek die zo flink buiten de lijntjes kleurt dat de tekeningen van mijn zoontje logischer zijn in ieder geval.

Bekijk de recensie op Zware Metalen

Denk je aan metal, dan denk je aan extreme vocalen. Monica Janssen, zangeres van X-Tinxion en Downcast Collision en gruntdocent, laat via zeven platen horen welke variaties metalzang kent, hoe het wel en niet moet, en waarom echt iedereen kan grunten.

Het is hét afhaakmoment van elke niet-metalhead die een metalplaat hoort: als de zang erin komt. En met zang bedoel ik dan vooral de extreme varianten, zoals de grunt, growl, scream of - en da’s mijn favoriete sonische rariteitenkabinet - pigsquel.

Maar diezelfde grunt is ook een van de grote geheimen die metal zo verdomd aantrekkelijk maken. Buitenaards, apocalyptisch, opruiend, energiek, deprimerend, beangstigend: het kan allemaal.

Daarom in Dood & Verderf: het geheim van de grunt. Onze trip leader is Monica Janssen. Niet alleen is zij zangeres van X-Tinxion en Downcast Collision, ook werkt ze als zangdocent met een specialisatie in de extreme stijlen. Je kent haar misschien als docente van Nova Grunten, de artiestennaam van de elfjarige Nova Huijben. Zij werd bekend als grunter in onder meer het Jeugdjournaal en bij Holland’s Got Talent.

Monica legt in dit uur alles uit wat je ooit wilde weten over de grunt, aan de hand van 7 platen: welke stijlen er zijn, wat een slechte van een goede grunt onderscheidt, welke woorden lekker werken, en - dat is mijn persoonlijke queeste - hoe je het beste zelf kunt grunten. 

De playlist

1. Downcast Collision - Spin Doctor (Rise Up, 2017)
2. X-tinxion - Survivors of Hell (From the ashes of eden, 2016)
3. Crisix - Rise…then rest (Rise…then rest, 2013)
4. Sikth - Riddles of Humanity (The future in whose eyes, 2017)
5. Cradle of Filth - Cthulhu Dawn (Midian, 2000)
6. Eye of the Enemy - Peace (Weight of Redemption, 2014)
7. Lorna Shore - To the Hellfire (And I return to Nothingness, 2021)

Zwaar Aanbevolen

Grafhond - Verwekker (In harmonie met de dood, 2023)

Er was bij Zware Metalen veel aandacht van de lezers voor Monica’s gruntende leerling, schrijft eindbaas Pim Kastelein. Zijn tip voor haar: Verwekker van Grafhond. 

“Nu vind ik deze zoveelste Nederlandstalige blackmetalband zelf niet zo heel interessant, want tweede golf met een flinke hoop Motörhead-worship, maar de vocale stijl roept bij mij vragen op. In black metal is het vaak de bedoeling om zo techniekloos mogelijk achter een microfoon te hangen - onze redacteur Joris noemt het 'groezelige keelklanken met een punkachtige achtergrond' - en ik ben wel benieuwd hoe een vocal coach daar naar kijkt. Vergt dat ook oefening? Is dat ook kunstig? En is het moeilijker om in het Nederlands metalvocalen te brengen dan in het Engels?”

• Bekijk hier de recensie van Grafhond op Zware Metalen

Hoewel metal in de regel zijn uiterste best doet om zich af te zetten tegen religie, hebben de twee volgens hoogleraar Oude Testament Mladen Popovic juist veel overeenkomsten. Via zeven platen maakt Mladen duidelijk hoe dat zit.

Ja, echt: mijn gast van vandaag, Mladen Popovic, is hoogleraar Oude Testament en het Antieke Jodendom bij de Rijksuniversiteit Groningen. Mladen is gespecialiseerd in de Bijbel, Dode Zeerollen, Kunstmatige Intelligentie en paleografie, Jodendom in de Grieks-Romeinse periode, archeologie, antieke wetenschappen, astrologie, fysiognomie en magie. Oja, en hij is decaan van de Faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap

En Mladen houdt van metal. Erg veel van metal. Natuurlijk voor de muziek, al sinds zijn 11e. Maar ook inhoudelijk ziet hij veel overeenkomsten met zijn expertise. Want metal, zo stelt hij, is net als religie een vat vol rituelen, verhalen, fascinaties en escapisme. 

In deze uitzending vertelt Mladen aan de hand van acht platen hoe deze twee schijnbaar totaal diametraal verschillende werelden - die zelfs regelmatig voor elkaar waarschuwen - meer overlap vertonen dan je zou denken - en wat in vredesnaam de Bijbelse dode zeerollen en de satansbijbel necronomicon met elkaar te maken hebben.

De playlist

(en de aantekeningen van Mladen bij de platen)

1. Slayer - Altar of Sacrifice (Reign in Blood, 1986)

Samen met Anthrax, Among the Living, geleend uit de openbare bibliotheek Apeldoorn toen ik 12 was. Klassieker!

2. Sepultura - Orgasmatron (Arise, 1991)

Beneath the Remains was de doorbraak, Dynamo Open Air in 1990 (ik was 13), opgenomen via VARA’s Vuurwerk, met Henk Westbroek, en met Arise zette de doorbraak door ;-) ) 

Naast de Arise plaat, kocht ik ook een single cd waarop deze cover van Motörhead stond, mooie versie van Sepultura

3. Morbid Angel - Immortal Rites (Altars of Madness, 1989)

Wat een opening! Terrorizer, World Downfall ook geweldig, grijs gedraaid die plaat.

4. Death - Spiritual Healing (Spiritual Healing, 1990)

Overgang van SBG en Leprosy naar Human en wat erna komt; de gitaren worden beter, James Murphy, maar de drum wordt pas vanaf Human echt goed, met Sean Reinert, Cynic, Focus, ook een superplaat; in dit genre trouwens ook Atheist, Piece of Time

5. Pestilence - Out of the Body (Consuming Impulse, 1989)

NL bands, erg moeilijk kiezen, Sempiternal Deathreign, Thanatos, Asphyx, Gorefest, the Gathering, en uit Apeldoorn shout-out naar: Morbid Vision en Pre-Mortem, en er is natuurlijk nog veel meer

6. Vital Remains - Dechristianize (Dechristianize, 2003)

Pas een paar weken terug voor het eerst gehoord (heb ik helemaal gemist in de jaren 2000), in de Witte Wolf, metal café in Groningen (Deicide – Sacrificial Suicide is ook geweldig).

7. Carcass - The Devil Rides Out (Torn Arteries, 2021)

The Devil Rides Out, mooi recent werk van hen, wat rustiger eindigen, want anders toch Symphonies of Sickness gekozen, blijft super plaat

Als er iets vaak geromantiseerd wordt, dan is het de invloed van drugs en drank op muziek. In deze uitzending vertelt schrijver Vincent Cardinaal wat de keerzijden van narcotica zijn aan de hand van zeven artiesten die onlosmakelijk verbonden zijn aan hun verslaving.

Schrijver en verslaafde-in-herstel. Dat is de kortste omschrijving van gitarenliefhebber en (muziek)journalist Vincent Cardinaal. Sinds een goed jaar is hij volledig abstinent van cocaïne, drank en andere zaken die zijn leven grondig op de kop zetten. Vincent is daarom bij uitstek de persoon om dé 7 metalplaten uit te zoeken met de meest aangrijpende, tragische, hilarische en hallucinante verhalen over de invloed van narcotica op muzikanten en hun muziek.

We bespreken onder meer John Frusciante's ultieme rehabilitatie, Phil Anselmo's onuitstaanbaarheid, James Hetfields decennialange opkrabbel- en terugvalepisodes, Chino Moreno's romantisering van het verslaafd zijn. Dat en meer, inclusief veel verhalen over verslaving met je doet en wat er bij komt kijken om in een fase van herstel te komen. Plus, natuurlijk: de Zangeres Zonder Naam.

De playlist

Het havenbedrijf en de bewoners waren er niet blij mee, maar kunstenaar Maarten Bel voer in zijn tot rat omgebouwde boot moedig de Nieuwe Maas op en af, terwijl aan de over de punkband Buurtbeheer 'Rat' speelde. Ook leuk: borduren op System Of A Down. En wat zie je eigenlijk als je je ogen sluit en naar Mogwai luistert? Dat, en heel veel meer, in deze uitzending van Dood & Verderf.

Nee, zelf zit hij in een doedelzakband en zingt mantra’s onder begeleiding van een mosselpiano. Maar activistisch kunstenaar Maarten Bel vindt harde gitaren geweldige instrumenten om de wereld mee op z’n kop te zetten. Het vormt de soundtrack bij zijn project over een enorme rat waarmee je op de Nieuwe Maas in Ratterdam kunt varen. Het is de inspiratiebron bij nachtelijke borduursessies. En het biedt materiaal om eigenaren van een kunstbeurs boos mee te maken. 

In deze editie van Dood & Verderf vertelt Maarten Bel alles over welke rol harde gitaren spelen bij kunst en het omwentelen van de maatschappij. We lachen om Dream Theater, vullen vakken tijdens Ill Nino en borduren op System Of A Down. Bovendien geeft metal-magazine Zware Metalen zijn even intense als korte muziektip voor Maartens kunstenaarschap, waarmee de cirkel weer compleet is. 

De playlist Zwaar Aanbevolen

8. Zanjeer - Taliban Murdabad (Parcham Buland Ast, 2022)

“Parcham Buland Ast van Zanjeer is een 7" van een crustpunkband met teksten in het Farsi, Urdu en Punjabi.” Dat schrijft Pim Kastelein, eindbaas van het metal-magazine Zware Metalen, voor zijn muziektip richting Maarten. 

“De band heeft als doel om muziek te geven aan de frustratie, haat en boosheid die voortkomt uit constante en systematische onderdrukking van mensen die in het ‘globale zuiden’ van deze aardkloot wonen. “Let the hate flow through you”, zou keizer Palpatine zeggen.”

Pims tip van de EP is ‘Taliban Murdabad’. Want, toegelicht in de woorden van onze redacteur Joris:

Een minuut Taliban Murdabad is genoeg om te zeggen: Discharge. Keiharde grooves, en enthousiasme, wat mede wordt geuit door feedbackpiepjes op de gitaar vliegen rond. Niks is fijner dan dat de agressie op die manier muzikaal door de speakers blaast! 

Het zal echter nog lastig worden om een album vol te krijgen voor deze mannen. Zanjeer is gespecialiseerd in snelle wendingen en veel schakelwerk. Het maakt de band uitermate geschikt op de korte afstand, waarin geëxplodeerd mag worden. Parcham Buland Ast maakt een erg goede indruk. Mijn eindoordeel is wat mijn vriendin gisteravond dacht: “Lekker, maar het duurde veel te kort”.

• Lees de recensie op Zware Metalen

Ja, het is luid, chaotisch en opruiend, maar metal, hardcore en andere herriebronnen kunnen wonderen doen voor je hoofd. Marcel Schop, maker van de Metal Health-podcast, weet daar alles vanaf. We draaien daarom de platen die volgens Marcel het beste laten horen hoe muziek je kan helpen, bespreken waarom juist harde gitaren een zegen zijn voor je geestelijke gezondheid, en sluiten af met een absolute feestplaat om stralend de winter in te gaan.

Depressie. Angst. Verslaving. Trauma’s. Stress. Borderline. Bipolair. Narcisme. Er kan echt van alles verkeerd gaan in je hoofd. De Amerikaanse industrial-metalband Ministry vatte het eind jaren ‘80 mooi samen: the mind is a terrible thing to taste.

Daarom gaat deze editie van Dood & Verderf over mentale gezondheid, en welke rol harde gitaren daarbij kunnen spelen. Marcel Schop is hiervoor te gast. Marcel is strategiedirecteur bij communicatiebureau Meijers & Walters, maar vooral maker van de podcast 'Metal Health', over geestelijke gezondheid in de gitarenscene, zowel van de muzikanten als de fans. 

In dit uur hoor je daarom zowel muziek als verhalen over geestelijke gezondheid. Over waarom je je hoofd even serieus moet nemen als je lichaam, het belang van taboes slechten rondom zaken als depressies, en de zegeningen van goede psychologische begeleiding.

De playlist

Biffy Clyro - Modern Leper (Tiny Changes, 2019)

Cover van Frightened Rabbit en de enige in de lijst die stevig, maar niet echt metal is. Echter introduceert Modern Leper het onderwerp perfect. Een moderne twist aan kreupel door het leven gaan: mentaal kreupel. Met mensen die je proberen op te vangen, maar telkens bot vangen omdat je er niet in slaagt om “deze ziekte van je af te schudden”  

Be Well - Threadless (Hello Sun, 2022)

Een van mijn favo artiesten. Brian McTernan, nu een jaar of 46, speelt vanaf z’n 14e in hardcore bands en verliet op z’n 17e school om in Europa te gaan touren met Battery. En heeft daarna een vanuit een kelder een zeer succesvolle productiemaatschappij opgericht met megaveel vette bands. Wel een verhaal van moeilijke jeugd (mental hospitals gezeten). Heeft paar jaar geleden Be Well opgericht. Hierin gooit hij zijn emoties van weleer en van nu eruit. Threadless gaat over gebrek aan eigenwaarde. Voor Metal Health interview ik hem overigens op 6 oktober in Amsterdam. 

August Burns Red - Back Burner (Messengers, 2007)

‘Angry music for happy people’: zoals deze metalcore band zichzelf omschrijft. De zanger hiervan heeft een eigen mental health gym waarin gezorgd wordt voor afleiding, maar ook waar het onderwerp spreekbaar wordt gemaakt. 

Birds in Row - Torches (Personal War, 2015)

Vooral een corona nabrander: onzekere tijden, isolatie en donkere gedachten die toenamen. Gold voor henzelf, maar veel mensen zouden kunnen relaten. Ze zeggen over hun nieuwe plaat: “An ode to those who keep fighting when we don’t have the energy to anymore, or never have had it, especially when facing political issues that are increasingly more visible.

Knocked Loose - Oblivions Peak (Laugh Tracks, 2016)

Tijdens shows vaak opgedragen aan de LGBTQIA community. Het nummer gaat over een vriend van de zanger die uit een studentenflat werd gegooid vanwege zijn seksuele voorkeur. Mensen uit die community hebben een grotere kans om mental health problemen te ontwikkelen doordat zij eerder aanlopen tegen homofobie, stigma, discriminatie, coming out stress en sociale isolatie. 

Have Heart - Watch me rise (The Things We Carry, 2006)

Dealing with depression, 1.000 gedachten over hoe alles tegen je is en een aanmoediging om je eruit te vechten omdat je beter verdient.

Crivits -

Er is bijna geen metalband die zonder zit: een cover van een plaat uit een heel ander genre. Maar waarom doen ze dat? Welke variaties kent dit genre? En hoe zak je niet door het ijs? Nederlands leukste metalcoverband, Pene Corrida, vertelt er werkelijk waar alles over.

Van Bamboleo tot Wrecking Ball, en van the Ring of Fire tot Oops I Did It Again: die altijd stoere metalbands vinden het stiekem heer-lijk om platen uit heel andere genres te coveren. 

Soms is het resultaat ronduit geweldig, zoals The Legend of Zelda door August Burns Read. En soms is het resultaat ronduit desastreus, zoals Wicked Games door In Flames, of The Sound of Silence van Disturbed. 

Maar waarom doen toch zoveel metalbands een poging? Is het simpelweg effectbejag om te scoren over andermans rug? Of zit er een groter artistiek plan achter?

De enige en allerbeste bron om die vragen aan te stellen, is natuurlijk Nederlands metalcovertrots, Pene Corrida. Al bijna 15 jaar speelt dit collectief uit Dordrecht, Breda en Rotterdam de sterren van de coverhemel, met publiekslievelingen als Europapa, Let It Go en Captain Jack, maar ook met muzikale vondsten zoals een medley van Prodigy-kneiters.

Voor Dood & Verderf zocht de band de 7 meest opvallende metalcovers uit. Aan de hand daarvan bespreek ik met de zangers Danny Feijtel en Bart van Beek de hoogte- en dieptepunten van dit opmerkelijke subgenre, en leren we alles over de do’s en dont’s van de metalcover.

• Bekijk de discussie over metalcovers op Reddit
• Beluister alle in de discussie genoemde covers op Spotify

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Playlist

• De slechtste: Puddle of Mudd - About a Girl (Nirvana)
• De identiekste: Lauren Babic & Gerard Vachon - Mikasa (Veil of Maya)
• De OG: Atreyu - You give love a bad name (Bon Jovi)
• De omgekeerdste: T-Pain - War Pigs (Black Sabbath)
• De best uitgevoerde: Ice Nine Kills - Animals (Maroon 5)
• Die van Dennis: Leo Moracchioli / Frog Leap Studios - Feel Good Inc. (Gorillaz)
• De door Bart het meest verkeerd ingeschatte: Pene Corrida - Europapa (Joost Klein)

Marleen van de Kerkhof is én bestrijder van de klimaatcrisis én fervent metalfan. Ze laat daarom in deze uitzending haar favoriete activistische metalplaten horen, variërend van aartsdeprimerend (we gaan eráán!) tot ondanks-alles-hoopgevend.

“Mijn hart gaat sneller kloppen bij het luisteren naar black, death en post metal. Mensen reageren behoorlijk verrast als ik daarover vertel. In het dagelijks leven werk ik namelijk als international affairs manager bij een technologiebedrijf in de spoorsector en ben ik director van een climate tech start up.”

“Het klimaat was voor mij de reden om over te stappen van hyperloop (ik bouwde de eerste in Delft) naar spoor. Men verklaarde me voor gek, maar de trein is verreweg het meest duurzame transportmiddel en we hebben de infrastructuur al liggen. Zo kan ik een bijdrage leveren aan emissiereducties.”

Aldus Marleen van de Kerkhof. En dus! Bespreken we, met dank aan de klimaatcrisis, in deze uitzending van Dood & Verderf een van de meest populaire onderwerpen van de metalscene: het einde der tijden.

Marleen koos haar favoriete ‘de wereld vergaat’-metaltracks uit en vertelt aan de hand daarvan over hoe zij de wereld wil redden. Maar ook: waarom ze vegetariër werd na beluistering van Gojira. Dat Behemoths ‘Conquer all’ haar lijflied is. En hoe ze totaal faalde in haar pogingen drums en bas te spelen.

Cattle Decapitation - Manufactured Extinct (The Anthropocene Extinction, 2015)

• Altered climate accelerating exacerbated by our human activities / Machines to make machines fabricating the end of all living things
• Climate tech start-up om treinen en spoorwerkmachines te verduurzamen, geen diesel meer maar hernieuwbare brandstoffen (‘The Decarbonisation Company’).
• Spoorambassadeur Europees Jaar van de Jeugd: jongeren aansporen om met de trein te reizen en laten zien hoe betekenisvol het is om in de duurzame spoorsector te werken.
• International Affairs Manager bij technologiebedrijf Dual Inventive om de beschikbare spoorcapaciteit te vergroten zonder fysieke uitbreidingen aan de infra.
• Vorige week in Baroeg gezien.
• Menselijk egocentrisme.

Gojira - Ocean Planet (From Mars to Sirius, 2005)

• The ocean planet is on burn
• Je kunt niet zonder Gojira een uur radio maken over metal en het klimaat.
• Belangrijke aandacht voor speciëcisme en de cognitieve dissonantie van de mens.
• Gojira leren kennen als voorprogramma van Slayer in 013 acht jaar geleden.
• Beschilderd drumvel van Mario Duplantier in de collectie.
• Groot fan van het album From Mars to Sirius.

Megadeth - Countdown to Extinction (Countdown to Extinction, 1992)

• This is the countdown to extinction
• In Nederland is de wilde dierenpopulatie al gehalveerd sinds 1990.
• Uit Marleens geboortejaar, 1992.
• Megadeth is de eerste metalband die Marleen live zag, in de 013. Meteen verkocht.

Parkway Drive - Wild Eyes (Atlas, 2012)

• A generation born to witness the end of the world
• Gaat over hoe het menselijk ras deze planeet heeft vernietigd door zijn gierigheid, en dat wij de laatst overgebleven mensen op aarde zijn.
• Zijn wij inderdaad de generatie die getuige is van het einde van de wereld?
• En sowieso prachtig, Viva the Underdogs!
• Geen begrip voor alle haat voor metalcore vanuit de scene. Metalheads hebben vaak een bekrompen geest.

Terzij de Horde – Cheiron (In One of These, I Am Your Enemy, 2022)

• For the breaking and making of wor

Als de kans zichzelf voordoet om te praten over Cthulhu, dan moet je die pakken ook. En dus is Teitan- en Cthuluminati-frontman Devi Hisgen te gast om alles te vertellen wat je moet weten over Lovecraft, inclusief zeven even verwarrende als prikkelrijke platen. "Dit is als een pijpbeurt op de maan: weird maar ook lekker."

“We schrijven zelf ook Lovecraft geïnspireerde verhalen. Is het een idee om daar een korte passage uit voor te dragen?”

Dat schreef Devi Hisgen vorige maand, nadat ik zijn band Cthuluminati zag spelen in Baroeg en ik hem uitnodigde om zijn favoriete platen te laten horen in Dood & Verderf. 

Cthuluminati was namelijk niet alleen een zeer, zeer interessant voorprogramma voor Rotting Christ, maar ook een band die in woord en beeld refereert aan mijn grote voorliefde voor het mythische monster Cthulhu uit de verhalen van gothic horror-schrijver H.P. Lovecraft uit de eerste helft van de 20e eeuw én aan de illuminati, het geheime genootschap dat volgens complotdenkers achter de schermen aan werkelijk waar alle touwtjes trekt. 

Dus eindelijk, eindelijk is het zover: een Cthulu-special van Dood & Verderf, met niemand minder dan Cthuluminati- en Teitan-frontman Devi Hisgen. We luisteren naar zijn favoriete metaltracks én verdwalen mee in de absurde wereld van Lovecraft, Cthulhu en The Great Old Ones.

De playlist

Deathspell Omega - Famished for Breath (the synarchy of molten bones, 2016)

Oranssi Pazuzu - Kangastus 1968 (Muukalainen Puhuu, 2017)

Leprous - Coma (Malina, 2017)

Bekijk hier de video vol zieke, zieke, zieke drums

Nero Di Marte - La Fuga (Immoto, 2020)

Red Fang - Prehistoric Dog (Red Fang, 2009)

Met een videoclip over Monty Python’s The Black Knight, maar dan inclusief oneindig veel drank. En larpende mensen.

Wardruna - Lyfjaberg (single, 2020)

Dit is al bijna 50 miljoen keer zelftherapie op Youtube. Hoe groot ook het leed: Lyfjaberg is de oplossing.

Zwaar Aanbevolen

Embraced by Darkness - Darkness Awaits (MMXXII, 2022)

Devi is via Teitan onderdeel uit van de kwalitatief indrukwekkende Nederlandse blackmetalscene die werkelijk overal in het land uitstekende zwartgeblakerde bands voortbrengt die de grenzen van het genre soms ver oprekken en er af en toe overheen gaan. 

Traditionele black metal in de stijl van de Scandinavische grootheden wordt echter ook nog gemaakt in Nederland. Bijvoorbeeld door Embraced by Darkness uit Groningen. Deze band is al actief sinds 2013, maar heeft nu pas een eerste EP uitgebracht: MMXXII.

Slechts 17:39 minuten duurt dit schijfje, maar het is genoeg om een verpletterende indruk achter te laten. Alles klopt hier namelijk aan. Het is allesverwoestende klassieke (Zweedse) black metal wat Embraced by Darkness brengt. Luid, venijnig, afwisselend, snel waar het kan maar melodieus waar het moet, kraakhelder, bloeddorstig, blast beats, kwaadaardig maar o zo heerlijk. 

Zanger Akse heeft een stem waarmee hij fruit ter plekke kan laten rotten: de haat spat ervan af. Achter hem wordt bijzonder smaakvol gemusiceerd. Het maakt dat Embraced by Darkness rauw maar tegelijkertijd toegankelijk is: de nummers schieten voorbij.

De vie

Twee kunstenaars, twee metalheads, twee familieleden, twee mannen. Dat zijn vader Luuk & zoon Storm Bode uit Rotterdam. 

Luuk is de beeldend kunstenaar: murals, schilderijen, installaties én een van de makers van de ​​Ode aan Marten Toonder, het beeld op Rotterdam Blaak dat de maker van Tom Poes en Heer Bommel eert. En Luuk houdt van metal.

Storm is de muzikant: hij is gitarist bij de Rotterdamse blackmetalband Sterf. Dit voorjaar bracht de band ‘Veelvraat’ uit, inclusief de typerende, ijskoude badkamer-blackmetal-sound.

Vandaag zijn ze beiden te gast in Dood & Verderf. Vader en zoon draaien hun favoriete metaltracks, voor zichzelf, elkaar en jou. Onheilige huisjes worden daarbij niet geschuwd, want het infameuze trio Burzum - Marduk - Gorgoroth passeert de revue. Mocht je nog een aflevering willen cancel culturen, dan is dit je kans. 

De playlist

1. Iron Maiden - Where Eagles Dare (Piece of Mind, 1983)
2. Burzum - Dunkelheit (Filosofem, 1996)
3. Mercyful Fate - The Oath (Don’t break the oath, 1984)
4. Marduk - Panzer Division Marduk (Panzer Division Marduk, 1996)
5. Judas Priest - Breaking The Law (British Steel, 1980)
6. God Seed / Gorgoroth - Wound Upon Wound (Ad Majorem Sathanas Gloriam, 2006)
7. Celtic Frost - A Dying God Coming Into Human Flesh (Monotheist, 2006)

Zwaar Aanbevolen

8. Wrang - De Vaendrig (De Vaendrig, 2022)

“Laten we de Nederlandse black metal vieren! Wrang sterven, hatsa!” Dat geeft Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, als muziektip mee aan Luuk en Storm. “Domstad swart metael”

En dus draai ik voor jullie De Vaendrig, de titeltrack van het album van Wrang dat op Zware Metalen een dikke 9 kreeg. Recensent Joris Meeuwissen schreef daarover:

In klassieke blackmetaltraditie wordt er duchtig over de gitaarhals geschoven, en ook zanger Galgenvot is weer erg goed bij strot. Wrang kenmerkt zich door over die meer klassieke fundamenten toch heel wat eigen karakteristieken te gooien. Priemend als de punt van een bajonet. Zo moet rasechte blackmetal gewoon klinken. Razende blastbeats, schurende keelklanken en dit ondersteund door een licht knotterende, soms wel wat te doffe, bas en een typische groezelige productie.

• Lees de hele recensie op Zware Metalen

Wie Arno Coenen niet kent, ligt sinds 2014 begraven onder een steen die begraven ligt onder een hunnebed dat begraven ligt onder een meteoriet. Arno is namelijk de geestelijk vader van de Hoorn des Overvloeds, het gigantische kunstwerk dat het dak van Markthal in Rotterdam siert. 115 bij 95 meter groot, 400.000 megapixels rijk, een van ‘s werelds grootste kunstwerken, de Sixtijnse kapel van de Lage Landen. 

Maar er is zoveel meer te vertellen over Arno. Zijn pornovideo’s met legofiguren. Een soort-van-docu vol metal-iconen. De bizarre inrichting van zijn eigen (inmiddels overleden) bar-restaurant-podium-brouwerij Eurotrash. Artwork voor de Amsterdamse stonerdoommetalband Pendejo!. De enorme Slayer-klok in Hotel Not Hotel. En exposities met zijn werk én kickbokswedstrijden. 

Het duizelt me. 

Gelukkig komt Arno alles toelichten. Of niet. Dat maakt niet uit. We gaan sowieso zijn favoriete metalplaten draaien, én ik laat aan Arno horen welke muziektip het online magazine Zware Metalen voor hem heeft. Laat de chaos beginnen!

De playlist

1. Slayer - Angel of Death (Rudebrat Deathstep Remix) (2012)
2. Cannibal Corpse - Inhumane Harvest (Violence Unimagined, 2021)
3. Infant Annihilator - Cuntcrusher (The Palpable Leprosy of Pollution, 2012)
4. Lamb of God - The Passing / In Your Word (Wrath, 2009)
5. Ghost - Year Zero (Infestissumam, 2013)
6. Rammstein - Kokain (Das Modell, 1997)
7. Transformer di roboter - Walk (2008)

Zwaar Aanbevolen

8. GGGOLDDD - Strawberry Supper (This Shame Should Not Be Mine, 2022)

Toen Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, er achter kwam dat Arno verantwoordelijk is voor het plafond van De Markthal, moest hij meteen aan het eveneens kunstige en Rotterdamse GGGOLDDD denken. Onlangs verscheen daarvan het gedurfde album This Shame Should Not Be Mine, en later deze maand is de band curator van het Roadburn festival. Redacteur Michiel Hoogkamer duidt op Zware Metalen waarom dat laatste betekenisvol is:

“Het verzoek kwam juist op een moment dat zangeres Milena Eva in de luwte van de lockdowns hard tegen haar verleden aanliep: zij is verkracht toen zij 19 was. Deze verschrikkelijke gebeurtenis en gevoelens die zij lang had weggestopt, grepen de breuk in het normale leven aan om zich aan te dienen en niet meer weg te gaan: die schaamte zou niet de hare moeten zijn! Milena zag in het aanbod van Roadburn een mogelijkheid om haar emoties op een creatieve, voor haar natuurlijke manier naar buiten te laten komen. Met GGGOLDDD schreef en bracht zij This Shame Should Not Be Mine.

Strawberry Supper dus, van GGGOLDDD. Geen metal à la horns up, bier & tieten, into the pit, haren loswapperen, luchtgitaarsolo’s en Slayyeeeuuuuur die je wellicht had verwacht, maar de omstandigheden zijn ernaar.

Lees de recensie op Zware Metalen

Tokologisch koken. Dat is in een notendop wat kok Manuela Goncalves Tavares doet. Ben je bekend in Rotterdam, dan ken je haar van restaurants Toko94, Tokotrash, Coco of Het Nieuwe Instituut. Ze leerde het vak bij Herman den Blijker, maar helpt ook in de keuken van metalpodium Baroeg.

Maar ook: de vrouw die eind vorig jaar de Black Achievement Award won voor haar ondernemerschap. Actief is in de lhbti+-gemeenschap. Kookt voor daklozen. Vroeger in Parkzicht kwam om te hakken op gabber. Projecten leidt met tienermoeders. Oefent op de basgitaar. Praatgroepen organiseert voor jonge mensen die homoseksueel zijn. 

En Manuela is metalfan. Gróót metalfan. Dat laat ze horen in dit uur Dood & Verderf. En dan krijgt ze in deze uitzending ook nog eens een luistertip van het online magazine Zware Metalen! God, wat een feest.

De playlist Zwaar Aanbevolen

Move BHC - Freedom Dreams (Freedom Dreams, 2021)

“Op het gebied van de black achievement awards is Freedom Dreams van Move BHC een mooie luistertip”, vertelt Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen en aandrager van de maandelijkse tip voor onze gast. Volgens Pim gaf Move BHC de ‘dikste moshcall van 2021’: 

We'll never stop until we find liberation, Black Excellence unstained by degradation Where freedom reigns over incarceration Where Black joy is only meant with celebration

“Sinds de zomer van 2020 zijn er meer hardcorebands opgekomen die geïnspireerd zijn door de Black Lives Matter-beweging, dermate dat er inmiddels van het subgenre BLM-core gesproken kan worden”, legt Pim uit. 

“Het hardcoregenre is van oudsher meer pluriform gebleken en gesynchroniseerd met hedendaagse problematiek. Qua lyriek is deze gehele EP van Move BHC smullen geblazen. Dat deze Stick To Your Guns-achtige muziek op het streetcredwaardige label Triple B Records uitgebracht wordt, is blijk dat hier geen sprake is van positieve discriminatie. Move BHC is gewoon een heel goede hardcoreband.”

• Beluister de Osmium-podcast van Zware Metalen waarin Move BHC besproken wordt

Alleen al de omschrijving van het werk van de Rotterdamse kunstenaar Anouk Griffioen klinkt als een folk-blackmetalband uit het hoge noorden van Engeland. Het is dus geen verrassing dat zij heel, heel enthousiast reageerde toen ik haar vroeg mee te doen aan Dood & Verderf. Daarom: de 8 favoriete metalplaten van Anouk, inclusief tekst en uitleg, én de maandelijkse luistertip van het online magazine Zware Metalen, speciaal voor haar uitgezocht.

1. Pantera – Fucking Hostile (Vulgar Display of Power, 1992)
2. Orphanage - Druid (Oblivion, 1995)
3. Death - Symbolic (Symbolic, 1995)
4. The Gathering – Saturnine (if_then_else, 2000)
5. Six Feet Under – Lycanthropy (Haunted, 1995)
6. Amesoeurs – La Reine Trayeuse (Amesoeurs, 2009)
7. Sunn O)))  - N.L.T. (Altar, 2006)
8. Dead Shape Figure - 6 x 9 (The Grand Karoshi, 2008)

Zwaar Aanbevolen

Inferno - The Wailing Horizon (Paradeigma / Phosphenes of Aphotic Eternity, 2021)

“Ik zie dat Anouk best wel houdt van die old-school black, oude Enslaved, corpsepaint enzo.” Dat schrijft Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, dat maandelijks een luistertip geeft voor mijn gast in Dood & Verderf. “Identificeert ze zich met die chaotische wereldstructuur van Inferno, of luistert ze toch liever naar de strak gedefinieerde sound van de grondbeginselen?” 

Want, Anouk: jij krijgt als luistertip Inferno. En wel hierom, in de woorden van recensent Tafkads: 

“Daar waar de heren gestart waren als een traditionele blackmetalband, blijft er hier van die traditie niks meer over. Meer nog, Inferno heeft alle regels, beperkingen en conventies losgelaten en vaart nu zijn eigen koers, ergens ver weg in de leegte van het multiversum. Weg zijn de songstructuren, weg is de individualiteit van de nummers, weg is de individualiteit van de instrumenten, weg is inhoudelijke bijdrage van de vocalen. Wat overblijft is kosmische chaos, waarbinnen alle onderdelen het hogere doel dienen. Instrumenten en stemmen worden op dit album vermengd tot complexe, overweldigende, multi-gelaagde soundscapes die experimenteel, progressief, modern, bij momenten psychedelisch en een beetje post-black overkomen. Inferno schept hier een surrealistische, hypnotische droomwereld met een opvallende dualiteit: er is enerzijds veel coherentie, een symbiose tussen de instrumenten en de vocalen, maar anderzijds is er die chaos. Totale onvoorspelbaarheid. ‘Abysmal Cacophony’ noemen ze het zelf, en dat lijkt de lading wel te dekken.”

• Bekijk de recensie op Zware Metalen

Gesjeesd antropoloog. Afgestudeerd filosoof. Oud-voorzitter van de Landelijke Studentenvakbond. Voormalig woordvoerder bij de Algemene Onderwijsbond. Christen-af. Sinds 2017 Tweede Kamer-lid namens GroenLinks voor onderwijs, wetenschap, zorg, volksgezondheid, emancipatie, mediabeleid en sportbeleid. 

En metalliefhebber. 

Dat is in een notendop Lisa Westerveld, die haar favoriete metalplaten laat horen in Dood & Verderf op Operator Radio. Tussendoor praten over versierd worden op festivals, filosofie ondanks de kritiek van Death, Lisa's liefde voor het grootste en meeslepende, en de karakteristieken van de bugel.

De playlist

White Skull - High Treason (Public Glory, Secret Agony, 2000)

Ik raakte eigenlijk bekend met metal toen mijn broertje het album Public glory, secret agony van de band White Skull mee naar huis nam. 

In Flames - Only for the weak (Clayman, 2000)

Tijdens mijn studententijd maakte een goede vriend me bekend met een paar geweldige albums van In Flames (Clayman, episode 666. World of promises, only for the weak), 

Children of Bodom - Angels Don’t Kill (live) (Stockholm Knockout Live, 2006)

mijn eerste concert was Children of Bodom (favo nummer Angels don’t kill). 

Dimmu Borgir - The Serpentine Offering (Wacken Open Air 2012)

Favoriete concert is Dimmu Borgir op Wacken 2012 met orkest en koor. Hele optreden was geweldig.

Death DTA - The Philosopher (Live in St. Petersburg, 2016 / Individual Thought Patterns, 1993)

Ik mocht in 2015 zo’n anderhalve week mee met Death DTA. Ik raakte bevriend met een aantal mensen die voor de band werkten. Favoriete nummer (vanwege de leuke herinneringen) is the Philosopher. “The philosopher. He knows so much about nothing at all.”

Arch Enemy - we will rise (Anthems of Rebellion, 2003)

Metal is een enorme mannenwereld, vooral óp het podium. Hoe ervaar jij dat?

Wat zou je spelen als je muzikant was?

Zwaar Aanbevolen

Walg - Bring The Apocalypse (Walg, 2021)

“Ikzelf word er nogal melig van, maar gelukkig doet mijn mening er niet toe.” Pim Kastelein, hoofdredacteur van het online magazine Zware Metalen, is er zelf geen fan van. Maar, schrijft hij erbij, voor zijn luistertip voor Lisa Westerveld: 

“Om het jullie beiden aangenaam te maken, draai ik iets wat jullie beiden kan bekoren. Op Twitter zie ik dat Lisa Westerveld fan is van Dimmu Borgir, en jij bent ook niet vies van overtrokken theatraliteit en orkestjes die niet door de beugel kunnen. Zodoende presenteer ik: Bring The Apocalypse van Walg. Onze blackmetalspecialist Joris Meeuwissen schrijft:

“Walg is een duo bestaande uit Robert Koning en Yorick Keijzer, die na een lange inactiviteit en dankzij de welbekende lockdown, elkaar terug muzikaal aanvoelden. Walg is de debuutplaat van dit Nederlandse tweetal. Bij een eerste luisterbeurt valt direct op dat er meer dan één knipoog richting oude helden wordt gegeven. Denk dan aan de eerste platen van bijvoorbeeld Old Man’s Child, Covenant en Dimmu Borgir. De single Bring The Apocalypse had best op één van die eerste platen kunnen staan. De heren laten horen dat hun technische rugzak helemaal vol zit en dat hun kennis en kunde, betreffende het schrijven van sterke blackmetalnummers, erg goed onderbouwd is. Het samenspel tussen gitaar en keyboard is van een uitmuntend niveau.”

• Lees de recensie op Zware Metalen

Simpele muziek voor simpele mensen. Dat is volgens SP-kamerlid Peter Kwint de definitie van zijn favoriete genres: country en hardcore. Om erachter te komen of hardcore écht zo simpel is en of dat ook afstraalt op zijn eigen identiteit, draait Peter in deze uitzending van Dood & Verderf zijn allerfavorietste hardcore- en punkplaten, voorzien van tekst en uitleg.

We bezoeken zo Bleskensgraaf, Feyenoord, Drenthe, mixed-martial-arts-violent-dancing-zalen, en natuurlijk heel veel plaatsen in de Verenigde Staten, thuisbasis van de hardcore en punk. En, ook niet onhandig: we draaien 10 8 platen die tezamen slechts 20 minuten duren.

De playlist

American Nightmare - There’s A Black Hole in the Shadow of the Pru (Background Music, 2001)

Wat is het nut van simpele mensen voor in de Tweede Kamer? Plus: Feyenoord, of het lijden van de tegenwoordige tijd

Converge - First Light/Last Light (You Fail Me Redux, 2016)

Een antropologisch onderzoek naar violent dancing (en het nut van aan mixed martial arts doen daarin).

Hawser - You Can Only Hope (All is Forgiven, 2020)

Een Rotterdamse hardcoreband! Mijn stelling is altijd dat bepaalde genres horen bij bepaalde landen: groovemetal bij de VS, blackmetal bij Noord-Europa, deathmetal bij Nederland en Duitsland, et cetera. Hoe zit dat bij hardcore? Is het enkel VS dat de klok slaat?

Bad Brains - Pay To Cum (Bad Brains, 1992)

Een zwarte hardcore-band, geïnspireerd door The Sex Pistols én Bob Marley, en uit elkaar gevallen door een richtingenstrijd over of ze metal of reggae moesten gaan. Wat is dit?

Agnostic Front - Victim in Pain (Victim in Pain, 1994)

Hoe credible is zo'n icoon nog? En waarom doet Agnostic Front dat beter dan Suicidal Tendencies?

Mindforce - Swingin Swords, Choppin Lords (Swingin Swords, Choppin Lords, 2020)

Ik dacht eerst, dit wordt een symfonische metalband, ook omdat een andere ep van Mindforce Excalibur heet, inclusief stemmig zwart-wit-artwork, en vanwege de Helloween-achtige gitaarriffs. Ik dacht dat hardcore alleen over sociale ongelijkheid ging, niet over magische ridderverhalen?

Hands of God - No Mercy (Blueprint for Self Destruction, 2019)

Is dit de meest verantwoorde hardcore-band ooit, met kleur op het podium én in het publiek? Hoe kleurrijk is hardcore eigenlijk? Metal is notoir wit (en man). 

Terror - One With The Underdogs (One with the Underdogs, 2004)

(deze haalde het uur nét niet)

Skroetbalg - Skroetbalg

‘Drenthe Godverdomme’ heet de openingstrack van Skroetbalg, een punkband uit, eh, Drenthe. Wat heb jij hiermee?

Zwaar Aanbevolen

Extinguish - The Judge (Extinguish, 2021)

0.00 - 2.44

Luistertip! Dat stelt Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, over zijn Zwaar Aanbevolen-tip voor jou: The Judge van Extinguish. Pim vermoedt namelijk dat jij wel zal genieten van de 'peace, love and unity'-muziek, dus Zware Metalen komt even tegenhangen met een ongegeneerd primitieve en achterbakse knaller.

Zo schreef redacteur MaartenO: "Extinguish bewaart het lekkerst voor het laatst. The Judge is toch wel één van de meest simplistische, maar ook krachtigste tracks in dit subgenre van hardcore die de laatste maanden de revue hebben gepasseerd. Loodzwaar en volledig florerend op wat powerchords en gegrom van een sterke zanger, werkt de track langzaam richting het einde, alwaar de vocalist v

Voorzitter van bestuur Baroeg Open Air. Initiatiefnemer van het Popkantoor, een nooit verrezen poppodium in Rotterdam. Redacteur bij de Feyenoord Supportersvereniging. Strategisch adviseur bij de afdeling stadsontwikkeling van de gemeente Rotterdam. Maar bovenal, en daarom is hij te gast hier: projectmanager van het Eurovisie Songfestival namens Rotterdam.

In één uur legt hij uit wat Mayhem te maken heeft met het songfestival, of het een probleem is dat de Italiaanse delegatie wel of niet cocaïne snoof, en waarom Go_A het toppunt (en Blind Channel het absolute dieptepunt) van de afgelopen editie was. Plus: de Zwaar Aanbevolen tip, waarin viool-cutiepie Alexander Rybak samen met Keep Of Kalessin optrekt.

De playlist

Mayhem - A Time To Die (Grand Declaration Of War, 2000)

Ehm. Niet echt een lgbtq++-vriendelijke band, toch? Of toch juist wel?

Hatari - Hatrið mun sigra (2019)

Stonden op Baroeg Open Air 2019.

Lordi - Hard Rock Hallelujah (The Arockalypse, 2006)

Was dit het begin van de metal op het Songfestival?

Go_A - SHUM (2021)

Beste inzending dit jaar. Punt. 

Blind Channel - Dark Side (2021)

Jezus, Dave, fucking Linkin Park, zelfs inclusief dj, dit kan toch niet meer? 

Måneskin - Zitti E Buoni (Teatro d’ira - volume I, 2021)

De cocaïnerel: is ophef goed of juist afleidend? Of gewoon een vast onderdeel van de show?

Shining – Lat Oss Ta Allt Fran Varandra (V. Halmstad, 2007)

“By all accounts, as much a therapy session as a rock band, Halmstad, Sweden's Shining was formed in 1996 by a then-12-year-old vocalist, Kvarforth, who has hired and fired numerous musicians in the years since while delivering ten full-length albums. All of these (plus a handful of EPs and split releases) obsessed over matters of personal abuse, self-destruction, and suicide in a progressive black metal style, infused with darkwave, gothic, classical, and atmospheric music elements.”

(na ESF toch ook weer behoefte aan mijn eigen muziek ;-)

Zwaar Aanbevolen

Keep of Kalessin & Alexander Rybak - The Divine Land (MGP/Eurovision, 2011)

“Wanneer de metalwereld overlapt met het Eurovisie Songfestival zijn de resultaten meestal niet om over naar huis te schrijven.” Dat schrijft Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, ter introductie van zijn Zwaar Aanbevolen-tip voor Dave. “Toch zijn er enkele momenten geweest waarin het smaakloze showgevoel en de plaatsvervangende schaamte van beide werelden elkaar grandioos aanvulden. Het Eurovisie Songfestival laat altijd zien dat guilty pleasures bestaan! Lordi, Hatari... of deze dan: gevoelige pretty boy Alexander Rybak op viool tijdens de ‘half time show’ met de epische symphoniek van Keep Of Kalessin!”

Under the clear night-sky Universal power unite In the dazzling starlight For the union in twilight

Is dit power metal of Eurovisie? Allebei!”

En voor de liefhebbers: de podcast van Zware Metalen, Osmium, stond ook volledig in het teken van het Eurovisie Songfestival, en vormt dus ideaal luistermateriaal voor na deze editie van Dood & Verderf.

Vandaag, bij hoge uitzondering, heet Dood & Verderf eenmalig anders: Veel Verderf & Dood. Dat is ter meerdere glorie van onze gast in de uitzending: Daan de Neef. Daan is namelijk sinds 17 maart lid van de Tweede Kamer, heeft net zijn eerste schriftelijke vragen ingediend, en omschrijft zichzelf als volgt:

✅  Groot dierenliefhebber en strijdt voor meer dierenwelzijn en -gezondheid. ✅  Enorme liefhebber van death-, black- en doommetal. ✅  Houdt erg van filosofie. Schrijft daar boeken over.

Maar gek genoeg zit Daan in de kamer namens de VVD, bepaald niet de meest uitgesproken vegan-deathmetal-crust-slamcore-partij die ons bestel rijk is. Hoe dat zit, hoor je in deze editie van Dood & Verderf. We draaien Daans favoriete metalplaten en komen er zo achter waarom het liberalisme en metal (en goed, dierenrechten en filosofie) prima samengaan. Plus: hoe metal is de Tweede Kamer eigenlijk?

De playlist

The Gathering - Subzero (Always…, 1992)

Hoe ben jij in je jeugd met metal in aanraking gekomen? 

Gorefest - The Glorious Dead (False, 1992)

Kun jij ervoor pleiten dat dit ons volkslied wordt als we overstappen op een republiek?

Celestial Season - Soft Embalmer Of The Still Midnight (Solar Lovers, 1995)

Waarom heeft deze plaat toch zo’n cultstatus?

Emperor - Ye Entrancemperium (Anthems to the Welkin at Dust, 1997)

Hoe problematisch is het voor jou dat vrijwel al de bandleden in de gevangenis hebben gezeten, variërend van kerkverbrandingen tot het vermoorden van homo’s?

Amenra - A Solitary Reign (Mass VI, 2017)

Is België beter in vernieuwende metal dan Nederland?

Laster - Bitterzoet (Ons Vrije Fatum, 2017)

Waar is Cattle Decapitation eigenlijk?

Lingua Ignota - Butcher of the world (Caligula, 2019)

Hoe hipster mag metal zijn voor jou? Hoe trv is wenselijk?

Van Friese punker tot Rotterdams hoogleraar: je kunt het ver schoppen als buitenbeentje. Toch pleit Ferry Koster ervoor altijd te blijven twijfelen aan wat je denkt, gelooft en doet, want pas dan wordt het leuk.

“Waarom zou iemand deze overheid vertrouwen? En, waarom zou iemand zich aan welke afspraak dan ook houden?” Horen we hier een crustige kraker? Een vastgeketend lid van Extinction Rebellion? Zeker niet: deze uitspraak is afkomstig van Ferry Koster, hoogleraar arbeid en instituties aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

Maar laat je daardoor niet in de luren leggen: Ferry is ook voormalig bandlid van menig punk- en hardcoreband, met welluidende namen als Los Asesinos De La Superficialidad en Katzenjammer Kids. 

En Ferry is een groot pleitbezorger van twijfel: openstaan voor de mogelijkheid dat de wereld compleet anders in elkaar zit dan je altijd dacht. Aan de hand van zeven punk- en hardcoreplaten laat Ferry horen waarom dat twijfelen toch zo belangrijk is, en hoe van de gebaande paden afstappen dé sleutel tot succes vormt.

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

De playlist

Dead Kennedys - Chickenshit conformist (Bedtime for Democracy, 1986) MDC - Born to die (Millions of dead cops, 1980) Husker Du - pink turns to blue (Zen Arcade, 1984)

Victims Family – Supermarket nightmare (4 great thrash songs, 1995)

Pixies – River Euphrates (Gigantic / River Euphrates, 1988)

From Ashes Rise - Rung by rung (Concrete and steel, 2019)

Ja, hij was de bassist en gitarist van deathmetalact Sepiroth, en is tegenwoordig bassist van het Rotterdamse metal-meets-punk-meets-breakcore-project The Dead Cvlt. Maar Julian Schaap is veel meer dan dat alleen. Als assistent-professor aan de Erasmus Universiteit Rotterdam doet hij namelijk sociologisch onderzoek naar onder meer de rol van gender en de aanwezigheid van racisme in rock en metal. 

Samen met collega-socioloog Pauwke Berkers schreef hij ‘Gender Inequality in Metal Music Production’ en promoveerde hij op ‘Elvis has Finally Left the Building? Boundary Work, Whiteness and the Reception of Rock Music in Comparative Perspective’. Hij weet trouwens ook veel van World of Warcraft. En de rol van muziek tijdens de coronacrisis.

In deze editie van Dood & Verderf draaien we de metalnummers die Julian vormden én praten we over al die vaak vermijde onderwerpen zoals racisme en genderongelijkheid.

De playlist

Sepultura - Arise (live, The Roots of Sepultura, 1996 / 1991)

Cannibal Corpse - Disposal of the body (Gallery of Suicide, 1998)

Altar - Throne of Fire (live, Until Heaven Forbids, 2010 / 1994)

Sinister - Creative Killings (Creative Killings, 2001)

Suffocation - Catatonia (Human Waste, 1991)

Laibach - Die Liebe (Nova Akropola)

Zwaar Aanbevolen

Bikini Kill - Rebel Girl (Pussy Whipped)

Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, geeft geen luister- maar een onderwerpstip. 

“We hebben net een aflevering van onze podcast Osmium opgenomen over Marilyn Manson, scheiding tussen kunst en artiest, seksueel geweld en genderverhoudingen in de punk- en metalscene. Dit gevoelige onderwerp hebben we serieus besproken met Koen de Gussem, een redactielid die een afstudeerverslag heeft geschreven over hoe de journalistiek omgaat met #MeToo. Hij heeft in een artikel voor OneWorld ook het onderzoek van Julian Schaap genoemd.

Zijn luisterip: Rebel Girl van Bikini Kill. Ook tipt hij Girls go BOOM, een feministisch collectief uit Rotterdam en Gent dat de representatie van vrouwen en LGBTQ+ in de scene vergroot door onder andere een boekingskantoor. Op 27 en 28 februari doen ze een aantal do it yourself-livestreams om initiatieven te ondersteunen. Girls putting girls on stage.”

• Beluister de Osmium-podcast over Marilyn Manson

The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, Mount Fuji Doomjazz Corporation, Bong-Ra, Voodoom, Celestial Season, Servants of the Apocalyptic Goat Rave, The Thing With Five Eyes, Wormskull, Bluuurgh…, Glowstyx, Orphanage…

Dat, in een notendop, is Jason Köhnen. De producer slash bassist slash zanger slash drummer slash designer is sinds 1989 op alle mogelijke manieren bezig met extreme muziek, van deprimerende doommetal tot allesvernietigende breakcore-ragga-industrial-hardcore-terror. Zijn nieuwste project is Metaal, een documentaire over de Nederlandse extreme metalscene tussen 1985 en 1995.

Daarom, vandaag in Dood & Verderf: de favoriete nummers van Jason Köhnen én alles over Metaal.

• Ga direct naar de crowdfundpagina van Metaal voor een donatie

De playlist

Celestial Season - The Secret Teachings Of All Ages (The Secret Teaching, 2020)

Bong-Ra - Hidden Chamber (Antediluvian, 2019)

Bluuurgh… - Deceived (In My Embrace, 1992)

Thy Catalfaque - Embersólyom (Naiv, 2020)

Cathedral - Ebony Tears (Forest of Equilibrium, 1991)

Mayhem - De Mysteriis Dom Sathanas Alive (De Mysteriis Dom Sathanas Alive, 2016)

Asphyx - The Nameless Elite (Necroceros, 2021)

Zwaar Aanbevolen

Ihloosuhree - Niets Als Bodem (In De Fleur Van De Sleet, 2021)

“Op het nummer Niets Als Bodem hoor je progressief aandoende blackmetal met door basgitaar aangedreven psych(edel)ische passages, nerveuse postmetalarpeggio’s, doomblackmaterie die vergelijkbaar is met wat Greg Chandler in zijn nevenprojecten soms laat horen, The Deathtrip-achtige psychoses en old-school occulte deathmetalvocalen (nu en dan ook suïcidale heliumgebruik-screams), vermengd in een angstbrein en vervolgens netjes op plaat gezet. Dissonant, dof, dreigend, terug de bron van de PTSS in. In ieder geval weer een bewijs dat de lokale scenes in bloei staan!”

• Lees de recensie op Zware Metalen

Een uitzending die ik maak met mild knikkende knieën. Want naast mij staat Ed Warby, een van Nederlands beste metaldrummers, bekend van onder meer Gorefest, Ayreon, Hail of Bullets, Vuur en Orphanage. En ik ben verdikkeme opgegroeid met Gorefest! Erase, uit 1994, was mijn eerste échte zware metalplaat die ik goed vond, en The Glorious Dead staat nog altijd in mijn top-10 beste metalnummers ooit. In dit uur van Dood & Verderf hoor je alles over Ed Warby, zijn muzikale invloeden én het werk dat hij vroeger en nu maakt.

De playlist

Kiss - Love Gun (Alive II, 1977)

Rainbow - Kill The King (On Stage, 1977)

Manowar - Metal Daze (Battle Hymns, 1982)

Death - Zombie Ritual (Scream Bloody Gore, 1987)

Gorefest - The Glorious Dead (False, 1992)

Hail Of Bullets - Red Wolves Of Stalin (Of Frost And War, 2008)

Heads For The Dead - At The Dead Of Night (Into The Red, 2020)

Niet in de uitzending, wél relevant Zwaar Aanbevolen

(dit was de luistertip van Zware Metalen voor Ed, maar door tijdsgebrek viel ie buiten de boot, wat zonde is, want het is een heerlijke plaat, dus hierbij alsnog)

Cadaver - Reborn (Edder & Bile, 2020)

Het Noorse Cadaver bracht onlangs bij Nuclear Blast het heerlijke comebackschijfje Edder & Bile uit. Minstens zo oldschool als Gorefest! Redacteur Maarten Ondersteijn schrijft erover:

“Nog steeds vinden we Anders Odden terug in de gelederen, maar op Edder & Bile laat de Noor zich vergezellen door niemand minder dan de Belgische drummer Dirk Verbeuren, onder andere bekend van Megadeth en Soilwork. Dat we de heren niet hoeven uit te leggen hoe death metal in een oud jasje gestoken dient te worden, blijkt al vanaf seconde één. Zo puur, rauw en intens hoorden we death metal namelijk nog niet eerder dit jaar.“

“Natuurlijk weten we wat Anders Odden allemaal kan met zijn muziekinstrumenten, maar dat veel van zijn tremoloriffs ook memorabel klinken en daadwerkelijk goed blijven hangen, onderstreept de consistente lijn van kwaliteit op Edder & Bile nog vetter. Als je dan ook nog een beestachtige drummer weet te strikken die zijn vellen raakt op zo’n manier dat er werkelijk geen speld tussen te krijgen is, dan weet je dat je als liefhebber gebakken zit.”

Bekijk de recensie op Zware Metalen

Baroeg Gaat Live: Oudejaarsbingo met Inge en Erik

(ik doe dit jaar nog eenmaal een editie van de metalbingo voor Baroeg, hieronder de aankondiging van Baroeg, doe mee, gezellig!)

666 – The bingo of the beast #4 (de geannuleerde 2020 edition)

Laten we wel wezen: 2020 was live een episch slecht jaar. Tientallen grote, kleine, interessante, obscure, vage en onheilspellende namen zouden Baroeg aandoen, maar moesten worden geannuleerd. Om dat leed weg te nemen, draaien quizmasters Erik de Boer (voorzitter van Vrienden van Baroeg) en Inge Janse (maker van het radioprogramma Dood & Verderf) op derde kerstdag (dus 27 december, om 19.00 uur) weer aan satans bingomolen. Ditmaal correspondeert elk bingonummer met een geannuleerde act. Op je digitale bingokaart vind je namen van de bands. Herken je de muziek (of wordt je geholpen door de niet al te obscure tips van Erik & Inge)? Dan mag je de band wegstrepen en ben je één stap dichterbij een van de vele prijzen.

We streamen via Twitch: https://www.twitch.tv/baroeg

Kijk voor meer

Nog nooit kende ik zó weinig nummers op de setlist van deze editie van Dood & Verderf. Want te gast in de uitzending is Pim Kastelein, “currently performing research on the interactions between pensions and housing markets, and the implications of these interactions on a macroeconomic level.”

Nou, dan weet je het wel.

Oja: Pim is ook eindbaas van Zware Metalen, het online magazine over metal waar Dood & Verderf elke maand mee samenwerkt. Of, in zijn termen: de hangplek voor metalliefhebbers. Pim weet dus aaaaaaalles van de wonderbaarlijke scene die metal heet.

Daarom, in deze uitzending: zijn favoriete metalreleases, variërend van Kiss tot Converge. Plus: hoe gaat het met de metalscene? Hoe overleef je dag in dag uit metal luisteren? Hoe ga je om met homofobie, misogynie en rechtsextremisme van bands die je goed vindt? En wat heeft hij precies met Kanye West en Ariane Grande?

PS Ja, we claimen in de uitzending dat het geluid niet in orde is. Dat was het ook niet. Maar het klonk bij het terugluisteren zó brak dat ik de 11khz-mono-karaoke-kraak-tracks uit de originele uitzending vervangen heb door de hoogpolige 44-khz-stereo-edities. There's a limit to my trv cvlt-love hoor.

De playlist

Converge - Concubine (Jane Doe, 2001)

Trapped Under Ice - Reality Unfolds (Demo 2007, 2017)

Zwaar Aanbevolen

Behemoth - Ora Pro Nobis Lucifer (The Satanist, 2014)

Inception to the max: Zware Metalen geeft een tip aan Zware Metalen. Remco Faassen, hoofdredacteur van dit online magazine, wil namelijk héél graag nóg een Behemoth laten horen aan Pim, want Remco is Behemoth-fetishjist:

“Of The Satanist van Behemoth de beste plaat van de laatste 20 jaar is, zal genoeg discussies opleveren voor de komende 20 jaar. Maar dat het één van de beste metalplaten ooit is, staat buiten kijf. En dat dit het magnum opus van de Poolse band is, zal ook weinig discussie opleveren. 

The Satanist is het slotstuk van een muzikaal avontuur dat bandleider Nergal aan het begin van de eeuw inzette en waarbij Behemoth zich ontwikkelde van het zoveelste op Scandinavische leest geschoeide blackmetalbandje, tot een opvallende blackened deathmetalband. De nummers kregen meer melodie en er kwam meer ruimte voor de gitaar, zonder dat er aan agressiviteit werd ingeboet. 

Wat tijdens de ontwikkeling van Behemoth aanwezig bleef, is de enorme afkeer van Nergal voor de katholieke kerk, een instituut met veel invloed in Polen. Toen hij in de zomer van 2010 werd getroffen door een zeldzame vorm van leukemie, ging in katholiek Polen de vlag uit: hun aartsvijand werd eindelijk gestraft door God. Maar mede dankzij een beenmergtransplantatie overleefde Nergal, en zette hij zijn woede over de blijdschap van anderen over zijn ziekte om in een furieus klinkende plaat, zonder dat de band zich verliest in snelheid. 

Het maakt The Satanist tot een album dat zowel extreem als toegankelijk klinkt, dreigend maar ook kalm, en boeiend van de eerste tot de laatste seconde. The Satanist bevat geen vullers en geen gaten. De nummers zijn stuk voor stuk krachtig en zelfstandig genoeg en vormen samen een boeiend geheel. Het is extreme metal in een toegankelijke vorm waar een grote doelgroep mee uit de voeten kan. Het deed Behemoth definitief de underground ontstijgen en zalen als Patronaat inruilen voor Ziggo Dome."

Have Heart - Armed with a Mind (The things we carry, 2006)

Orchid - New Jersey vs Valhalla (Chaos is Me, 1999)

Kiss - Strutter (Kiss, 1974)

Death Grips - Giving bad people good ideas (Bottomless Pit, 2016)

Trash

Niets is meer Dood & Verderf dan de herfst. En om het feest compleet te maken, is ditmaal Leon van Rijnsbergen te gast. Leon is directeur en programmeur van Baroeg, het Rotterdamse poppodium voor metal en andere harde muziek. Want wat doet een mens als door een virus heel je podium gesloten moet worden, inclusief het bijbehorende Baroeg Open Air-festival? En wie is eigenlijk die man die Rotterdams enige échte metalpodium bestiert en programmeert?

In deze editie van Dood & Verderf draaien we daarom Leons favoriete platen en leren we alles over hem. Bovendien heeft het online magazine Zware Metalen een zwaar aanbevolen-tip voor Leon (en jij, de luisteraar) én kies ik zelf één nummer, omdat - jawel - ik geprogrammeerd sta in Baroeg :)

• Doe 18 oktober online mee met 666 - the bingo of the beast
• Bezoek de mosh sit van Voidcrawler op 24 oktober
• En herken je de riff van Atari Teenage Riot met Speed? Mail het goede antwoord naar inge@doodenverderf.nl en win de eerste vrijkaart voor Baroeg Open Air 2021?

De playlist

Napalm Death - Backlash Just Because (Throes of joy in the jaws of defeatism, 2020)

Atari Teenage Riot - Speed (Delete Yourself, 1994)

Thanatos - The Silent War (Violent Death Rituals, 2020)

Zwaar Aanbevolen

Carnation - Iron Discipline (Where Death Lies)

Pim Kastelein: “Nu het ijzer nog heet is, kom ik meteen met een luistertip voor Leon. Leuk om deze kruisbestuiving van verschillende scene-spelers te zien. We hebben een historie met Baroeg die twee decennia de geschiedenis in reikt. De allereerste Zware Metalen Fests speelden er zelfs af! Tegenwoordig hebben we nog steeds een intieme samenwerking met het podium en een hoop redactieleden zijn ook lid van Vrienden Van Baroeg, dus het is leuk om een nummertje te mogen kiezen voor Leon!””

Onlangs bracht het Belgische Carnation haar nieuwste plaat Where Death Lies uit en dit vind ik echt zo’n band die je live aan het werk wil zien in de Baroeg. Lokaal, zwaar talent een podium bieden is waar Zware Metalen en Baroeg allebei voor staan en daarom lijkt me dit een album om iets van te draaien. Om mijn collega Maarten Ondersteijn te quoten:

“Where Death Lies staat als een huis met het kenmerkende en logge HM-2 gitaargeluid en de vlotte acceleraties in tempo. De death metal beukt, duwt en het trekt, maar is nergens overdreven uit balans. De Belgen bouwen op indrukwekkende wijze verder op het stabiele fundament dat met Chapel Of Abhorrence is gelegd. Er is vooral op het gebied van songwriting en instrumentbeheersing hoorbaar progressie geboekt. De landgenoten van Aborted mogen weliswaar een brutere en technischere variant maken van death metal, met prestaties zoals deze zet Carnation de achtervolging in. Het touren heeft de band goed gedaan en het zal mij verbazen als we Where Death Lies niet in menig jaarlijst terug zullen zien.”

Ross The Boss - Denied by the Cross (Born of Fire, 2020)

Stake - Catatonic Dreams (Catatonic Dreams, 2020)

Buiten in Baroeg

Nekroglobikon - Chop Suey! (2020)

18 oktober: 666 - the bingo of the beast

Bingo-fans opgelet! Wederom nemen quizmasters Erik de Boer (voorzitter van de Vrienden van Baroeg) en Inge Janse (maker van het radioprogramma Dood & Verderf) plaats achter satans bingomolen voor de derde editie v

Drie jaar lang maakte ik Dood & Verderf moederziel alleen. Maar wat blijkt: het is veel gezelliger met gasten erbij! Ditmaal is Mike Redman te gast. Tot mijn eigen verbazing trouwens, want ik kende Mike alleen als producer van breakcore, jungle en drum ‘n bass. Maar opeens was daar het nieuws dat er een metal-klassieker uit eigen contreien opnieuw wordt uitgebracht: Bewildering Thoughts, uit 1995, van de Schiedamse deathmetalband Threnody - op Redrum Recordz, het label van Mike!

In deze editie van Dood & Verderf deelt Mike daarom zijn fascinatie en liefde voor metal. Hij praat je bij tijdens bijna 40 jaar metal, legt uit waarom juist hij de re-release van Threnody heeft opgepakt (inclusief het artwork), waarom hij óók van DJ Paul Elstak houdt, en hoe zijn gloednieuwe eigen metal-breakcore-plaat tot stand is gekomen.

• Koop Threnody - Bewildering Thoughts
• Koop Deformer - Inner Outcast
• Beluister de playlist op Spotify

PS Mike Redman draait op 9 oktober (metal)plaatjes tijdens een livestream van Baroeg.

PS 2 En op 18 oktober mag ik weer metalbingo spelen voor Baroeg! Details volgen, datum kun je alvast noteren :)

De playlist

Metal Church - Metal Church (Metal Church, 1984)

Slayer - Read between the Lies (South of Heaven, 1988)

Pestilence - Out of the Body (Consuming Impulse, 1989)

Exhorder - Death In Vain (Slaughter In The Vatican, 1990)

Deicide - Lunatic of God’s Creation (Deicide, 1990)

Death - Together As One (Human, 1991)

Cannibal Corpse - Staring Through The Eyes Of The Dead (The Bleeding, 1994)

Threnody - Profanation (Bewildering Thoughts, 1995)

Deformer - Metal Breakdown (Inner Outcast, 2020)

De studio van Operator Radio is weer open! Om te vieren dat Dood & Verderf weer auditief af mag dalen naar de zwavelpitten van de sonische hel die metal heet, nodigde ik - een unicum! - Peter van der Ploeg uit om de playlist samen te stellen en toe te lichten.

Peter is - naast muziekredacteur bij NRC, druk Twitteraar en gastheer bij de Zes Losse Tanden-podcast - samensteller van de To The Teeth-playlist. In deze Spotify-lijst selecteert hij wekelijks de beste nieuwe metal en aanverwante harde stromingen, variërend van obscure-holle-vaten-klankschaal-esoterica tot ijs- en ijskoude blackmetal die urenlang je ziel verpulvert.

In de nieuwsbrief van To The Teeth presenteerde Peter deze maand zijn halfjaarlijst. Aha, dacht ik toen, iemand die wél smaak heeft! En dus vertelt Peter in deze uitzending van Dood & Verderf waarom dit zijn 8 favoriete metalplaten van 2020 tot dusver zijn. Van Nederlandstalige blackmetal tot Finse psychostonermetal via camp-gothic-metal richting onvervalste powermetal: Peter draait alles wat ik nooit zou draaien.

Ondertussen bespreken we hoe je metal luistert in een gezin met jonge kinderen (geef iedereen een tablet met Frozen en investeer in een goede koptelefoon), hoe racistische en misogyne bands geweerd worden uit To The Teeth (bij twijfel altijd verwijderen), waarom Nightwish tóch het beluisteren waard is (niet) en hoe leuk Baroeg Open Air was geweest als het doorging met alcoholverbod en verplichte zitplaatsen (ook niet).

De playlist

Het moet gezegd worden: de weergoden creëren al weken de ideale sfeer voor deprimerende, apocalyptische metal. Ik zie het daarom als een voorrecht om in dit uur Dood & Verderf daar de soundtrack voor te verzorgen. Dus: blackmetal, deathmetal, doommetal, hardcore, en al het andere dat sip stemt. Gelukkig zijn er de vaste onderdelen die lichtpunten in de duisternis geven. De Buiten in Baroeg-tip introduceert goo’ ol’ hardrock, en de Haatplaat blijkt een synthwave-zaagplaat.

Berzeker Legion - A World In Despair (Obliterate The Weak)

Ik heb een oneindig zwak voor all star metal bands. En dus raakte mijn hart direct zwartgeblakerd toen ik hoorde over Berzeker Legion, een Europees massavernietigingswapen met ammunitie van onder meer Hypocrisy (god, wat hou ik van Hypocrisy), Dark Funeral, Vader, én het Nederlandse Asphyx, namelijk gitarist Alwin Zuur. 

Obliterate The Weak, het debuutalbum van deze supergroep, is gelijk één van de beste metalplaten die ik dit jaar hoorde. Normaal vind ik 1, hooguit 2 nummers van een metalalbum echt interessant, maar bij deze jongens staat de teller al op een hand vol. Dat komt natuurlijk door al die zeer fijne associaties met Hypocrisy, At The Gates, Dark Tranquility, het Nederlandse Bodyfarm, en al die andere melodieuze deathmetalbands die Noord-Europa rijk is. 

Daarom, met trots, als opener van dit uur Dood & Verderf: ‘A World In Despair’ van Berzeker Legion. 

Leeched - The Grey Tide (To Dull The Blades Of Your Abuse)

Aaah, nihilistische deathmetal-hardcore op z’n leegst, waar zelfs Nietsche zijn vraagtekens bij zou zetten. Bij Leeched uit Manchester is het niet de vraag óf de wereld vergaat, maar hoe lang die periode van verlies en leed nog blijft duren. De merchandise bestaat dan ook uit hoodies met guillotines, dode bloemen en gemuteerde mensen, terwijl de band zo hard onder de tatoeages zit dat het soms onduidelijk is waar hun kleding stopt en hun lichaam begint. Als het huidige weer één themanummer verdient, dan is het zonder twijfel ‘The Grey Tide’.

Zwaar Aanbevolen

Konvent - Ropes pt. II (Puritan Masochism)

Ik was deze maand even in Kopenhagen, de beste stad van Europa om te wonen. En inderdaad: veel groen, veel ruimte, veel schoonheid, veel rust. Zeer idyllisch. En da’s niet alleen Kopenhagen he? Heel Denemarken staat al, sinds Adam & Eva het paradijs uitgeknikkerd werden, in de top-5 van de beste landen om te wonen. 

Wel een tikkie saai trouwens. Dus ik kan me voorstellen dat je als muzikant dan graag ergens tegenaan schopt. 

Terecht merkt Michiel Hoogkamer van Zware Metalen dan ook op dat dit intrinsieke levensgeluk het Deense Konvent totaal is ontgaan. “Niets frivool geluk”, schrijft hij in zijn recensie, “maar diepe troosteloosheid is de overheersende emotie op het debuut van de band, Puritan Masochism.”

Wat ons brengt bij de maandelijkse albumtip van dit online metalmagazine: Konvent, een all-female deathdoomband uit Kopenhagen. Van Puritan Masochism hoor je Ropes pt. II. Recensent Hoogkamer merkt terecht op dat daarop “de doomdeathriffs wat worden losgelaten ten faveure van losjes uit de pols aangeslagen, soms meer naar post/black neigende, akkoorden. De desolate postpassage die ‘Ropes’ tot een droef einde brengt, laat nog maar eens horen dat Konvent geen ‘one trick pony’ is en diep kan gaan.”

Die droefenis van Ropes heeft de band zelf ook opgemerkt. Want, zo vertellen deze levensgenieters: “We chose to in

Een nieuw jaar, een schone lei. Weg met alle vooroordelen over Amerikaanse metal, is mijn goede voornemen. Daarom in dit uur van Dood & Verderf op Operator Radio: veel Amerikanen. En omdat het winter is, ook heel veel zeer deprimerende doom, waaronder - bij hoge uitzondering - de Zelfhaatplaat, voor de betere mentale of fysieke automutilatie. Daarnaast de Zwaar Aanbeloven-tip van Zware Metalen en hét concert dat je de komende tijd moet zien in Baroeg.

Helleborus - Celestial Grave (Saprophytic Divinations)

Ik begin 2020 gewoon met iets dat ik niet verwacht had: een blackmetalact uit de Verenigde Staten die ik goed vind. Sterker nog: pas toen ik het opzocht, kwam ik erachter dat Helleborus geen Noren, Zweden of Finnen zijn, maar een viertal uit Colorado. Daar gaan mijn vooroordelen over Amerikaanse metal! Nog even en ik ga cleane vocalen leuk vinden.

‘Celestial Grave’ is een een even vlotte en als interessante plaat, afkomstig van Saprophytic Divinations, dat nog meer van dat moois bevat. En die verklaring die erbij hoort he? Helleborus is ”Named after a gorgeous but poisonous flower that blooms in winter”, en “Saprophytic is a term given to fungus or plants whom grow or eat from decaying matter. The band explore the concept of prophecy or divine communications blooming from the macabre.” Plus: “We are one step closer to the Poison Path. It will kill us or liberate our soul. We keep treading forward though darkness, myth, folklore and spirit embracing faith, fire and devotion.” Geen idee wat dat allemaal betekent, maar muzikaal helemaal goed dus.

Algebra - Inner Constraints (Pulse?)

Wat. Is. Dit. Cool. ‘Inner Constraints’ begint als Sepultura, lijkt opt Slayer, neigt naar Megadeth en flirt met Death. Oftewel: al je favoriete thrashmetalgeluiden uit de jaren ‘80 in één plaat. Of, zoals dat heet in 2020: progressive thrash metal. En dat is Algebra, een band die klinkt alsof ze uit Amerika moeten komen, maar stiekem gewoon wortel staan te schieten in Zwitserland. Tuurlijk, het album Pulse? is niet doorheen te komen omdat thrash metal al snel te veel wordt, hun cover van de Sepultura-klassieker ‘Dead Embryonic Cells’ uit 1991 voegt ook weinig toe. Dat maakt ook niet uit. ‘Inner Constraints’ is geweldig.

Zwaar Aanbevolen

Sun Of The Sleepless - The Lure Of Nyght (Sun Of The Sleepless / Cavernous Gate)

Ha, een Duits eenmansblackmetalpoëzieproject, da’s altijd extra trve cvlt-punten! Die gaan ditmaal naar Markus Stock en zijn Sun Of The Sleepless. De beste man (die actief is in 7 projecten, waaronder het prachtige The Vision Bleak) weet met zijn alterego Ulf Theodor Schwadorf op ‘The Lure Of Nyght’ klassieke romantiek (met inspiratie uit gedichten van Hermann Hesse) te verweven met folk- en blackmetal tot een tamelijk deprimerend en atmosferisch geheel. 

Ook recensent Cor de Vos van Zware Metalen is fan, blijkt uit zijn recensie van bijbehorende EP: “Met maar liefst vijf nummers sterk, brengt Ulf een interessant pallet aan atmosfeer, droomachtige sequenties en hoog atmosferische blackmetal. De uit Duitsland afkomstige alleskunner draait inmiddels al twintig jaar mee in de muziekbranche en dat is te horen aan de uitstekende kwaliteit van de productie. Het heeft het allemaal: melancholie, droomachtige momenten, een hoge dosis atmosfeer, cleane vocalen, brute high-pitched screams en een hoop bruut gitaar- en drumgeweld. Laat je meesleuren in een trance met Wovon Wölfe Träumen of ga verloren in de magie van het intense The Lure of Nyght, tevens hoogtepunt van dit project.”

<

Het einde van het jaar! De duisternis is gearriveerd! Het einde is gestart! Daarom in dit uur Dood & Verderf veel, veel deprimerende, gitzwarte metalreleases uit alle hoeken van de wereld. Plus: de Zwaar Aanbeloven-tip van Zware Metalen, het niet te missen Buiten In Baroeg-concert, en een dubbele haatplaat, omdat twee artiesten proberen iets toe te voegen aan Metallica’s Master Of Puppets.

Vredehammer - Aggressor (Viperous)

Het is nog wachten tot maart 2020, maar dan heb je ook wat. Dan verschijnt Viperous, het nieuwe album van het Noorse Vredehammer, een band die het dianegatief vormt van alles wat kut is aan Amon Amarth. De eerste single, Aggressor, is namelijk net zo soepel als al dat suffe vikingwerk van Amon Amarth, alleen dan met echte ballen, echte agressie, echte grunts en echte riffs. En die drummer he! Die drummer! Mijn god. Dat lijkt me zo’n jongen die je elke minuut weer een lijn speed bij moet voeren. 

(en ja, de trouwe luisteraar weet dat ik precies 2 jaar geleden met een soortgelijke intro startte, toen bracht Vredehammer het nog altijd geweldige ‘Suffocate all light’ uit)

Wednesday 13 & Calico Cooper - Films (Necrophaze)

Wat? Is dit níet Gary Numan met Cars? Nee, dat is het niet! Maar je zit er vlakbij, want het is wél een cover van Gary Numan, alleen dan van ‘Films’ uit 1979. Laat dat je associatiepret niet drukken: ik weet met bijna 100% zekerheid dat Gary Numan (en dus ook Wednesday 13 & Calice Cooper, de artiesten die deze track hebben gecovered) gewoon het akkoordenschema van Cars achterstevoren heeft afgespeeld om tot het idee voor ‘Films’ te komen. Of omgekeerd, want Cars kwam tegelijkertijd uit. 

Afijn. Die Wednesday 13 is een soort van Alice Cooper-kloon, en het is dus niet helemaal verwonderlijk dat de dochter van Alice, Calico (I see what you did there!), mee mag zingen (hoewel ze hooguit 4 woorden te horen is). 

Zwaar Aanbevolen

Blood Incantation - Slave Species Of The Gods (Hidden History Of The Human Race)

Allemachtig. Wat Billie Eilish is voor de popmuziek, dat is Blood Incantation voor de deathmetal: de redder, de verlosser, de revelatie. Werkelijk waar elke zelfverklaarde deathmetalrecensent kwam woorden, bloed en zwavel tekort om te beschrijven hoe Belangrijk en Goed en Langverwacht Hidden History Of The Human Race is.

Sterker nog: zelfs het online magazine Zware Metalen stapt van zijn traditie af om in Dood & Verderf een kleine band de broodnodige aandacht te geven, en voor de grote deathmetal te gaan. 

Want, schrijft redacteur Michiel Hoogkamer: “Soms weet je niet eens dat je – in dit geval al lang – naar iets op zoek bent tot je er tegenaan loopt. Die ervaring had ik toen ik nietsvermoedend op ‘play’ drukte voor de eerste luisterbeurt van het tweede album van kosmische deathmetalband Blood Incantation. De eerste dertig seconden deden me verbijsterd naar de geluidsapparatuur kijken: Morbid Angel ten tijde van Altars Of Madness in een moderner geluid! Meesterlijk Sandovaliaans drumwerk (Pete Sandoval is de drummer van Morbid Angel - red.), snel wisselende ingewikkelde patronen en gierend geniale duikbomriffs. Het zijn dertig ongebreideld agressieve/primitieve seconden die de haren overeind doen staan en zelfs wat kriebel in de borstkas geven. Briljant!

Maar, zoals ze bij Tell Sell zouden zeggen: ‘er is nog veel meer Jim!’. ‘Slave Species Of The Gods’ ontvouwt zich als een afwisselende én pakkende song. Ja, we horen een onverwachte combinatie van smaakvolle spaceleads, knisperfrisse thrashriffs en loodzware basdrops, maar nergens hebben we het gevoel dat de band dit doet om te ‘showboaten’.”

Van de automutilatie van Shining tot de gekte van Benighted: fotograaf Sonja Schuringa legt als geen ander vast hoe bands écht zijn. In deze uitzending legt Sonja uit hoe ze de mensen achter de facade tevoorschijn tovert.

Brandende omgekeerde kruizen. Doorgelopen corpse paint. War jackets vol spikes en patches. Afgesneden schapenkoppen. Nog meer omgekeerde kruizen. Grote bossen ongewassen haar. Shirts van Death, Morbid Angel en Slayer. En vlammen. Véél vlammen.

Nee, moeilijk is het niet, de metalscene inbeelden. Maar hoe het er achter de schermen echt uitziet, dat weten maar weinigen. Gelukkig is vandaag Sonja Schuringa te gast. Als geen ander weet deze fotograaf op en onder de huid te komen van legendes en enfant terribles als Igorrr, Gaerea, Shining en Wardruna. 

In deze uitzending van Dood & Verderf op Operator Radio laat Sonja 6 bands horen, elk met hun eigen verhaal, voor en achter de camera.

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Playlist

1 Der Weg Einer Freiheit - Immortal (Noktvrn, 2021)

2 Wardruna - Helvegen (Runaljod - Yggdrasil, 2013)

3 Gaerea - Laude (Mirage, 2022)

4 Igorrr - Double Monk (Nostril, 2010)

5 Benighted - Let the blood spill between my broken teeth (Asylum Cave, 2012)

6 Shining - Låt Oss Ta Allt Från Varandra (V. Halmstad, 2007)

Zwaar Aanbevolen

Wrath Of Logarius - Keeper Of The Spectral Legion (Crown Of Mortis, 2025)

Bij het online magazine Zware Metalen wist redacteur Joris Meeuwissen direct welke tip hij aan Sonja wilde geven: Wrath Of Logarius. Op 4 april komt namelijk het debuutalbum Crown Of Mortis uit, dat doet denken alsof Gaerea, Dark Funeral en Lorna Shore een kind hebben gekregen. 

Of, in Joris’ woorden: “De extreme metal van Wrath Of Logarius heeft raakvlakken met black- en deathmetal, maar kent ook zijn kanten waarin experimentaliteit, hoekigheid en puntigheid niet wordt geschuwd."

Ik geef het gewoon direct toe: dit wordt een gek uur Dood & Verderf op Operator Radio. Enerzijds draai ik absoluut verantwoorde black-, doom- en deathmetal, maar daar tegenover staat een klein leger sympho-prog-synth-folk-gothic-platen. De rode draad: de beste nieuwe metalreleases, aangevuld met de maandelijkse tip van Zware Metalen, de concerttip van Baroeg, en 2 Haatplaten die het allebei nét niet zijn.

Dawn Of Disease - Procession of Ghosts (Procession of Ghosts)

Ik begin maar gewoon heel hard, want ik ga dit uur véél metalplaten draaien die in de periferie van het genre zitten. Daarom: Dawn of Disease, naar eigen zeggen “A German heavy metal unit that specializes in lethal, double blastbeat-fueled, Gothenburg scene-influenced melodic death metal”. Let vooral op die drummer. Soms ben ik tijdens mijn hardlooptraining het intervallen helemaal zat, maar dan realiseer ik me dat ik in ieder geval niet de drummer van Dawn Of Disease ben, want nog oneindig veel zwaarder moet zijn.

Cvlt Ov The Svn - Whore Of Babylon

Hahaha! Dit is prachtig, prachtig! Occult Murder Pop, zo noemt Cvlt Ov The Svn deze combinatie van blackmetal, pop en stoner uit Finland. Het is als Ghost op speed, of darksynth-jongens als Perturbator en Carpenter Brut mét gitaren. Whore Of Babylon komt van de fascinerende EP Luna In The Sky Forever. Het zal ongetwijfeld gevoelig liggen, maar ik ga hier superhard op. Meer synthesizers! Meer!

Zwaar Aanbevolen

Stake - Catatonic Dreams (Critical Method)

Stake, weet eindbaas Pim Kastelein van het online magazine Zware Metalen, is de voortzetting van Steak Number Eight. “Wat toegankelijker, maar weergaloos dynamisch en even pakkend.” En daarom is Critical Method, het nieuwe album van de Belgen, de Zwaar Aanbevolen-tip van deze maand. 

Redacteur Michiel Jorissen, die onlangs nog een pilsje deed met zanger Brent Vanneste in Vooruit te Gent, schrijft over Critical Method:

“STAKE is een band die keer op keer kwaliteit levert en beter wordt met de jaren. Elke stap in de discografie voelt organisch aan en Critical Method is de beste plaat die de band heeft uitgebracht tot heden. Er zijn minder atmosferische momenten te vinden, maar dat is geen enkel probleem omdat de kwaliteit zo hoog ligt. Qua sludge en harde riffs is de verhouding hetzelfde gebleven. Enkel staan er hier kleppers van formaat tussen, nog meer dan voorheen. Neem bijvoorbeeld Catatonic Dreams. De band trekt hier zo hard van leer en weet hier zo’n epische riff neer te leggen dat ik elke keer, ook na dertig keer luisteren, nog steeds even hard mee ben. Lang leve STAKE!”

Nile - Long Shadows Of Dread (Vile Nilotic Rites)

Het Amerikaanse Nile is nogal een cultband. Als je makkelijk en snel aan de buitenwereld wilt laten weten dat je van extreme, technische deathmetal met gekke mystieke invloeden houdt, dan trek je lekker een hoodie of muts van deze band aan. Zelf noemen ze hun genre ‘Ithyphallic Metal’, vanwege het gedweep met Egyptische thema’s. Dat zal wel, je verstaat er toch niets van. Het is vooral fascinerend hard, snel en onverwacht rammen met Nile, in de beste traditie van mede-techdeathmetalbands Suffocation, Decapitated en Immolation. Het nieuwe album, Vile Nilotic Rites, is natuurlijk met geen mogelijkheid uit te zitten, omdat je na 4 minuten al hersendood bent door het oneindige aantal prikkels. Maar als hapje tussendoor is Long Shadows Of Dread zeer plezierig.

(ik draai dit ook om te compenseren voor het nummer dat ik hierna afspeel - red.)

Voyager - Colours (Colours in

Het is herfst! Het ultieme seizoen voor verderf. En de dood! Daarom een uur lang auditieve Dood & Verderf met héél véél doom, van cello-dramatiek tot slowmotion-Metallica. En een unicum: mijn Haatplaat, de ergste release van de afgelopen maand, valt samen met de Zwaar Aanbevolen-tip van Zware Metalen. Gelukkig is de concerttip van Baroeg wél zeer luisterwaardig.

Bodyfarm - Rites of Damnation (Dreadlord)

Drie jaar geleden zag ik Bodyfarm op Baroeg Open Air, en ik was direct verkocht. Hoewel de deathmetalact uit Amersfoort om om 2 uur ‘s middags aan de bak moest, vond het publiek (en ik!) het prachtig, inclusief - voor mij nooit eerder vertoonde en daarna nooit meer geziene - massale op-de-maat-roei-exercitie, als variatie op die eeuwige wall of death / circle pit-onzin.

En nu heeft Bodyfarm dus een nieuw album: Dreadlord. Natuurlijk, de 11 nummers die samen 40 minuten vullen, zijn op een gegeven moment echt te veel van het goede om nog met interesse naar te luisteren. Maar er staan een paar absolute parels op, waaronder het altijd gezellige Rites of Damnation. 

Mayhem - Falsified And Hated (Daemon)

Mayhem. Oh Mayhem. De band van de zanger die zichzelf doodschoot, waarna de gitarist foto’s nam voor een albumcover, zijn hersenen opat, en zijn opgeblazen hersenpan gebruikte om er halskettingen van te maken voor de rest van de band (wat later niet waar bleek, of juist weer wel, het is verwarrend). De band van de bassist die de gitarist doodstak, omdat ie niet trve kvlt genoeg was. De band van de gitarist die antisemitisch genoeg was om erover te klagen dat in de verfilming van de bandgeschiedenis hij door een Joodse acteur gespeeld wordt. 

Mayhem, de band die black metal zeer groot maakte door a: nieuwe sonische wegen in te slaan en b: in Noorwegen veel kerken te verbranden (en c: een leuke cd-winkel te beginnen met een dubieuze kelder). 

En Mayhem, de band die sinds de oprichting in 1984 nog steeds moedig doorgaat, met van de originele line-up alleen nog de bassist in de gelederen. Dat is gelukkig op geen enkele manier te horen op de nieuwe single ‘Falsified and Hated’, dat zeker vanwege zijn zeer prominente synthesizers zeer, zeer interessant klinkt. En er is ook een special edition van het bijbehorende album Daemon, in een zwarte doos inclusief twee rode kaarsen vol moeilijke mystieke tekens en een boekwerk vol satansvriendelijke tekeningen. Oh Mayhem. 

Lionheart - Burn (Valley Of Death)

Ja ja ja jaaaaa, ik heb Lionheart al vaker gedraaid, het is geen metal, ik weet het, ik weet. Maar hoe fucking cool is deze hardcoreband uit Californië? Nou dan. Denk Madball, denk Hatebreed, denk alle boze hardcore-acts uit Amerika. Natuurlijk, zo vertelt de bio, “Backed by a combination of blistering metallic hardcore and heavy west coast groove, front-man Rob Watson offers a window into a life of torment, violence, and an unrelenting will to overcome.” Dus let maar niet op de teksten. Maar die muziek he? Hup, straight-edge-kruis op je hand en violent dancen maar.

Zwaar Aanbevolen & Haatplaat

Muddler - Tentakels (Niets Leef Zonder Wonden)

Een unicum, lieve luisteraar van Dood & Verderf! De Zwaar Aanbevolen-metaltip van het online magazine Zware Metalen is ditmaal ook de maandelijkse Haatplaat! Gefeliciteerd, hoofdredacteur Remco van Zware Metalen, je hebt officieel een zéér slechte keuze gemaakt. 

Want, om met de woorden van Zware

Jawel: het derde (!) seizoen van Dood & Verderf is begonnen! Om dat te vieren, draai ik in dit uur heel veel nieuwe releases uit alle mogelijke hoeken van het metal-spectrum, inclusief - jawel - darksynth en progmetal. Plus: als altijd de Zwaar Aanbevolen-tip van het online magazine Zware Metalen, 2 (!) concerttips van Baroeg, én de haatplaat, waarvoor we ruim 25 jaar terug de tijd in, om met tranen in onze ogen terug te keren en ons af te vragen waarom ze er weer zijn.

• Bron foto: Operator op Instagram

Une Misère - Sermon (Sermon)

Zwarte kruizen op de handen, zwarte kleren, Vans, kort haar: het IJslandse Une Misère doet alles goed wat een veganistische blackened-hardcore-band goed moet doen. Deze zomer zag ik ze in V11, waar Baroeg de band had geprogrammeerd. Het was zeer, zeer kort en zeer, zeer goed, met absurd veel energie, prachtige ideeën en oprechte emoties. Goed nieuws: er komt een nieuw album uit van Une Misère, op niets minder dan Nuclear Blast. Sermon, de openingssingle van het gelijknamige album, belooft veel, veel goeds. 

Opeth - Svekets Prins (In Cauda Venenum)

Ja, ik hoor het: Dignity, de nieuwe single van Opeth, begint zoals Bicycle van Queen, en wordt daarna best precaire progmetal. Maar, en dat is ook altijd zo met Opeth: als je even alle hammond-orgels, folkgitaren, tempowisselingen en psychedelica voor lief neemt, word je geconfronteerd met een zeer plezierige progmetaltrack van de Zweedse aanvoerders van dit genre.

Fun fact van Dignity is dat de single in twee versies is uitgekomen: de Engelse én de Zweedse variant. De Zweedse versie klinkt enorm folk in de oren, dus hee, als we dan toch progmetal draaien, dan doen we het ook goed. Gek genoeg heet de single in het Zweeds Svekets Prins, oftewel Prince of Betrayal, terwijl de Engelse versie Dignity heet. Het bijbehorende album is in het Latijn, In Cauda Venenum, oftewel ‘het vergif zit in de staart’. Afijn. Progmetal he? Het kan allemaal. 

Zwaar Aanbevolen

Memoriam - Shell Shock (Requiem For Mankind)

Een dubbele boeking als Zwaar Aanbevolen-tip van het online magazine Zware Metalen. Want terwijl het album een zeer aimabele 8,5 krijgt, hoort bij de band die op 29 september in Baroeg staat. 

Ik heb het over Memoriam met Requiem For Mankind, het derde album van deze deathmetalbulldozer uit Birmingham met ex-leden van Bolt Thrower én Benediction in de line-up. Yep, zo’n band waar je dode hart nog trager van gaat kloppen. 

“Eerste track Shell Shock is in het begin niet veel meer dan een degelijke track”, noteert recensent Michiel Hoogkamer op Zware Metalen, “waarop vooral de donderende drums en ruige zang van Willets het werk opknappen. Halverwege worden we echter geraakt door een break waarna een pakkende midtempo riff het nummer een paar divisies hoger tilt. Hier zijn grote meneren aan het werk!“

Goed nieuws: Memoriam staat 29 september in Baroeg, waar ze ongetwijfeld ook Shell Shock spelen. Het zal een doods en meeslepend moment opleveren.

GosT - Wrapped In Wax (Valediction)

Het blijft gek, maar nu ik eraan gewend ben, ga ik er oké op: zowel door blackmetal als door jaren-80-horrorfilms geïnspireerde synthwave, wat je soms ook darksynth mag noemen (geloof ik, genrenamen liggen altijd gevoelig). Er is sinds een paar jaar een heel leger aan metal-muzikanten die er een synthwave-project naast doen of op een andere manier hun synthesizers laten voeden door satan, zoals Carpenter Brut, Pertubator en Dan Terminus. 

En GosT, inclusief dat pathetische gedoe me

In dit uur opmerkelijk veel metal uit de VS: 6 van de 10! Laat niemand mij ooit meer van racisme jegens Amerika beschuldigen. Plus: de Buiten in Baroeg-bijna-Metallica-tip, een zéér dubieuze Zwaar Aanbevolen-release, en de Haatplaat. Nee, zelfs twéé haatplaten. Omdat nu-metal.

Yellow Eyes - Warmth Trance Reversal (Rare Field Ceiling)

Soms, heel soms, hoor je iets en weet je meteen: ja, dit is voor mij. Yellow Eyes, een blackmetalband uit - godbetert - New York (er is hier met usbm zelfs een term voor, zo trots zijn Amerikanen erop dat ze ook iets kunnen), is daar deze maand het ultieme voorbeeld van. Al 5 albums maakte dit viertal sinds 2012, onder leiding van de broers Will en Sam Skarstad, met wisselende ontvangsten. Maar in 2018 stonden ze op Roadburn in Tilburg, de facto het ultieme bewijs dat je Groots en Meeslepend en Trve Cvlt bent. 

En nu is er dus Rare Field Ceiling, met die bizarre openingstrack ‘Warmth Trance Reversal’ (inclusief opname van een Russisch mini-koor), een ratjetoe van ideeën, opgenomen in de beste blackmetaltraditie (dus in een badkamer, vrieskist of kartonnen doos, op een zo krakkemikkig mogelijke 2-sporen-recorder), en beangstigend as fuck. 

Glare Of The Sun - II (Theia)

Symfonische doom uit Oostenrijk! Met een line-up die al sinds de oprichting in 2013 stabiel is! Daarmee is Glare Of The Sun de meest atypische metalband ooit, ook omdat het album Theia het hele spectrum aan stijlen bestrijkt, van ambient, prog en folk tot sludge, death en doom. 

Gelukkig klinkt ‘II’ zo deprimerend als het einde der tijden van ons verlangt, en tegelijkertijd zo episch als de eindstrijd tussen de Transformers, X-Men, Avengers, Dementors en Nazgul. Glare Of The Sun kan daarom zonder problemen overleven in de metalscene.

Zwaar Aanbevolen

Brymir - Ride On, Spirit (Wings Of Fire)

Dubieus. Uiterst dubieus. En kitscherig. Zo omschrijft Pim Kastelein, hoofdredacteur van het online metalmagazine Zware Metalen, zijn maandelijkse keuze voor Zwaar Aanbevolen, namelijk ‘Ride on, Spirit’ van Brymir. 

Redacteur Bart Al Foet weet het magistraal te verwoorden: “Onwerkelijk wat hier gebeurt. Brymir heeft van het beste genomen wat er te vinden is in Finland en er vervolgens iets merkwaardig moois van gemaakt: Ensiferum-paganerie, Mors Principium Est-virtuositeit, Stratovarius-power metal en Wintersun-composities. Doe daarbij nog wat SepticFlesh-techniek en Dimmu Borgir-syntherese en je hebt een fenomenaal lekker plaatje. ‘Ride On, Spirit’ is een niet normaal sterk melancholisch pagan nummer met een pakkende tekst en mannelijke koorzang die epischer dan episch is.”

‘Ride On, Spirit’ dus, van Brymir. En mocht je het niks vinden, vrees niet. Zware Metalen belooft: “De volgende keer doen we gewoon weer black hoor 😉”

• Lees de recensie op Zware Metalen

Gatecreeper - Anxiety

Ik probeer een strikt ‘1 nummer per band’-beleid te hanteren in Dood & Verderf, dus feitelijk is Gatecreeper niet welkom. Maar goed, maart 2018 is alweer zó lang geleden, dat ik nogmaals val voor de brute oldschool deathmetal van het Amerikaanse Gatecreeper. Denk Obituary, denk Bolt Thrower, denk At The Gates, denk alles waar je agressief-gelukkig van wordt: Gatecreeper heeft het. 

Stormlord - Mediterranea (Far)

Vo