Explore every episode of the podcast De Week van Verbeek | BNR

Vandaag beginnen we met een kort fragment, u mag raden wat het is. Natuurlijk, daar zijn maar een paar akkoorden voor nodig. Wonderwall, een liedje dat zo bekend is, dat het een cliché van zichzelf is. Het is verboden te spelen in gitaarwinkels, en zorgt voor gefronste wenkbrauwen bij menig kampvuur. Maar wat als ik je vertel dat ik deze opname zelf heb gemaakt, bij het reünieconcert van de legendarische band Oasis, in hun thuisstad Manchester.

En ik overdrijf niet, als ik zeg dat dit het beste en meest indrukwekkende optreden waar ik ooit ben geweest. Het was niet alleen de muziek, maar ook de mensen. De stad Manchester is, net als haar inwoners, vrij lelijk. De stad inspireerde Friedrich Engels om het Communistisch manifest te schrijven, en je snapt eigenlijk best waarom. Maar wat het mist aan elegantie, maakt het goed aan hartelijkheid.

Bij BNR mogen we geen muziek draaien, maar we mogen er wel over praten. Na zestien jaar trad Oasis voor het eerst weer op, en dat mensen daar zin in hadden, is een understatement. Deze tour wordt het meest lucratieve muziekevenement ooit. Direct riepen mensen dat ze het alleen maar voor het geld doen. Dat zal best zo zijn, maar ik werk in principe ook alleen maar voor het geld. Maar dat betekent niet dat ik het niet mijn stinkende best doe.

Op het veld in Heaton Park raakten we aan de praat met allerlei mensen. Ze vonden het supergaaf dat een stelletje Hollanders liever naar Manchester kwam dan de optredens later in Londen. De een had in de doorverkoop nog meer betaald voor het ticket dan de ander. 300 pond, 500 pond, 2000 pond. En wat had ik dan betaald? Ik durfde het eigenlijk niet te zeggen. Vandaag twee maanden geleden ben ik getrouwd, en als verrassing kreeg ik van mijn dierbaarste vrienden dit weekendje Oasis.

Tijdens de twee uur durende show werd er vanaf het eerste tot het laatste lied enthousiast meegezongen, en toen kwam de toegift. Don’t Look Back in Anger, Wonderwall en Champagne Supernova, 80.000 man, uit volle borst alsof hun leven er vanaf hing. Ik krijg weer kippenvel als ik eraan denk. Sprakeloos liepen we het veld af, we in een grote menigte naar de stad. Wat hebben we net meegemaakt?  Ik weet het nog steeds niet, maar ik weet wel dat ik het nooit ga vergeten.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na dit weekend zijn de eindexamens voorbij, en voor je het weet wordt het straatbeeld opgefleurd met vlaggen en schooltassen. Voor pubers een periode van blokken, op het juiste moment te pieken, om daarna al die opgedane kennis zo snel mogelijk weg te spoelen in Albufeira.

Eindexamens zijn de eerste prestatiemijlpaal in een volwassen leven. Veel mensen houden er een leven lang nachtmerries aan over.  En als ik kijk naar collega’s met kinderen die examen doen, is de spanning ook in de tweedegraad voor sommigen al bijna te veel.

In een tijd waar zoveel verandert, vind ik het een geruststellende gedachte dat de meeste examens nog steeds op papier worden afgenomen. Die grote gekke vellen, met van dat rare gladde papier, die je naderhand mee naar huis mag nemen.

En zo bladerde ik op een avond in 2009 met mijn vader door mijn VWO-examen biologie. Vraag voor vraag probeerden we vast te stellen hoe goed het ongeveer was gegaan. Tot we bij vragen kwamen, die mij wel heel onbekend voorkwamen. Om niet te zeggen: ik had ze nog nooit gezien. Hoe het ook was gekomen, Joost mag het weten, maar ik had een heel vel van het examen helemaal niet gemaakt. Hoe stom had ik kunnen zijn, ik zag mijn leven aan me voorbij flitsen. Ook nog biologie, het vak dat ik na de zomer aan de UvA zou gaan studeren.

Niet getreurd. Dit is niet het verhaal waarin ik vertel hoe ik zonder diploma bij BNR als schoonmaker ben opgeklommen tot columnist. Ondanks deze flater kon ik een prima voldoende overleggen.

Deze episode heeft zich gelukkig niet ontwikkeld tot een trauma, eigenlijk zelfs in tegendeel. Ik herinner me de examentijd als weliswaar spannend, maar ook heel vrolijk. Voor het eerst werd voor mij het verband duidelijk tussen mijn eigen inspanning en een resultaat. Nou ja dat, maar misschien was het ook gewoon vanwege die examenfeestjes extreem lange zomervakanties.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het kost mij meestal geen moeite om mijn werk niet mee naar huis te nemen. Maar ik moet eerlijk zeggen, die enorme trap in de zak die Europa kreeg van Amerika bij mij behoorlijk binnenkwam. In een paar dagen tijd veranderde Amerika van onze belangrijkste bondgenoot, naar een land dat ons hoogstens tolereert. Ik vond het vooral pijnlijk om te zien hoe de Amerikanen zich verkneukelden over de blinde paniek bij dat hooghartige Europa, au.

We wisten allang wat er ging komen, maar toch was het een verrassing. Alsof je op de fiets zit naar je zomerliefde omdat ze even met je wil praten en dat dat beter niet over de telefoon kan. Of het terecht, eerlijk of juist is, doet er niet toe. Amerika is een land dat zich kan permitteren om van mening te veranderen en vervolgens de rest van de wereld de schuld te geven van haar vorige standpunt.

Maar als ik er toch een positief ding uit moet halen, is dat het signaal dat Trump totaal ondubbelzinnig is. Niemand in Europa hoeft zich nog af te vragen, of Trump ons ooit nog ergens mee wil helpen. Een harde boodschap, maar kraakhelder en niet te ontkennen.

Hierdoor heeft dit moment de potentie om de politieke discussie te kantelen, zoals dat ook gebeurde bij de Brexit. Na dat catastrofale gestuntel werd het ineens stil over alle Xits. Geen Nexit, Frexit, Belxit of voor mijn part Sint-Maartensdijkxit.

Europese politiek is alles wat Trumps Amerika minacht: consensus, overleg, veel gepraat, weinig vuurwerk. Het is onze enige keuze, zoveel kleine landen die allemaal iets anders willen – gelukkig leert de ervaring dat er in momenten van crisis ineens best een hoop mogelijk is. Dit is zo’n moment, we hebben elkaar harder nodig dan ooit, zonder het laffe gedoe van tegen Trump aan schurkende populisten. Voor de veiligheid van Europa kunnen we alleen nog bouwen op elkaar. Iedereen die daar niet aan mee wil doen, stelt ons willens en wetens bloot aan gevaar.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Van de week reed ik door het plaatsje Odijk, in Utrecht. Langs de rondweg staan verschillende reclameborden met de vraag: ‘Lijkt het jou leuk om de politiek in te gaan?’. Een intrigerende campagne, om de lokale automobilisten politiek actief te maken.  Je zou haast denken dat het een complot is tegen het belang van de fietser.

Verderop rij ik langs de lokale voetbalclub, SV Odijk – waar ik als kind weleens tegen moest spelen. Bij SV Odijk hadden ze als eerste club in de omgeving vloerverwarming in de kleedkamers. Iets waar wij als pupillen zo van onder de indruk waren, dat we na een ijskoude wedstrijd, met zijn allen op de warme vloer gingen liggen.

Afijn, de gemeente Bunnik, waar Odijk bij hoort, biedt burgers op de website een cursus om te leren hoe beslissingen in de raad worden genomen. Kennelijk is nieuwe aanwas hoog nodig. De burgemeester probeert het volk te prikkelen. ‘Denkt u wel eens dat u dat beter zou kunnen?’

Vroeger, toen alles nog goed was, zou een campagne als deze überhaupt niet nodig zijn geweest. Politieke partijen puilden uit van de leden en er ergens geen gebrek aan was, waren het wel mensen die het graag zelf eens wilden proberen. Hoe het in de raadsvergaderingen van Bunnik aan toegaat, weet ik niet; ik sla er weleens eentje over. Maar als ik naar de landelijke politiek kijk, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat dit niet de 150 meest capabele mensen van ons land zijn.

Om in de moderne tijd te slagen in de politiek moet je karakterologisch ongevoelig zijn voor doodsbedreigingen, totale afbreuk van je reputatie of levenslange minachting. Een signalement waar de meeste mensen die wat te bieden hebben, helaas niet aan voldoen. Dus wie blijven er dan over? Mensen bij wie de ambitie sterker is dan hun vermogen risico’s in te schatten.

Maar de oplossing is wellicht van praktische aard, en staan onze wervingsborden op de verkeerde plek. Dus in de geest van de gemeente Bunnik en de mensen in Odijk: waar vindt u dat we nieuwe politici moeten zoeken?

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Zaterdag lees ik in het FD een alarmerend essay: Nederland wordt steeds minder populair bij expats – het woord expat is zelfs een scheldwoord geworden. Foei, Nederland! De schrijver schetst een beeld van een bekrompen en benepen natie, de spruitjeslucht is niet te harden.

Een paar uur later sta ik in de Albert Heijn, waar ik eens in zoveel tijd de Voedselbank help bij de inzameling. Het is triest dat het nodig is, maar zo’n middagje is geweldig voor je vertrouwen in de mensheid. Mensen van allerlei pluimage geven wat zij kunnen missen

Bijvoorbeeld een groepje jongens, trainingspak met bontkraag – u kent ze wel. ‘Hallo jongens, willen jullie iets meenemen voor de Voedselbank?’, zeg ik. Er volgt wat besmuikt gegiechel. Dan draait er een zich om: ‘Is goed, meneer.’ Even later komen ze terug: voor zichzelf blikje energy drink en bladerdeegproduct, en voor de Voedselbank een pakje pasta.

Een groep mensen waar je altijd op kunt rekenen dat ze niets inleveren, zijn daarentegen internationals. Op het hoofd een enorme koptelefoon, en nog grotere verontwaardiging als ze die af moeten om te horen wat je te vertellen hebt. ‘I’m sorry, not interested’. Even later alsof het de schuld is van de Voedselbank dat er heel even geen mandjes zijn. ‘Excuse me, where are all the baskets.’

Hiermee doe ik natuurlijk die Ierse mevrouw tekort die voor een godsvermogen aan maandverband doneerde, of de Amerikaan die genoeg Olvarit gaf voor een half weeshuis. Het gaat er ook niet om waar die mensen vandaan komen, Nederlanders zijn over de grens ook geen pretje. Maar de tijdelijke aard van het verblijf van expats zorgt voor een hotelkamersfeer: op een gegeven moment ga je weer. Daarom ben je vooral bezig met je eigen vermaak en laat je je rommel het liefst opruimen door een ander.

Maar een land is in de eerste plaats een plek waar mensen leven. Het lijkt mij helemaal niet gek als we daarom vragen of mensen daar ook wat voor over hebben. Dus lieve expats, leer eens wat Nederlands, doe leuk mee. Dat vragen we namelijk ook van mensen die hier binnenkomen via een AZC.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Mijn eerste doodsbedreiging kreeg ik toen ik werkte bij Radio 1, als jonge redacteur van Prem Radhakishun. Een man stuurde dat hij Prem en mij ging vastbinden op een boot om deze op open zee te laten zinken. Prem reageerde hoogst verontwaardigd, dat hij vermoord moest worden kon hij nog wel inkomen, maar waar had zijn onbenullige assistent die eer aan verdiend?

Bovendien zei Prem: ‘Neem dat soort berichten alsjeblieft niet serieus, mensen die je echt dood willen maken kondigen dat meestal niet aan.’ Ik vond dat zeer een geruststellende gedachte die mijn kijk op online haat enorm heeft genuanceerd. Vorig jaar schreef ik een kritische column over Thierry Baudet, waarna ik op sociale media werd uitgemaakt voor pedo. Nou ja, dan hoor je er echt bij, dacht ik maar.

Maar wat is nu mijn punt? Ga ik als huilende influencer alle onaardige reacties voorlezen op mijn nieuwe BIAB-nagels? Nee. Waar het om gaat, is dat de tweede inauguratie van Donald Trump het moment waarop internationale politiek definitief vermengd is met internetcultuur.

Internetcultuur is er een van plaatjes, gebaren, cryptische teksten, verholen en onverholen haat. Bedoeld als grap of serieus, of allebei. Het is makkelijk om dit allemaal weg te zetten als sneue onzin. Ware het niet dat twee van de grootste internetverslaafden, Donald Trump en Elon Musk, sinds deze week de machtigste mensen op aarde zijn. Hun stijl komt letterlijk voort uit de internetcultuur. Woorden en daden zijn totaal van elkaar losgekoppeld. Wat ze zeggen kan werkelijk alles betekenen. Bij tegengas is de reactie: 'Ik bedoelde het niet zo, ik zei gewoon maar wat, of ik heb het helemaal niet gezegd.'   

Het stelt ons voor een doorlopend dilemma, om, op zoek naar het signaal, niet verdwaald te raken in de ruis. En ook al die ruis is op zichzelf een signaal. Laten we niet vergeten dat, in tegenstelling tot op het internet, dingen in de echte wereld wél consequenties hebben.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Kringloopwinkels zijn een fascinerend concept, een tippelzone waar een gebruikt product nog één keer kan bewijzen geen rommel te zijn. Tafels, serviezen, golfclubs, brilmonturen, kinderzitjes, oude edities van de National Geographic en andere spullen uit de huisraad van recent overleden senioren. Bijna alles voor een zacht prijsje: wat de gek ervoor geeft.

Mijn vriendin is er dol op. Dit weekend waren we in een kringloop in het Friese stadje Lemmer. Met mijn ongetrainde oog zag ik een rek hopeloos onmodieuze truien, hemden en wintersportjassen, maar mijn vriendin tovert in no-time leren jas tevoorschijn. Een prijskaartje 35 euro. ‘Hoppa’, zei ze ‘die is op Vinted minstens 100 euro waard’. Ik was zeer onder de indruk. Een staaltje koopmansgeest zoals we dat hier op BNR graag horen.

Best maf eigenlijk, dat letterlijk hetzelfde product op de ene plek drie keer zoveel waard is, als op een andere. Geen enkele prijs is definitief, door gezamenlijk iets te wel of niet te willen uiten we onbedoeld onze invloed.  

Waar je allemaal wel niet aan kan denken als je grasduint door een stapel LP’s van Engelbert Humperdinck. De leren jas liet me niet los. Dat is misschien nog wel het leukste van dit kringloop bezoek. Want de laatste keer dat ik zolang over vraag en aanbod heb nagedacht was op de middelbare school. Zo zie je maar, wat iets waard is bepaal je zelf en voor de rest wat de gek ervoor geeft.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Op de basisschool mocht ik een keer komen spelen, bij meisje uit mijn klas waar ik heimelijk verliefd op was. Alles ging goed, totdat haar moeder mij een banaan aanbood. De banaan. De enige vrucht op Gods groene aarde die ik niet lustte. Maar dat durfde ik natuurlijk niet te zeggen, ik schaamde me kapot. Als ultiem offer op het altaar van de liefde, at ik de hele banaan op, en ik deed net of ik het lekker vond. Moraal van dit verhaal: het is niet altijd erg iets te doen wat je niet wil als je het doet voor een ander.

Dat brengt me bij het tweede tijdperk Trump. Het moet officieel nog beginnen, maar ik ben er nu al klaar mee. Vooral de totale schaamteloosheid. Het genie van Trump is zijn ontdekking dat zolang je eigen achterban tevreden is, je niets hoeft aan te trekken van de rest.

Zijn nieuwe maatje Elon Musk heeft daar op zijn zachtst gezegd geen remmende werking op. En in tegenstelling tot acht jaar geleden, is er amper tegengas maar gaat vrijwel ieder bedrijf en staatshoofd gewillig in de onderdanige houding.

Het sneuste wat ik in tijden gezien heb, Mark Zuckerberg die om Trump te paaien de moderatie schrapt op Instagram en Facebook. Alsof een riool niet meer schoonmaakt en wacht tot het gaat borrelen en overstromen. Maar Zuckerberg noemt het‘Een geweldige kans voor vrije expressie, ik heb er zin in’.

25 jaar geleden at ik met de grootst mogelijke tegenzin een banaan. Het is misschien een beetje vergezocht, maar ik denk dat het helemaal niet erg, dat voor je iets doet, je afvraagt wat een ander daarvan vindt. En dat is precies wat ik Musk en Trump wens: een beetje schaamte. Voor ons allemaal.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Sint schreef een gedicht voor de presentatoren van The Daily Move Liesbeth Staats en Kees Dorresteijn. 

Met zijn dikke boek waant de Sint zich een waarlijk chroniqueur, 
Hij zag in zijn tijd menig patjepeeër, charlatan en non-valeur.
Maar wat hij dit jaar allemaal in zijn schrijfwerk moest noteren,
Maakt dat hij voor het eerst serieus overweegt te gaan pensioneren. 

Trump herkozen, en we hadden al Poetin en Orban van voorheen
En nu weer zo’n krankzinnige complotdenkende Roemeen. 
En voor het geval dat wij ons in Holland voor deze chaos veilig wanen,
Weet dan: dat was precies de gedachte van de meeste Zuid-Koreanen.  

Nou goed, zo geweldig gaat het hier ook helemaal niet,
Premier Dick Schoof doet Sint het meest denken aan ruggengraatloze Piet.
De Sint staat perplex: dat een man met zo’n carrière, 
Zich het middelpunt laat maken van deze treurige misère. 

Maar goed, voor gemopper zetten de mensen BNR niet aan,
De radiozender die Sint en zijn Pieten altijd op hebben staan. 
In de file op Amerigo, langzaam hoef voor hoef,
Luistert hij maandag tot donderdag altijd naar de Daily Move.   

Een tip Kees, misschien zou jij jij nog eens leren,
Om je hooggeëerde gasten minder vaak te interrumperen. 
En Liesbeth, Sint dacht dat jij je feiten heel goed kent,
Maar hoorde van Fleur Agema, dat jij ontzettend vooringenomen bent.  

Nee, de Sint waardeert jullie scherpte over het algemeen
Want als hij oeverloos gelul wilde, zette hij hem wel op Radio1. 
En tot slot, lieve Liesbeth en Kees, zegt ik met grote trots,
In de zee van nieuws, in de branding, en zijn jullie mijn rots.  

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ruim een jaar geleden vroeg een CDA’er aan mij of hij net als zoveel partijgenoten de overstap moest gaan maken naar NSC. De partij van Pieter Omtzigt had net de kandidatenlijst bekendgemaakt voor de Tweede Kamerverkiezing. Een prachtige lijst, tjokvol cv’s om door een ringetje te halen. Mijn advies aan de CDA’er: ‘Gelijk overstappen, nu het nog kan!’.

Het overstappen naar een nieuwe politieke partij is niet iets om lichtzinnig over te denken. Naast dat politieke partijen ideologische bewegingen zijn die het land besturen, zijn het ook verenigingen – vergaarbakken van allerhande geëngageerde kwibussen met meer ambitie dan talent. Het is evenveel house of cards als een sociale werkplaats. Een keertje woest en verontwaardigd je partijlidmaatschap opzeggen kom je nog wel mee weg. Maar als je overstapt naar een nieuwe partij, kan het maar beter geen flop worden, want op het oude nest ben je nooit meer welkom.

Maar goed, die CDA’er. Ik zei: Die Bontenbal is een leuke gozer, maar Woppert en Hugo hebben die partij helemaal naar de gallemiezen geholpen, en nu mag Bontenbal in ieder interview gaan uitleggen dat het CDA niet morsdood is, let op mijn woorden: dat wordt helemaal niets meer. Het mooie van een voorspelling is dat als je er naast zit, je grandioos voor lul staat. Een voorbarige kampioenschapstatoeage op je rug. Mensen die dachten dat het internet wel zou overwaaien. Aandelen kopen de dag voor een beurscrash.

We zijn nu een jaar verder, de kaarten voor het NSC liggen er een stuk anders bij. Een kolderieke polonaise van opstappende Kamerleden en bewindspersonen. Gevangen in de spagaat tussen de naïeve wens dit kabinet fatsoenlijk te houden coalitiepartner Geert Wilders die hen dat onmogelijk maakt. En nu de crisis op zijn hoogtepunt is, probeert Pieter Omtzigt zichzelf en de wereld ervan te overtuigen dat dit een goed moment is om te re-integreren van een burn-out. Het is een tikkende tijdbom op een tikkende tijdbom.

De CDA’er in kwestie luisterde niet naar mijn advies, hij zit nog steeds bij het CDA. En wat blijkt, hij had groot gelijk.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het feest der democratie spreekt nergens zo tot de verbeelding als in Amerika. Als wij in 2026 gemeenteraadsverkiezingen houden, vermoed ik dat het aantal watchparties in Amerika beperkt zal zijn. Omgekeerd is het echter volstrekt normaal om je een nacht lang onder te dompelen in de meest obscure Amerikaanse kiesdistricten. We maken er gewoon een leuke thema-avond van met Amerikaanse vlaggetjes, Amerikaanse hapjes en Amerikaans entertainment. Amerikanen zelf, blijken een stuk minder vatbaar voor het spektakel. Ongeveer 40% procent van het Amerikaanse electoraat doet structureel niet mee aan het democratische proces, maar in de rest van de wereld kunnen we er geen genoeg van krijgen.

De eerste keer dat ik opbleef tijdens een Amerikaanse verkiezingsnacht was in 2004, in de derde klas van de middelbare school. Ik keek samen met mijn vader, en had van hem toestemming om de schooldag erna de de eerst drie uur te skippen. We hadden koffie en koeken, het waren kokosmakronen – dat weet ik nog heel goed.

In 2004 nam Democraat John Kerry het op tegen de impopulaire president George W. Bush. Een goedmoedige dommerik, met een voorliefde voor oorlog en invasies. Zo eenvoudig als Bush overkwam, zo geslepen waren de mensen om hem heen. Aartsengerik Dick Cheney, de vicepresident waarvan werd gefluisterd dat hij in werkelijkheid de touwtjes in handen had. Campagnemanager Karl Rove, die slaagde erin om een video van een sportieve John Kerry op een windsurfboard, om te draaien in een aanval: pas op, deze man waait met iedere wind mee. Kerry leek mij een betere president, maar Bush won, het was een lesje werkelijkheid:  politiek is een keiharde business.

Aankomende dinsdagnacht zit ik er ook weer, met een kopje koffie en een lekkere koek. Maar de key race alerts van CNN’s John King smaken toch iets minder zoet, in de wetenschap wat ons straks te wachten staat.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ik weet niet wat jij dit weekend gedaan hebt, maar ik was op een Tractor Pulling festival. Een Noord-Hollands weiland, heerlijk zonnetje en een paar compleet opgevoerde trekkers met een enorm kabaal een kar zover mogelijk vooruit kunnen trekken. Voor geluk is helemaal niet zoveel nodig.

Maar ik was daar niet zomaar. Niet voor een diepte-interview met Caroline van der Plas, maar voor een vrijgezellenfeest. Die van mijzelf, welteverstaan. Al van kinds af aan vind ik trekkers prachtig. En zoals het met echte liefde gaat, blijft dat je hele leven. Het meest tot de verbeelding sprekende trekkermerk is John Deere.

Ik had ooit een John Deere-petje, om mijn vrienden in Amsterdam te laten zien wat voor connaisseur ik was. Ik droeg het overal naartoe, op straat, Lowlands, Wintersport, maar telkens als ik in aanraking kwam met echte kenners kreeg ik het volgende commentaar: leuk petje, matige trekkers, alleen maar plastic. Wil je echt laten weten dat je verstand van hebt, kies dan voor het merk Fendt.

En zo liep ik op mijn eigen vrijgezellenfeest met een Fendt-petje met matchend t-shirt uit de fanshop. En hoezeer ik mijn best ook deed, ik viel toch door de mand.  Als ervaren festivalbezoeker had ik braaf een stapeltje gemaakt van mijn lege plastic bekers, dat is handig voor het statiegeld. ‘Wat wil je daarmee doen’, vroeg een man me. ‘Denk je dat je daar hier een zakje snoep voor krijgt?’ Ik kreeg een joviale klap op mijn schouders. Het verbod op single-use plastics heeft dit hoekje van de economie nog niet bereikt. Een vrouw lachte vriendelijk mee, ze droeg een t-shirt met de tekst: i't’s a good day to burn some diesel'. 

Het was een prachtig weekend. Al helemaal als je bedenkt dat ik ook in een piemelpak door Krakau had kunnen lopen. In een weekend mijn drie grootste liefdes samen: mijn verloofde, mijn allerbeste vrienden, en de trekker. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het was een ontzettend dèja vu. Nieuwssites worden gedomineerd door het verhaal dat John Kelly voormalig-stafchef van Donald Trump, oude baas een fascist noemt en met bewondering sprak over Adolf Hitler. Vervolgens kijk ik naar de peilingen en zie dat Trump in vrijwel iedere swing state een voorsprong heeft. Hetzelfde voorgevoel bekruipt me dat ik had 2016. Bijna hetzelfde. Het zal toch niet, wéér, gebeuren.

Wat ik van beide kandidaten vind, doet er niet zoveel toe. De kans dat er een zwevende Amerikaanse kiezer naar dit programma luistert, acht ik verwaarloosbaar. Het liefst zou ik Amerikaanse politiek volgens zoals ik dat doe met die van België: je neemt er kennis van en gaat door met je leven. Helaas, gaat die vlieger niet op voor ons, en met ons bedoel ik de ruim 95 procent van wereldbevolking die geen Amerikaan is. De politiek in de Verenigde Staten is een spektakel waar we wel de gevolgen van voelen, maar geen invloed op hebben. Amerika is de wildwaterbaan en wij zijn het gammele karretje zonder stuur. De Canadese premier Justin Trudeau vergeleek ooit het met slapen naast een olifant: hoe goed zijn humeur ook is, je voelt iedere beweging.

Acht jaar geleden beloofde Trump bij zijn inauguratie Amerika op #1 te zetten. Hierop volgde in Europa een reactie, onder leiding van de Franse president Macron. Er werd gesproken over een solide, weerbaar en autonoom Europa. Het klinkt mij eerlijk gezegd als muziek in de oren. Een paar jaar verder Trump lijkt op zijn minst te volharden in zijn overtuigingen. Dus rijst de vraag: is Europa daar klaar voor? Zijn wij meer solide, weerbaarder en autonomer? Ik denk dat ik het antwoord wel weet, maar ik hoop dat het er niet op aankomt.  

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ik ben op dit moment in Engeland. Dus als u een auto voorbij hoort komen, dan komt hij van links. Deze week bezocht ik een live podcast van The Rest is Politics, die in de O2 Arena in Londen werd opgenomen in de aanwezigheid van 15.000 fans. Als maker van de Week van Verbeek, zie ik hier mogelijkheden.

Britse politiek fascineert me mateloos. De karakters zijn spannend, er is een gigantische geschiedenis en het niveau van de debatten is hoog. Hoewel, in vergelijking met de Tweede Kamer is het niveau van een debat al vrij snel hoog.

Dat gezegd hebbende, de laatste jaren is het er hier wel spectaculairder, maar niet per se beter op geworden. De Conservatieve Partij zoekt na een megaverlies een nieuwe partijleider: de keuze bestaat uit snoeirechtse politici, waarvan de een nog ongeloofwaardiger is dan de ander. Aan de andere kant heb je de Labour-partij. Die na jaren onderling gekibbel in de oppositie, totaal is vergeten hoe je een land moet aansturen.

Het is niet los te zien van Brexit. Brexit werd voor de Conservatieven een ideologische lakmoesproef, waarmee de partij zich in een paar jaar wist zuiveren van iedereen met enig talent of gezond verstand. Labour staat in de trotse linkse traditie van moeilijke onderwerpen doodzwijgen, en zegt het liefst helemaal niets over het B-woord. De Britse economie snakt naar Europese samenwerking, maar om maar geen enkele kiezer tegen de haren in te strijken, sluit premier Keir Starmer vrijwel iedere vorm van samenwerking uit.

Zoals een ruzie met je partner nooit echt gaat over hetgeen waar de ruzie over gaat. Heeft het EU-debat weinig te maken met wat de Europese Unie daadwerkelijk is. Hetzelfde gebeurt nu met de asielnoodwet van Marjolein Faber. Het gaat er allang niet meer om wat ermee mee kan en of het nodig is, het is verworden tot symbool. En dat is gevaarlijk. Als je wil zien hoeveel schade symboolpolitiek kan aanrichten, kom dan maar eens hier kijken.

Deze column is van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Vandaag probeerde ik aan twee jongens van vijftien uit te leggen wat een iPod was. De vergelijking met een iPhone - maar dan maar met 1 functie, reduceerde de iPod Nano die ik ooit had tot een vrij sneu apparaat. De GenZ’ers deden oprecht hun best mij te begrijpen. En met de clue dat je ‘met oortjes naar muziek kon luisteren’, kwamen we uiteindelijk best een eind. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, ijn immers kinderen van hun tijd.

Dat gezegd hebbende, heb ik niet zoveel met generatie-typeringen, ach wat een B00mer, jeetje wat een genz’er. Mensen zijn het product van de omstandigheden waar ze in opgroeien. Maar een allesomvattende generatie-horoscoop, vind ik wat hysterisch.

Neem bijvoorbeeld mijn eigen generatie de millenials. Het internet staat vol met professionele millenial-handleidingen. Zoals bijvoorbeeld deze van Salesforce, toch niet de minste partij, ‘millenials verkiezen flexibiliteit boven zekerheid en zijn bovengemiddeld narcistisch en egoïstisch’.

Maar ook wij werden ouder, en nu is de genz’er het probleem. Want die zijn nog veel erger. Ik spreek weleens met leeftijdsgenoten die, inmiddels zelf op leidinggevende positie, op dezelfde precies dezelfde manier praten over genz’ers als men vroeger deed over ons. Vooral het verwijt dat ze niet tegen feedback kunnen, wordt als wisselbokaal doorgegeven aan de volgende generatie.

De techniek bij een slecht nieuws gesprek luidt: eerst emmer ijswater, dan de handdoek. Dan is het maar duidelijk. Mijn ervaring met jongere collega’s, is dat ze prima tegen feedback kunnen, maar het helpt wel als je voor die emmer ijswater eerst een beetje je best hebt gedaan ze een beetje te leren kennen. Op zich niet gek. Als je je hele schoolcarrière bent doodgegooid met feedbacktraining, is het toch even schrikken als Ruud zomaar op tafel gooit dat alles wat je doet kut is.

In ons hoofd schrijven we allemaal onze eigen hagiografie. Onze eigen situatie vinden altijd net iets bijzonderder, met een hint van ‘vroeger was alles beter’. Maar dan komt die iPod nano weer in mijn hoofd voorbij, en denk ik: dat viel dus ook wel mee.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Een nicht van mij uit Engeland vroeg mij of ik trots ben op Mark Rutte. Omdat Rutte als Mederlander de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO is. Rutte lijkt me een bekwame man, zelfs een hele goede keuze voor deze functie. Maar nou om te zeggen dat ik trots ben, dat gaat me net iets te ver.

Het zette me aan het denken wanneer ben ik trots op Nederland. In veel buitenlanden is het totaal vanzelfsprekend dat alles wat van eigen bodem komt, per definitie geweldig is. In Nederland zijn we niet zo. Als ik in het buitenland iemand heel hard tegen een ober hoor schreeuwen: ‘DE FOOD IS NOT HOT’, doe ik het liefst even of ik er niet ben. Max Verstappen kan me ook al niets schelen. Maar ik ben wel degelijk blij om Nederlander te zijn.

Bij Trots op Nederland moet ik overigens nog altijd denken aan de politieke partij van Rita Verdonk, en de legendarische campagnevideo.

Het mag een raadsel heten hoe Verdonk uiteindelijk op de partijnaam Trots op Nederland kwam. Mijn nicht in Engeland vertelde me dat niets haar zo Engels laat voelen, als beelden van groepen mensen, die in de meest hachelijke situaties, spontaan ordelijk in een rij gaan staan. Maar nationale trots is het sterkst, als het bewustzijn van een land gepaard gaat met een idee. De Franse met hun idealen, de Amerikanen met hun vrijheid, en wij dan?

Barack Obama zei ooit dat Nederland jaren boven haar gewichtsklasse had gebokst. Hij bedoelde het als een belediging, een rotlandje met iets teveel noten op haar zang. Maar het werd hier ontvangen als compliment. Een volkje dat de zaakjes zo goed voor elkaar heeft, dat het zich kan permitteren om anderen de maat te nemen. 

En dat is mij is een fundamenteel onderdeel van ons nationale gevoel van eigenwaarde: dat dingen hier goed gaan. En dat rammelt. Dus laten we daar beginnen. Laten we ons trots niet halen uit een racecoureur, de koning of Suzan en Freek. Maar als een land met open blik naar de toekomst, dat zonder veel poespas, doet wat moet gebeuren.  

Dit is een column van Julian Verbeek. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Voor de afwisseling deze week een luchtig onderwerp: migratie. Asielminister Marjolein Faber was op werkbezoek in Denemarken. Om erachter te komen hoe die Denen het toch voor elkaar krijgen dat geen asielzoekers er meer naartoe wil. Het lijkt Faber er niet om te gaan het migratievraagstuk beter te begrijpen, maar vooral om de uitkomst te kunnen nadoen. Het is studentenlogica: waarom zou je college volgen of boeken lezen, als je antwoorden van oude tentamens uit je hoofd kan leren.

Vorige week was Nederland getuige van een vrij gênant spektakel: het debat over de wel of niet bestaande asielcrisis. Er waren de zwartgelakte teksten van premier Schoof, er was een totaal demasqué van NSC over de rechtstaat. Maar er was ook het pijnlijk gemis van een daadwerkelijk inhoudelijk debat over migratie. En dat is best gek, het gaat ons allemaal aan en we vinden er ook wat van. Nederlandse oppositiepartijen spelen wat betreft migratie hoedje van de koning: vraag mij maar niets, dan hoef ik ook niets te zeggen. En dus hoor je alleen de partijen die er wél iets van vinden, die willen migratie helemaal terug naar nul.

Wat migratie anders maakt dan andere onderwerpen, is dat het niet gaat producten of diensten, maar over mensen. Mensen die voor iets vluchten, mensen die het beter willen hebben, mensen die wonen op een plek waar AZC’s komt, mensen die óók een huis willen, mensen die werk moeten doen maar er helemaal niet zijn. Mensen hebben verhalen en mensen hebben gevoelens. Dat maakt het lastig, maar dat betekent niet dat we het er niet over kunnen hebben.

Europa is een continent waar je op 1001 manieren binnen kan komen. Een muur bouwen is geen doen en heeft geen enkele zin. Aan onze grenzen woeden conflicten die we niet kunnen wegdenken, maar we moeten ook eerlijk zijn dat we ze niet allemaal kunnen oplossen.  Europa bovendien heeft een sterk vergrijzende bevolking en er zal steeds meer werk komen waar niemand voor is om het te doen. Wat kunnen, willen en moeten we hier aan doen? Zie je nou? Volgens mij zijn we oud en wijs genoeg om daar met zijn allen een keurig gesprek over te voeren.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Deze week werden de posten verdeeld van de nieuwe Europese Commissie, en zoals wel meer dingen in Brussel trok dit circus bijna geruisloos aan ons voorbij. Commissievoorzitter van weleer Jacques Delors noemde de EU ooit een ‘Unidentified Political Object’, ofwel een politieke UFO.  Een vergelijking slechts ten dele op opgaat, want een ruimteschip spreekt tot de verbeelding, qua sex appeal is de EU eerder een buitenaardse kamerplant.

En in dat aandachtsvacuüm heeft Wopke Hoekstra weer een mooi baantje bemachtigd. Na een snuffelstage van een paar maanden mag hij zich nu de komende vijf jaar als Eurocommissaris bezig gaan bezighouden met Klimaat en Schone Groei. Niet te verwarren met het Nederlandse ministerie van Klimaat en Groene Groei. Minister Sophie Hermans legt de verschillen uit.

FRAGMENT:

Wat is haar enthousiasme toch aanstekelijk.

Terug naar Europa. Ieder EU-land krijgt per definitie één Eurocommissaris. Dus zit je met zevenentwintig Eurocommissarissen die allemaal wat te doen moeten hebben. De  portefeuilleverdeling lijkt daarom meer een spelletje bingo, dan een politieke formatie.

Hoekstra is ook eens van het CDA, een partij die het bij zowel de Nederlandse en Europese verkiezingen niet bijster goed heeft gedaan. Ook zijn portefeuille, Klimaat en Schone Groei, onderwerpen waar hij voor dat hij dit baantje kon krijgen geen enkele interesse of affiniteit mee toonde. Hoekstra is en blijft een echte consultant: nu doet hij dit baantje, dus is klimaat het belangrijkst, maar voor zijn volgende opdrachtgever past hij dat standpunt moeiteloos weer aan.    

Jacques Delors had gelijk, de EU is een vreemde toko. Het is een bladerdeeg van heel en half overlappende verbanden en verdragen. Maar zoals met zoveel dingen hoef je niet te begrijpen hoe iets werkt, als je maar weet dat het goed voor je is. En daar maak ik me in steeds grotere mate zorgen om. Wat gaat ons instabiele Haagse kabinet doen als het niet gedaan krijgt wat het wil? Ik ben bang dat de boze blikken dan richting Brussel gaan. Want als de EU ergens goed in is, is het de klappen opvangen van gefrustreerde populisten.  

Column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Prinsjesdag is een dag van traditie, maar vandaag was er veel anders. Jarenlang werden wij getrakteerd op een enorme schaal bitterballen door een keihard lachende Mark Rutte. Vandaag werd het mandje bruin fruit rondgedeeld door zijn opvolger Dick Schoof. En waar Mark Rutte er een ster in was om geen direct te antwoord te geven, maar het antwoord te geven dat hij wilde. Begon Dick Schoof na eerste vraag braaf te vertellen dat hij vanochtend een rondje had hardgelopen, naar de kapper was geweest en met MBO’ers had gepraat over spiritualiteit.

Op de valreep dropte het kabinet afgelopen vrijdag nog even snel het regeerakkoord. Die hadden de afgelopen jaren opbeurende titels zoals ‘Bruggen slaan’ en 'Vertrouwen in de toekomst'. Nu moeten we het doen met het minder poëtische: Uitwerking van het hoofdlijnenakkoord door het kabinet. Een akkoord zonder naam, het past wel bij de kleur van deze premier.

Het programma werd vandaag aangevuld met de financiële onderbouwing in de miljoenennota. Zoals Sigmund Freud zich afvroeg: was will das Weib, blijf ik vandaag vertwijfeld achter, wat wil dit kabinet? De enige stip die ze op de horizon zetten, is als je goed kijkt het getal nul. Want dat is het aantal migranten waar dit kabinet van droomt. Nog nooit heb ik kabinet zo vaak horen benadrukken dat ze zich aan Europese regels en afspraken gaat houden. Zo vaak zelfs, dat je vooral het gevoel krijgt dat ze dit niet gaan doen.

Maar verder is het vooral politiek voor vandaag, morgen of hooguit volgend jaar. Geen klimaattop, maar een ondernemersklimaattop. Paar procentjes koopkracht erbij, maar bezuinigen op hoger onderwijs. Boeren dwingen we nergens meer toe, maar zijn we trots op. Eigenlijk is er maar een vraagstuk waar de bewindspersonen echt geanimeerd op reageren: to have an asielcrisis or to not have an asielcrisis, that is the question.

De miljoenennota kopt ‘SOLIDE BEGROTEN VOOR WELVAART EN STABILITEIT’, een krachtige naam voor zo’n fragiel kabinet. Voor en achter de schermen delen verschillende coalitiepartners hun ongenoegen over beleid. De afgelopen jaren wisten we bijna zeker dat we Mark Rutte het jaar erop bij Prinsjesdag weer zouden zien als premier.  Of we Dick Schoof hier volgend jaar weer terugzien? Daar durf ik geen bitterbal op te wedden.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als iets scooterwielen heeft, keihard gaat zonder en je niet hoeft te trappen, is het dan een fiets? De Kamer nam met steun van onder andere de PVV een motie aan voor een minimumleeftijd voor fatbikes van 14 jaar mét een helmplicht. Tot grote frustratie van PVV-minister van Infrastructuur Barry Madlener, die alleen een wet wil invoeren voor álle elektrische fietsen. Volgens hem ‘is niet te rechtvaardigen dat dikke banden, een laag frame en een tweepersoonszadel leiden tot onveilig weggedrag’. Je vraagt je af of hij weleens op een fietspad komt.

Nu is een fittie tussen de PVV-fractie en minister over zo’n domme e-scooter nog tot daaraantoe. Bij de BoerBurgerBeweging gebeurt iets veel spannenders. Als landbouwminister van de partij die is opgericht ter bescherming en meerdere glorie van de boer, maakte minister Femke Wiersma bekend dat om de mestcrisis te bestrijden, de gehele veestapel met 30 procent moet krimpen.

Het deed me denken aan wat je in Amerika noemt: een ‘Nixon goes to China’-moment. In de jaren ’70 haalde president Nixon de banden aan met het doodenge communistische China, Nixon zei dat juist hij daarmee weg kon komen omdat hij als Republiek te boek stond als felle anti-communist. Het is een vorm van omgekeerde logica: je kunt het probleem juist oplossen omdat jij bij de tegenstander hoort. Recent zei de Britse premier Keir Starmer ongeveer hetzelfde: dat hij als Labour-premier de gezondheidszorg kan hervormen, juist omdat mensen verwachten dat hij dat niet zou doen. En kennelijk geldt het ook voor onze agrariërs.

Waarom vertel ik u dit allemaal? Er is een man die al jaren strijd voor een lossere verhouding tussen de Tweede Kamer en het kabinet. Pieter Omtzigt. En juist deze week heeft de Pieter Omtzigt, de Arjen Robben van de Nederlandse politiek, wederom het werk moeten neerleggen. Dankzij Pieter Omtzigt hebben we een, god hoe het ook alweer, een extraparlementair bladiebla-kabinet. Het is de vraag of en wanneer hij terugkeert, maar een spannendere meer duale politiek, lijkt helemaal niet verkeerd.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In Chicago houdt de Democratische Partij deze week haar Conventie. Mensen komen van heinde en verre, hebben vrij genomen van werk, om vier dagen uitzinnig te juichen en te joelen voor allerhande sterren. Het heeft eigenlijk nog wel het meest weg van weekje Lowlands. En dan wordt er ook nog een presidentskandidaat gekozen.

Op een Nederlands partijcongres speelt hooguit iemand in de pauze Vader Jacob op een doedelzak. Bij de Democraten melden daadwerkelijke supersterren zich zelf met hun eigen werk.

Het enthousiasme en de energie zijn aanstekelijk. Maar moet je voorstellen dat Jonna Fraser in zijn hitje Vakantie, de namen verwerkt van Caroline van der Plas en Mona Keijzer. Het blijft iets om je over te verbazen: dat in Amerika vrijwel iedereen goed kan speechen. Of het nou een voormalig president, senator of gewoon iemands buurvrouw is, moeiteloos weten ze een zaal van duizenden mensen te bespelen.

De kwaliteit van het festival – laten we het zo maar noemen – verhult dat er eigenlijk zo goed als niets inhoudelijks wordt besproken. Kijk je op www.kamalaharris.com vind je talloze manier geld te doneren, maar geen enkel beleidsvoorstel. Dat is op zich begrijpelijk, want de campagne Kamala Harris met brulspoed in elkaar geflanst. Maar het heeft toch iets armoedigs, voor een land dat de bakermat is van zoveel vooruitgang en briljante ideeën.

Sneuere elementen in de Nederlandse politiek spiegelen zich graag aan Amerika. Weet u nog dat D66 Rob Jetten in de markt zette als running mate van Sigrid Kaag. Daarmee ze leren ze precies de verkeerde van de politiek in de VS. Laat de afgelopen jaren in Amerika een waarschuwing zijn: is er een grens aan hoelang je over hoop kan praten, zonder dat je dat begrip inhoudelijk invult.

Maar als buitenstaander mag je natuurlijk wel gewoon mag van al het spektakel. Al vind ik het toch iets minder vermakelijk met Trump op de achtergrond.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Jarenlang vroeg ik me af wat het nut is van ons koningshuis. Het antwoord kreeg ik deze week tijdens de Olympische Spelen. Wat de taak van ons koningshuis precies is, kan niemand beter verwoorden dan Louis van Gaal.

Iedere keer als ik de tv aanzet zie ik het koningspaar met een lullig petje en een rood aangelopen gezicht in juichende houding. Als een blaasbalg schreeuwen ze een hordeloper of langeafstandszwemmer naar de finish. En als ze dat niet doen, troosten ze een tot op het bot teleurgestelde mountainbiker, ‘het helemaal niet erg is dat ze niet zo snel een lekke band kan plakken. Dat kunnen wij ook niet’.  

Meer hebben ze natuurlijk ook niet te doen. Voor de wetgeving is de koning slechts een doorgeefluik en zelfs de faciliterende rol in de formatie is ze door D66 afgepakt. Maar volgens Pieter Omtzigt is hun rol nog altijd veel te inhoudelijk. Het kabinet heeft namelijk ministeriële verantwoordelijkheid voor alles wat deze mensen doen. Dus als het aan Omtzigt ligt, houden ze het bij bloemschikken en wc-potgooien. Of zoals je dat dan mooi noemt: ceremoniële taken.

Een paar jaar terug zei Maxima iets over de digitale euro, met veel gedoe als gevolg. Pieter Omtzigt noemt dat nu ‘politiek omstreden uitspraken’. Zeg dan liever helemaal niets, is het devies, dan kan de regering het er ook niet mee oneens zijn. Het voorstel kan op hartelijk enthousiasme rekenen van Geert Wilders, zegt hij op sociale media. Geert zal sowieso niet heel warm aanlopen voor dat gelul over saamhorigheid van die koninklijke deugneuzen.

Een puur ceremonieel koningshuis. Het zet aan tot denken wat dat is en of je mensen zo’n lot kunt aandoen. Déscartes zei ‘ik denk, dus ik ben’. Maar als je nooit blijk mag geven te denken, ben je dan nog wel?

Het lijkt mij beter om dan maar gelijk over te stappen op een ceremonieel presidentschap, zoals in Duitsland of Ierland. Ook hun functieomschrijving onderscheidt zich weinig van die van Prins Carnaval. Maar een president heeft er zelf voor gekozen, en in ieder geval is de vernedering na paar jaar weer voorbij.

Dit is een column van Julian Verbeek, eindredacteur online bij BNR.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Men zegt dat je het fatsoen van een samenleving kan aflezen aan hoe men met haar gevangenen om gaat. Daar zou ik aan willen toevoegen dat de behandeling van de treinreiziger misschien nog wel meer zegt. Je kan een hoop zeggen over de gevangenis, maar je weet in ieder geval precies wanneer je weer thuis bent.

Ik was ooit in Rome, waar in het bushokje de vertrektijden als volgt werden omschreven: tussen 6 uur ’s ochtends en middernacht rijden er bussen. Misschien niet de meest ambitieuze dienstregeling, maar ik ben wel lekker op het verwachtingsmanagement. Ik vermijd in de trein altijd de stiltecoupé. Niet omdat ik super tolerant ben voor luidruchtige, irritante en onfatsoenlijke medereizigers. Maar omdat het juist stiltecoupé gekmakend is als iemand hardop TikTok-filmpjes kijkt.

Er zijn allerlei argumenten waaruit zou blijken dat het wel meevalt met onze treinen. Het Nederlandse spoornet is heel fijnmazig, treinen rijden hier veel vaker dan in andere landen. Een collega beweerde vanmiddag zelfs dat het Nederlandse spoor na dat van Japan en Zwitserland het beste ter wereld is. Dat zal allemaal heus wel kloppen. Maar als ik hier aan de overkant naar het Amstelstation loop, heb ik niet het gevoel alsof ik binnenval bij een wedstrijd in de Champions League.

De trein staat voor mij symbool voor de staat van de publieke diensten in ons land. Natuurlijk, het niveau is een stuk hoger dan dat van Burkina Faso, om iets te noemen. Maar beter worden ze niet. Hooguit wordt binnen de grenzen van het redelijke toegestaan dat alles langzaam slechter wordt.

Terwijl het toch ook super vet is om de uitdagingen zoals de energietransitie aan te pakken. Maar daar heb je ambitieuze en capabele mensen voor nodig in Den Haag. In plaats van dat zooitje ongeregeld dat wij daar nu hebben zitten. Die zijn – excusez le mot – het spoor bijster.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Alsof we in dit land nog niet genoeg hadden om verdeeld over te zijn. Hebben we nu ook de wolf. Ons samenleven met deze viervoetige spijtzwam werd mooi verwoord door dichter Levi Weemoedt: in Drenthe, op de hei, in het bos, geldt: uw hond moet vast, de wolf mag los.

In Leusden gaat het zelfs een stap verder. Nadat een wolf en een klein meisje ‘niet lang, niet hard’, maar wel had gebeten. Daar is vanaf vandaag het landgoed Den Treek gedeeltelijk dicht, want het is te gevaarlijk. Het gaat gelukkig goed met het meisje. Maar de reactie op het incident, geeft een interessant kijkje in onze nationale psyche.

Als je een dag lang fietsers volgt op een druk Nederlands kruispunt, kom je waarschijnlijk niet tot de conclusie dat wij als volk risico mijdend zijn ingesteld. Roken, drinken, drugs, slechte voeding. Ook hier verliezen gezondheidsrisico’s het keer op keer van kwaliteit van leven. Voor grof geld vliegen we zelfs de hele wereld over, om oog in oog te staan met nog veel gevaarlijkere dieren. Maar, zo lijkt het gevoel: de rimboe zoek je op, die neem je niet meer naar huis.

Ik ben zelf ook in contact gekomen met de wolf, zij het in de  tweede graad. Een paar weken terug stond ik in de rij bij het Kröller-Müllermuseum op de Veluwe. Ik kreeg flyer in mijn handen: of ik een petitie wilde tekenen voor het redden van de moeflon. Moeflon, dat klinkt als een veelzijdig keukendoekje. Maar het is kleinste soort schaap ter wereld.

Althans, dat is die nu nog. Want de wolf heeft ze bijna allemaal opgegeten. De overgebleven moeflons zitten nu – dit is geen grap – ondergedoken, in een geheim hoekje van het park. De mevrouw van de ticketbalie wilde er niets over zeggen, uit angst, vertelde ze. Want zo blijkt de reacties op de wolf, zijn nog veel schadelijker voor de mens dan het dier zelf.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

We beginnen vandaag met een quizvraag. We luisteren naar een fragment over een nieuwe regeringsleider, en u mag raden welke. Nu denkt u waarschijnlijk: dit gaat over onze nieuwe premier Dick Schoof. Maar nee! Dit gaat over de nieuw verkozen president van Iran: Masoud Pezeshkian.

Dat zijn twee mannen met hetzelfde lot: op papier staan ze aan het hoofd van een regering, in de praktijk zijn ze marionetten van een spiritueel leider. Iran is dat ayatollah Khamenei, voor Dick Schoof is dat de grootfmoefti van Venlo – Geert Wilders.

Na het ronduit gênante debat over de regeringsverklaring van vorige week, was Dick Schoof deze week op tour. Hij sprak in Brussel met leiders van de EU en in Washington met die van de NAVO.

Dat zijn altijd ingewikkelde gesprekken. Maar zeker als je in de wetenschap leeft, dat iedere uitspraak, beslissing of uitkomst van een onderhandeling, direct kan leiding tot een publiekelijke vernedering van de hoogste leider.

Waar Khamenei achter de schermen de touwtjes stevig in handen houdt, regeert Geert Wilders het liefst via openbare oorwassing. Het stelt ons voor de vraag: heeft het eigenlijk wel zin om ons in het buitenland te laten vertegenwoordigen, door iemand waarvan we allemaal weten dat hij niet beslissingbevoegd is.

Deze week liet de Europese commissie al weten dat Nederland niet zomaar eenzijdig een asielcrisis kan afkondigen. En zo liggen er nog wel een aantal kabinetsideeën op de plank, die in Brussel wenkbrauwen doen fronsen. Wat zegt Schoof dan? Tijdens het debat over de regeringsverklaring werd duidelijk dat zijn bewegingsruimte nul benadert. En dat ging nog over de plannen waar de coalitie het in theorie met elkaar over eens is.

Bij zijn unboxing als premierskandidaat, rakelde Dick Schoof het cliché op, dat hij de premier wil zijn van alle Nederlanders. Maar daarvan heeft hij voorlopig zijn handen vol aan slechts een.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ons land heeft dringend behoefte aan een cursus EHBP: eerste hulp bij PVV-kabinet. De opkomst van populistisch rechts is in inmiddels beschreven met kilometers essays, long reads, ooggetuigen verslagen, antropologisch onderzoek in PVV-stemmende wijken. De conclusie is altijd hetzelfde: het is doodeng, levensgevaarlijk, we snappen een beetje waar het vandaan komt, maar hebben geen flauw idee er mee om te gaan.

De Amsterdamse GroenLinks-wethouder Rutger Groot Wassink, moest deze week de keutel intrekken dat hij ‘de telefoon niet zou opnemen als PVV-minister Faber zouden bellen’. De uitnodiging van PVV-Kamervoorzitter Martin Bosma voor de slavernijherdenking werd ingetrokken, vanwege zijn eerdere uitspraken over het slavernijverleden. Hoewel ik er best begrip voor heb, zijn beide voorbeelden van de eerste stap van rouwverwerking: ontkenning.

Het is een nogal hulpeloze houding, een die er bovendien niet toe zal leiden dat het experiment met de PVV eenmalig is. Ik vraag me bovendien af, voor wie het ongemakkelijker is om met een plechtig gezicht een krans te leggen bij het slavernijmonument: de organisatie, of Martin Bosma.

Maar hoe dan wel: ten eerste. De PVV-regering is een werkelijkheid die moet worden aanvaard. Dat is iets totaal anders dan het ermee eens zijn. Negeren en ontkennen geeft hen alleen maar reden om hetzelfde terug te doen.

Ten tweede, PVV’ers houden er niet van ter verantwoording te worden geroepen, daarom komen ze bijvoorbeeld nooit bij BNR. Maar vanaf volgende week hoeven zij niet zelf te spreken, dat doen de gevolgen van hun beleid: ieder probleem met migratie, de zorg en de economie, staat nu dikke vette PVV-stempel op.

En ten derde: mensen in het midden moeten zich te raden gaan, hoe zij waarheden over onze samenleving die zij vanzelfsprekend achtten, weer geloofwaardig kunnen maken voor mensen voor wie deze waarheden niet meer vanzelfsprekend zijn.

Want zolang zij die cursus EHBP niet ontwikkelen. Liggen ze hulpeloos, machteloos in de stabiele zijligging.

Dit is een column van Julian Verbeek. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Gedrag uit het verleden, is de beste voorspeller van de toekomst. Als dat zo is, kunnen we onze borst natmaken voor kabinet Schoof I. Ze zijn nog niet eens écht begonnen, en het is nu al een extraparlementair programmacabaret.

Gidi Markuszower van de PVV kwam niet door de veiligheidsscreening als minister, Geert Wilders vond de ‘inhoud van de naslag’ genoeg om zijn kandidatuur in te trekken. Markuszower het daar niet mee eens, en noemt de situatie ‘Kafkaësk’. Die vergelijking gaat niet helemaal op. Wilders en Markuszower lijken te weten wat er in het rapport staat, in tegenstelling tot de hoofdpersoon van Het Proces van Franz Kafka. Dat bewijst maar weer eens, wat een slecht idee het is dat dit kabinet de btw op boeken wil verhogen.

Daarop schoof Wilders Marjolein Faber naar voren. Die weigerde haar uitspraken terug te nemen over omvolking en islam als verwerpelijke ideologie. Maar, ze belooft zich te gedragen ‘zoals het een minister betaamt’. Het is een creatieve variant op don’t ask don’t tell. Het Amerikaanse leger had jarenlang het beleid niet te vragen of soldaten homoseksueel waren. Want, zo was het idee, als wij het niet vragen, hoef jij het ook niet te zeggen. Alleen in het geval van Faber weten we al wat ze vindt van de islam en omvolking: en zolang wij er niet over beginnen, doe zij dat ook niet.

Er is novum: voor het eerst in onze de geschiedenis moeten nieuwe bewindspersonen voor hun beëdiging zich verklaren in hoorzitting van de Kamer. Net als in Amerika, maar dan een heel slap aftreksel. Een hoorzitting voor nieuwe ministers, wat kun je daar nou tegen hebben, lekker transparant en democratisch. Het gesprekken zonder enige consequentie, die nergens aan bijdragen, ze zijn niet eens bindend. Het mag geen verrassing heten, dit is een idee van D66.

Een precies op het moment kabinet Schoof I eindelijk gaat beginnen, wordt duidelijk dat Mark Rutte écht naar de NAVO gaat. Op 2 juli geeft Rutte de sleutels van het Torentje door aan Dick Schoof, ik ben benieuwd wat hij tegen hem zegt. ‘Nou jongen, succes met deze onderneming.’

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

En toen was er Dick Schoof, de premierskabinet. Het einde is in zicht van een formatie, die net zo lang en vermoeiend is als een seizoen B&B Vol Liefde. Dick Schoof is aangesteld om het hoofdlijnenakkoord uit te voeren, dat is geschreven door PVV, VVD, NSC & BBB. Maar met zo’n carrière, kan ik me niet voorstellen dat Dick Schoof zelf niet ook een mening heeft. En daarom richt ik me nu tot jou, Dick.

Lezen en leesvaardigheid zijn prachtige onderwerpen voor een kabinet om zich op te profileren. Niets is zo goed voor je als lezen. Van lezen steekt je altijd iets van op, het is ontspannend. En zolang je er niet bij eet, kom je er ook niet van aan.

Maar helaas. In het hoofdlijnenakkoord wordt het btw-tarief op boeken, kranten en tijdschriften ruim verdubbeld. Tot maar liefst 21 procent, precies drie keer zoveel als het gemiddelde in Europa.

Dit beleid is volgens mij gestoeld op de denkfout, dat lezen een luxe is van de linkse elite. Maar dat is het niet. Het is een noodzaak. Door te lezen leer je de woorden, om wat in je hoofd zit, over te dragen aan anderen. Een vaardigheid die in vrijwel ieder modern beroep noodzakelijk is. Want zelfs in een wereld met AI, zul je moeten begrijpen wat ergens staat.

En we doen het al zo slecht. Qua leesvaardigheid staat Nederland binnen de EU op 21ste plaats. Een uitgelezen kans om de Nederlander daadwerkelijk weer op #1 te zetten.

En waar investeert het kabinet dan wel in? 130 rijden op de snelweg. Het getuigt van een rancuneuze ploerterigheid. Het  mensbeeld dat dit kabinet kennelijk voorstaat, is snel onderweg, maar traag van geest.

Maar beste Dick, dat hoeft niet zo te zijn. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van je gehoord. Maar als jij een meerderheid vindt, om dit achterlijke idee terug te draaien, lijkt me dat een fantastisch begin.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Deze week lanceerden natuurorganisaties een online dashboard voor de Nederlandse biodiversiteit. Goed nieuws voor mensen die terugverlangen naar een dagelijks overzicht coronabesmettingen.

Nederland heeft zich gecommitteerd aan veertien doelstellingen op het gebied van biodiversiteit. Op al die doelen gaat het slecht tot zeer slecht. Op twee na. Maar dat is alleen omdat er nog niet genoeg data over is.

Met een nieuw kabinet op komst is het een goed moment om te lobbyen. Een hoopvolle ecoloog zei over hoofdlijnenakkoord ‘dat het vooral hoofdlijnen’ bevat. Maar de richting lijkt mij duidelijk: ‘Nee’, tegen linksroerende-eco-propaganda, ‘ja’ tegen het boerenverstand.

Laat de boeren natuur maar beheren, want, schrijven PVV, VVD, NSC & BBB, boeren ‘ werken al eeuwen met de bodem, dieren, omgeving en natuur’. Het is de wereld op zijn kop. Het natuurbeheer van de intensieve landbouw is glyfosaat, overbemesting, monocultuur. Ook wel grasfalt: eindeloze vlaktes met één gewas. Maar het nieuwe kabinet noemt dit ‘landbouwinclusieve natuur’. Ik heb het drie keer moeten lezen. ‘Landbouwinclusieve natuur’, Het sentiment van de Farmers Defense Force, in het taalgebruik van BIJ1.

Het nieuwe kabinet gaat de Nederlander weer op #1 zetten. Maar de cijfers liegen er niet om. Er is steeds minder natuur, en wat overblijft wordt kaler en armer. Ten aanzien van het water, de bodem, de lucht, de planten en dieren op en rond ons grondgebied, staat de Nederlander al jaren met straatlengte op plek #1.

Het is simpelweg uit balans. Het doet er eigenlijk niet zozeer toe wiens schuld het is, als we er samen maar wat aan doen.

Want, zo zal Wilders beamen, er is maar 1 Nederland. En in dit land van duizend meningen, knijpen 17 miljoen mensen, als een rijpe puist, alles maar dan ook alles, uit dit hele kleine stukje aarde.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

De dag die je wist dat zou komen. PVV, VVD, NSC & BBB hebben een akkoord. Alles wordt beter. Volgens Geert Wilders gaat zelfs de zon vaker schijnen. Het land wordt weer van ons. En daar is iedereen blij mee, volgens Caroline van der Plas in ieder geval alle vissers. Dilan ook trots, althans, dat ze las ze voor vanaf haar telefoon. Pieter Omtzigt glunderde van oor tot oor bij het zeggen van ‘Akkoord op hoofdlijnen van extraparlementair programmakabinet’, tot ieders verrassing benoemde hij nog een keer de toeslagenaffaire.

Maar wat staat er nou precies? Laat ik vooropstellen: als je deze plannen vergelijkt met het PVV-verkiezingsprogramma, dan is het alsof je je voorbereidt op een handgranaat, maar wegkomt met een klap in je gezicht. Het lijkt het vooral een hele lange, dikke, vette middelvinger naar de Randstad. Geen natuur, geen cultuur, maar frituur.

Extra geld voor leraren in de dure randstad, subsidies voor zonnepanelen, irritante natuurgebieden die landbouw in de weg zitten, Engels leren op je opleiding, daar gaan we allemaal lekker mee stoppen, met je havermelk. Dit akkoord toont haar ware aard in de uitzonderingen: de btw-verhoging op cultuur geldt niet voor de bioscoop, die voor hotels en pensions geldt niet voor campings. Dit is the revenge of the stacaravan. Het gaat er even niet om wat belangrijk is, of we eerder hebben afgesproken: maar waar we zin in hebben.

Dit is niet een akkoord waar ik voor zou stemmen. Maar in alle eerlijkheid: wat ik het meest vreesde, staat er gelukkig niet in. Er komt geen suïcidale oproep tot een EU-referendum. Het is gelukkig duidelijk te lezen waar NSC heeft gewerkt als gekkiefilter.

Maar nu. Het oogt allemaal behoorlijk gammel. En wie weet hoe Wilders in de toekomst zal reageren op tegenslag. Maar voor nu is een ding duidelijk: grenzen dicht, klapstoel omhoog. Op naar de camping.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

4 mei is ieder jaar een droevige dag, maar dit jaar spant de kroon. Sinds de oorlog in Gaza staat de samenleving onder hoogspanning. Uit angst voor verstoring is een beperkt aantal kaarten beschikbaar voor de Dodenherdenking op de Dam. En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, besloot een aantal landgenoten deze gratis kaarten tegen betaling aan te bieden op Marktplaats. Het is een vorm van schaamteloos opportunisme die je volgens mij alleen in Nederland kan vinden, een goedkope kans om een grijpstuiver te verdienen. Of zoals Jan Peter Balkenende zou zeggen: 'de VOC-mentaliteit'. 

In modern jargon noem je dat de ‘grindset mindset’. Zoals de opgeschoten tieners die op Instagram en TikTok pochen met hun dropship-handeltje, maar op basis van de video’s overduidelijk nog thuis wonen bij hun ouders.

Het lijkt alsof velen deze Dodenherdenking zien als een demonstratie vóór iets, iets waar dus je ook tegen kan zijn. Dat lijkt mij een grote vergissing.

Ik heb geen enkele moeite met demonstraties. Tegen staatshoofden, bedrijven, publieke figuren, tegen wie of wat je maar wil of voor wat je ook wil veranderen. Zij kunnen namelijk iets terugzeggen. Maar een herdenkingen gaat per definitie om iets in het verleden, en het verleden is onveranderbaar. Bij een herdenking ben je niet voor jezelf, maar voor een ander. Voor de duizenden onschuldige Joodse Nederlanders die in de oorlog zijn vermoord. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Er maanden de tijd voor hebben, en op het eind toch moeten haasten: de formatie krijgt een studentikozer karakter. Meerdere informateurs zijn al gesneuveld op het bindend studieadvies, en nu ploetert de formatie richting de volgende deadline. Maar nu houden de formerende partijen een pauze, van liefst twaalf dagen. En op de vraag of dat zo kort voor de deadline wel zo'n goed idee is, is krijgen we antwoord met studentikoos zelfvertrouwen. 

Geert Wilders had even pauze nodig, om afscheid te nemen van zijn overleden moeder. Natuurlijk alle begrip. Maar dat hij tussendoor ook nog eregast is van Viktor Orban, bij CPAC in Budapest, heb ik minder begrip voor. Dit congres noemt zichzelf een ‘no woke’-zone, en daarom zijn media zoals de NOS en VRT niet welkom. De sprekerslijst is een bonte verzameling controversiële figuren, een soort Vrienden van Amstel Live voor ultrarechts. Bijvoorbeeld voormalig Amerikaans senator Rick Santorum, die als presidentskandidaat beweerde dat Nederlandse bejaarden bandjes dragen met de boodschap ze alsjeblieft niet te euthanaseren.

En dus ook Geert Wilders. En terwijl hij met zijn matties in de ‘no woke’-zone aan het chillen is, verandert Den Haag steeds meer in een no regeer-zone. Bij gebrek aan nieuw kabinet, regeert het oude kabinet maar door, en bij gebrek aan nieuwe plannen, fakkelt het nieuwe kabinet de oude maar af. Zo komt het niet-missionaire kabinet, steeds vaker in de clinch met nog niet niet-bestaande kabinet. Het is een gekke situatie, het lijkt alsof de tektonische platen van de tijd over elkaar heen schuiven.

Maar de deadline kruipt steeds dichterbij. De informateurs willen over een week financiële knopen doorhakken, een week later een akkoord op hoofdlijnen. Dat moet de basis moet worden voor de daaropvolgende formatieonderhandelingen. Ook hierin zie je de hand van de student: met veel woorden wordt verhuld, dat er eigenlijk nog niets is gebeurd.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het vandaag geknede deeg, is het brood van morgen. Althans, dat zou zijn gezegd door Lenin, om maar eens iemand te noem die hier niet iedere voorbij hoort komt.

Als wij hier met z’n allen een brood aan het bakken zijn, lijkt het recept zoek en de ingrediënten over de datum. De onderwijsinspectie maakt deze bekend dat een vijfde van de Nederlandse scholen, een onvoldoende krijgt. Het gemiddelde onderwijsniveau is onder de maat. En zoals u weet, wat nu in de klas zit komt vanzelf op de arbeidsmarkt.

Gelukkig zitten we in de formatie van het meest rechtse kabinet uit onze geschiedenis. En als iets de toekomst van de BV Nederland aangaat, wordt het daar besproken.

Lekker 130 rijden op de snelweg. Met plankgas naar een school rijden die wél een voldoende krijgt. Dat schiet lekker op. Want wat maakt het uit als er paar slechte scholen zijn, als jouw kind wél op een goede school zit.

Nouja, dat is dus het probleem, dat maakt dus wel uit, zelfs als die andere kinderen je geen reet kunnen schelen. Slecht onderwijs is als een weerbericht met onweer, met als enige verschil dat de donder die eraan komt je eigen schuld is. Maar dan denk je: wie hoeft er met AI straks nog te kunnen spellen of te rekenen? Dan wens ik je veel succes als jij aan ChatGPT moet vragen of hij je stoma kan vervangen.

Goed personeel is nú al amper te vinden, en dan komt ook nog eens een vergrijzingstsunami aan. Dan gaan we personeel over de grens zoeken, dat vindt de rest niet leukt, die stemt op Geert, moeten de grenzen dicht. En is – om met Louis van Gaal te spreken – ‘de cccirkel rond’.  

Voor zo’n klein rotlandje hebben we het hier behoorlijk goed voor elkaar. Maar dat is geen door de lieve heer gegeven voorrecht, maar iets waar we ons best voor moeten blijven doen. Anders eet de rest de kaas van ons brood, en dan blijven wij achter met dat brood we zelf hebben gebakken.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

De laatste tijd hoor ik vaak: wat een zooi in de wereld, die column van jou die schrijft zichzelf zeker. En inderdaad, aan onderwerpen geen gebrek, maar soms vraag ik mezelf weleens af: tja wat zal ik er eens over zeggen, mensen vinden toch al wat zij vinden. Onze filterbubbels sluiten ons geestelijk bijna hermetisch van elkaar af. Toch zie ik dingen waaruit blijkt dat de echte wereld in sommige gevallen nog steeds bij ons binnenkomt.

De Canadezen waren lange tijd op weg om een tegen Trump aanschurkende conservatief te kiezen als premier. In januari had hij volgens The Economist een winkans van 96%. Tot de echte Trump in de VS begon met importheffingen en fantasieën over annexatie van Canada. Toen werd het vooruitzicht van een Trump-LARPende Jordan Peterson-fan als premier ineens een stuk minder aantrekkelijk. En zo wonnen maandag niet de Conservatieve, maar de doodsaaie Liberale partij de verkiezingen.

Nadat JD Vance in München het nieuwe Amerikaanse standpunt ten aanzien van Europa bekendmaakte, namelijk: ‘zoek het ff lekker uit’, ging er een schokgolf over het continent. Maar wonderlijk genoeg begonnen Vances-geestverwanten in Europa te dalen in de peilingen. Veiligheid is zoiets fundamenteels, tegen dat gevoel is geen social media echo-kamer opgewassen. 

Mensen lijden aan de normalcy bias: het gevoel dat alles toch wel zal blijven zoals het is. Talloze mensen hebben het leven gelaten omdat zij bij alarm voor vulkaanuitbarstingen, noodweer of geweld, pas veel te laat een schuilkelder opzochten. We willen het eerst zien, en dan geloven we het pas.

Ik maak mij geen enkele illusies maak over mijn eigen invloed, maar als een columnist al een nut heeft, is het om dingen in een verfrissend perspectief te zetten. Want als je de mens echt van mening wil laten veranderen, dan moet je inflatie of een oorlog veroorzaken. En dat gaat mij voorlopig nog niet lukken.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het waren twee prachtige weken. Voor hij goed en wel zijn kantoor had ingericht, is Alex Kroes alweer richting de uitgang bij Ajax. Vlak voor zijn benoeming als directeur van de enige beursgenoteerde voetbalclub van ons land, had hij nog even snel 17K aandelen gekocht. Niet om er rijk van te worden, maar om te laten zien dat hij er zin in had.

Het is als gedrogeerd naar je werk komen, omdat je zo’n zin hebt in je baan als verslavingsarts. Naakt op kantoor verschijnen, omdat je zo gelooft in het product van de PlayBoy.

Voor drugsdealers geldt het adagium ‘Don’t get high on your own supply’. Autoriteit Financiële Markten, houdt het op, het handel niet met voorkennis.

Eerlijk gezegd twijfel ik niet eens aan de motivatie van Kroes. Rijk van het aandeel Ajax kun je nooit worden, het aandeel is grotendeels symbolisch. Het is het equivalent van de Ajax-pyjama, voor mensen die oud genoeg zijn om op LinkedIn te zitten.

Dus rijst de vraag: wat heeft een voetbalclub te zoeken op de AEX. Eerlijk gezegd geven het gerommel van Alex Kroes, als het geharrewar van de Raad van Commissarissen, het antwoord: helemaal niets. Laat dat Ajax nou gewoon eens lekker gaan voetballen. Er is ook geen beursnotering voor het Urker Mannenkoor.

Die beursnotering was om het hele land te laten zien: kijk ons een ontwikkeld zijn. Nou, die boemerang is inmiddels redelijk teruggekomen.  

Waarschijnlijk heb je gelijk als je zegt: als directeur van een beursgenoteerd bedrijf had je dit moeten weten. Maar als je het mij vraagt is Alex Kroes niet de man op de verkeerde plek, maar Ajax een organisatie op de verkeerde plek. Ga lekker voetballen, dat blijkt al moeilijk zat.

Dit is een column van Julian Verbeek. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In elke andere situatie zou ik Thierry Baudet compleet negeren, maar vandaag kon ik niet anders. Niet omdat ik ben verrast dat er serieuze beschuldigingen zijn dat Baudet en een collega Russisch propagandageld aannemen. Maar juist omdat ik er totaal niet van opkijk.

Jan Paternotte van D66 ondervroeg Baudet naar de mogelijke roebels in zijn spaarpot, en toen knapte hij uit zijn vel.

Waarom dreigen met geweld? Als je Jan Paternotte echt bang wil maken, zet hem in gezelschap zonder hoogopgeleiden. Bovendien, ‘In elke andere situatie’, nou nou nou, volgens mij hebben we hier te maken met een hele gevaarlijke jongen. 

Naderhand ging Baudet ook nog los tegen Jesse Klaver. Het bracht Kamervoorzitter Martin Bosma in de ongemakkelijke positie, dat hij de morele hoogvlakte moest kiezen.

Er kwam een reprimande, Thierry zei sorry, alleen niet in echt, want hij had kickboxles. Toch nog even oefenen voor hij het durft op te nemen tegen Jesse Klaver. Jesse Klaver, als kooivechter ook wel bekend als tofu torturer.

Wat Baudet tegenwoordig nou echt van de wereld vindt, is amper meer te volgen. Hij is drukker met het slijten van verbrande biefstukken met aardsoelewapper Andy van der Meyde. De mogelijke Russische geldstromen, werden ontdekt door de Tsjechische geheime dienst. Het past volledig in het patroon van het poenerige sfeertje dat is ontstaan rond Baudet. Ons parlementaire systeem is tot nu toe weerloos gebleken tegen dit soort ladelichterij. Maar hopelijk komt daar nu een eind aan.

Dat Baudet als een soort AliExpress-versie van Andrew Tate ‘mannelijke’ dreigementen uit, doet het vast goed op TikTok. Maar volgens mij iets heel anders: angst. Angst dat het allemaal instort. En hij het allemaal kwijtraakt.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Extraparlementair programmakabinet. En ik maar denken dat de PVV politiek begrijpelijk ging maken. Na weken van ‘geen commentaar’, en ‘daar kan ik niets over zeggen’, gebeurde er deze week heel veel in de formatie. De samenvatting: Wilders als premier geen porum, in zijn partij kan vrijwel niemand wat, je aan hem binden is zelfmoord, maar het land moet worden bestuurd, dus doen we het maar zo.  

Nederland stuurde bij de verkiezingen een luid signaal naar Den Haag. ‘Het moet anders’, ‘het is genoeg zo’. Maar de afgelopen maanden is gebleken, dat je met alleen een signaal geen land kan besturen. Met heel wat kunst en vliegwerk krijgen we nu een kabinet met mensen van binnen en buiten de politiek, we geven het een chique naam: extraparlementair programmakabinet. Maar eigenlijk is het ‘signaal van het land’ niet in staat is zichzelf om te zetten in iets werkbaars.  

Waar de PVV-wind al wel waait, is in de Tweede Kamer. Daar begint Kamervoorzitter Martin Bosma ieder debat met een gedicht. En om te laten zien dat wij, de linkse WEF-puppets van de massamedia, niet ongevoelig zijn voor het signaal van het volk, sluit ik vandaag af met een stuk poëzie.

Dit gedicht heet ‘De Zwaluwbergrede’

Geert Wilders blijft in de Kamer, want in het kabinet
Is geen plaats voor zijn politieke Giles de la Tourette.
Dat noemt Geert ondemocratisch en bovendien unfair,
Maar hij brengt offer voor een rechts kabinet, extraparlementair

Pieter Omtzigt, fluistert men, is emotioneel instabiel,
Caroline van der Plas had weer geen wiskunde in haar profiel.
Dilan Yesilgöz komt niet verder dan slogans, luidt het verwijt,
Breng dat circus maar samen, binnen afzienbare tijd.

Tot redding kwam Kim Putters, de polderaar pur sang,
Hij gaf richting, ideeën, en hield alle ego’s in bedwang.
Kim Putters, als ik hem hoor spreken, ben ik even terug in de tijd.
Dat we hier niet alleen riepen en schreeuwen, maar door serieuze mensen werden geleid.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Gisteren zette ik een IKEA-kast in elkaar, ik moest denken aan informateur Kim Putters. Je probeert iets te bouwen met vage instructies, missende onderdelen, en de ijdele hoop dat het eindresultaat stevig zal zijn.

Deze week van de formatie stond in het teken van de emoties van Pieter Omtzigt. Hij zou huilend de ruimte hebben verlaten en woede-uitbarstingen hebben gehad. Ik heb me erover verbaasd dat er alleen gesproken werd over óf dit heeft plaats gevonden, en wat dit over Omtzigt zegt. Maar niet waar die emoties redelijk zijn.

De hoofdpersoon in deze formatie is de herboren staatsman Geert Wilders. Binnenskamers is Wilders naar verluidt behoorlijk redelijk en inschikkelijk. Maar duw hem een telefoon met internetverbinding in de hand, en de rapen zijn gaar. Bovendien zegt Wilders de ene dag steun toe aan geld voor Oekraïne, een dag later stemt de PVV in de Eerste Kamer alsnog tegen. Niet echt het gedrag, waar een type Omtzigt super lekker op gaat.

Wilders belofte tot matiging van gedrag en standpunten, doen denken aan wat Wilders zei over Griekenland tijdens de Eurocrisis. 'Grieken liegen, Grieken bedriegen. Zodra de zilvervloot binnen is, zijn ze alle afspraken vergeten.'

Net als andere populisten heeft Wilders het vermogen, om zich niet aan de regels te houden die hij voor anderen hanteert. En als mensen daar gek van worden, hebben we het over hun emoties.

En ondertussen blijft Wilders maar dreigen dat als ze er met hem niet uitkomen, Frans Timmermans er mee aan de haal gaat. Een kabinet Timmermans I zie ik niet 1,2,3 voor me, maar mocht het gebeuren is het wel Wilders eigen schuld.

Het is zijn IKEA-kast. En als jij niet verder komt dan een gammel hoopje latten en planken, moet je niet boos worden als de buurman langskomt met zijn gereedschapskist.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

29 februari. De dag waarop het universum zich weigert te conformeren aan de verjaardagskalender op de wc. Wereldwijd doen mensen de meest idiote dingen om deze onregelmatigheid te vieren. Het is humor van het niveau van een omgedraaide rekenmachine lol + lol = hihi. Maar veel kwaad kan het niet.

De Russische president Poetin liet vandaag ook van zich horen. Het werd hem zelfs even te kwaad. Nu zou je hopen dat dit warme applaus is, omdat Poetin zijn vrouw ten huwelijk vraagt, of dat hij eindelijk uit de kast komt. Maar de Russische president greep deze schrikkeldag aan, om nogmaals te dreigen met het gebruik van nucleaire wapens.

Het gekke van dreigementen, hoe heftig ook, is dat hoe vaker je ze hoort, hoe minder je er van schrikt. Canes latrantes non mordent, zoals ik ooit in de brugklas leerde: blaffende honden bijten niet. Of zoals men in Brabant zou zeggen:

Het grote verschil met de gemiddelde tackel, is dat die geen 4477 kernkoppen in zijn mandje heeft liggen. Deze week werd duidelijk dat Poetin de Moldavische regio Transnistrië wil gaan erkennen als onafhankelijk land. En we weten inmiddels uit Zuid-Ossetië, Abchazië, de Krim, de Donbass: als tackel Poetin blaft, is dat meestal geen bluf.

Vanwege schrikkeldag sloegen de computers van een Nieuw-Zeelands benzinestation vandaag op hol. Het deed me denken aan de millennium bug. De angst dat alle computers ermee zouden ophouden, als het jaar 2000 zou beginnen. Wat een zegen om je te mogen opwindend om zulke onzin.

In het jaar 2000 werd Poetin door het westen nog gezien als een vernieuwer, een frisse wind. Iemand met wie je zaken kon doen. Vergelijk dat maar eens met vandaag. Dan hebben we hier te maken, niet met een schrikkeldag, maar een verschrikkeldag.

Dit is een column van eindredacteur online van BNR Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Deze week raakte Den Haag verwikkeld in een potje politiek Cluedo. In de hal van de Tweede Kamer, vinden we het verminkte lijf van de kabinetsformatie. Eromheen staat een groepje verwarde mensen, met de vraag: wat is hier gebeurd.

Over de schuldige is iedereen het eens: Pieter Omtzigt. 

En ook het moordwapen laat weinig twijfel. Toen de onderhandelaars onraad voelde, gebeurde het volgende: 'Toen stuurde hij een appje'. 

En dat brengt ons bij het motief. En hier wordt het allemaal nog veel onduidelijker. Volgens Omtzigt is het hem allemaal te doen om de staat van de overheidsfinanciën, en dat hij zou bepaalde documenten veel te laat kreeg.

Daar kun je gewoon over praten, aldus de Mahatma Gandhi van Venlo. Als je de onderhandelingspartners moeten geloven, zijn we hier getuige van zinloos politiek geweld.

En wie in dit handgemeen ook ten onder lijk te gaan is informateur Ronald Plasterk. Volgens het AD zou ome Roon, zelf wel oren hebben gehad naar een baan in het Torentje. En dat zou Pieter Omtzigt dan weer zo'n fijn idee vinden. Laten we daar eens even bij stilstaan. Ronald Plasterk als premier van Nederland. Ken je van die kinderfilms, dat iemand wakker wordt en ineens koning van een land is?

Het zou de stunt van de eeuw zijn, en de droom van iedere Telegraaf-columnist. Maar helaas zoals wel vaker met sprookjes, ze verdampen bij het eerste contact met de werkelijkheid.

Ondertussen ontkent Omtzigt dat de formatie dood is. Hij doet alleen niet meer mee, dat kan nog wel gebeuren, alleen dat is hij nu niet van plan. Je kan een hoop zeggen over Pieter Omtzigt. Maar wat kan die man schitterende twijfelen. 

Dit is een column van columnist Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Doe normaal tegen elkaar. Dat is de nogal krachteloze conclusie van het rapport over grensoverschrijdend gedrag bij de NPO. Hiermee komen 204 pagina’s tot even ver, als wat had kunnen worden bereikt met één belletje aan John de Wolf.

Het vuistdikke rapport leest als een profielwerkstuk over hufterigheid. Met grafieken, iconen en stroomdiagrammen probeert de  commissie te bewijzen dat er zoiets bestaat als grensoverschrijdend gedrag. Zelfs de lijst met de meest gruwelijke constateringen zijn voor het gemak in vrolijke kleurtjes gezet. Een vormgeving die niet zou misstaan op een Pinterest-moodboard over een nieuwe badkamer.

Terwijl de opsomming van dit gedrag beter tot zijn recht komt, op een houten bord van de Xenos. In dit huis, spugen wij collega’s niet in het gezicht, knijpen we collega’s niet in billen, borsten en geslachtdelen, of vragen wij collega’s niet wie zij het liefst zouden pijpen.

Wat de oproep tot normaal doen al helemaal stompzinnig maakt, is dat de media niet nórmaal zijn. We hebben het hier niet over het gemeenteloket in Appingedam. Iedereen die ooit weleens in de buurt van een TV-studio is geweest kent de enorme druk, ego’s, roem en afhankelijkheid. Creatieve beroepen trekken geen ‘normale’ mensen aan. Maar dat betekent niet, dat ze zomaar hoeven vragen of je ‘hun wortel wil zien’.

Als een rechter een straf oplegt, telt genoegdoening voor het delict, maar ook het voorkomen van volgende vergrijpen. En wat gaat dit rapport met een paar halfzachte aanbevelingen daaraan bijdragen? Matthijs van Nieuwkerk zal nog tachtig keer in het Frans zeggen dat het hem spijt. Voormalig NPO-zonnekoning Frans Klein zal het allemaal vreselijk blijken te vinden, maar probeert met zijn advocaat vooral zijn eigen straatje schoon te vegen.  

Maar hoe wordt voorkomen dat er nieuwe Matthijsjes en Fransjes ontstaan? Dat moeten we allemaal nog maar zien. Een belletje aan John de Wolf lijkt me dan nog een stuk minder kansloos idee, dan een oproep om normaal te doen.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als de opkomst bij verkiezingen iets zeggen over wat wij belangrijk vinden. Geven wij, het Nederlandse volk, het meest om het land, dan onze provincie, daarna onze waterschappen, vervolgens de gemeente waar we wonen. Dan heel lang niets. En dan pas komt Europa. Wat het meeste invloed heeft op ons leven, zijn we het minst bereid ons voor in te spannen. Het is net de sportschool.

Aankomende juni zijn de verkiezingen van het Europees Parlement. En zoals het er nu naar uit ziet, krijgen we ook daar flinke winst voor populistisch rechts. Partijen helemaal niets op hebben met die pluralistische linkse lulkoek van EU. VVD-Europarlementariër Malik Azmani waarschuwde dan ook direct voor ‘het gevaar van rechts-populisme aan het roer in Europa’. Je zou bijna vergeten dat zijn eigen partij een coalitie uitonderhandelt met de PVV.  

Precies zo’n partij wiens betrokkenheid bij het Europese project vooral is om het kapot te maken. ‘Was sich liebt, das neckt sich’, maar dan anders. Populisten hebben namelijk al veel eerder ontdekt, het leven van een anti-EU-politicus nergens zo comfortabel is als in het Europees parlement. Vraag dat maar aan de architect van Brexit, Nigel Farage, die was meer dan twintig jaar lid van.

De tijd ligt achter ons, dat we ons konden afvragen: zijn er echt regels uit Brussel over de grootte van condooms en de vorm van een banaan? Europa is een lappendeken kleine landjes die als ze ook maar iets in de wereld willen betekenen, zullen moeten samenwerken. Nederland voorop. Energie, klimaat, veiligheid of migratie: probeer daar maar eens een oplossing voor te verzinnen, allemaal in ons uppie.  

Dus zou het niet eens mooi zijn als we een keer echt een discussie voeren over wat we dan wél willen met dat Europa. Dat moeten we natuurlijk wel uit ons komen. Want net zoals in de sportschool, als je beter wil worden, zul je toch echt zelf die gewichten moeten optillen.

Dit is een column van Julian Verbeek, eindredacteur online van BNR. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ik weet niet wat de laatste keer was dat jij reactie plaatste onder een nieuwsbericht, maar ik voel die aanvechting nooit. Wie zit er nou te wachten op mijn hot take over oorlog, misdaad, voetbal of het weer. Stelde Wierd Duk zichzelf die vraag maar eens.

Over de hoeveelheid haat en ongenoegen die op het internet de ronde doen, is al zoveel gezegd. Maar mijn lievelings-YouTuber, een man van zestig die filmpjes maakt over gitaren, zei er gisteren iets over dat bij mij een snaar raakte. Hij legt uit waarom hij geen last heeft van de reacties onder zijn video’s: mensen die reageren, zowel positief als negatief, hebben het niet over mij, maar in de eerste plaats over zichzelf.

Ik ben opgegroeid met het internet en vrijwel mijn hele carrière draait erom. De drek die op je afkomt, zie ik als een gegeven. Het is als oorsuizen. Ze gaan nooit weg, maar waar je wel aan kunt wennen. Influencers en b-acteurs die klagen over wat er over ze wordt gezegd, kan ik moeilijk serieus te nemen. Hoe erg het ook is, vreselijke reacties zijn een gegeven, zoals het weer, en je gaat ook geen potje zitten janken als het begint te regenen.

Maar is dat nog wel zo? Is de online-wereld nog wel een op zichzelf staand domein, waarvan je je alleen maar hoeft af te sluiten om het niet meer te merken? We zijn volgens mij voorbij een kantelpunt. De penetrante zuurheid van het internet is stukje bij beetje ons nationale debat ingesijpeld. Mensen gedragen zich op straat steeds meer als luldebehanger63 in de comments. Politici doen vrolijk mee: je hoeft een mening helemaal niet te onderbouwen met feiten, als je alleen de mensen aanspreekt die het er al mee eens zijn.

De échte wereld lijkt steeds meer op online-wereld. En dat belooft nog wat voor de toekomst. Maar daarom een oproep, in de geest van wat die man van die gitaarfilmpjes zegt. De volgende keer als je ergens een reactie wil plaatsen, stel jezelf de vraag: dat ik dit nu zeg, wat zegt dat eigenlijk over mij.

Dit is een column van Julian Verbeek, eindredacteur online & socials bij BNR.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Landgoed de Zwaluwenberg. Als je die naam hoort, wat is het eerste waar je aan denkt: een hospice, een camping, of een parenclub. In werkelijkheid is Landgoed de Zwaluwenberg het kantoor van de Inspecteur-generaal der Krijgsmacht in Hilversum.

Daar vonden deze week de formatieonderhandelingen plaats. De setting moest ontspannen setting zijn, de belangen zijn enorm, en er was totale radiostilte. De details van wat werd besproken, die zullen we zelf moeten invullen.

In de hot tub bestelt Caroline een nieuwe caipirinha. ‘Proost Geert, dat hebben we toch maar mooi geflikt.’ Geert neemt een slokje van zijn bier en kijkt stil voor zich uit. ‘Waar moet ik in godsnaam staatssecretarissen vandaan halen. Een informateur lukte al niet eens.’

Bij de pooltafel wrijft Omtzigt nerveus met het krijtje over het pomeransje van zijn keu. ‘Dilan, let nou toch eens op. Op deze manier krijgen we nooit garanties over de grondwet.’ Dilan legt aan. Drie ballen verdwijnen sierlijk in de gaten. ‘Joh Pieter, weet je waar het om gaat, dat de mensen het gevoel hebben dat wij aan hun kant staan.’

Na een ontspannende Turkse stoombad nemen Mona Keijzer en Sophie Hermans een koude douche. ‘Sophie’, zegt Mona ernstig. ‘Caroline laten vallen, is voor mij niet onbespreekbaar.’

Bij het haardvuur zijn Fleur Agema van de PVV en Eddy van Hijum van NSC begonnen aan een potje Zeeslag. ‘Eddy, Die grondwet is natuurlijk op zich ook wel belangrijk ofzo. Maar willen jullie dan dat we worden overspoeld door migranten?’ Van Hijum knikt beleefd, en kijkt naar het bordspel.

Wat er daadwerkelijk is gebeurd op de Zwaluwenberg, horen wij pas als de formatie is gelukt of geklapt en misschien wel helemaal nooit. Voorlopig moeten we het doen met zwijgende politici die in en uit auto’s stappen. En dan is dit verhaal toch een stuk leuker.

Dit is een column van BNR eindredacteur online Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Dit weekend was ik in Hongarije, Boedapest om precies te zijn. Voordat u denkt dat ik daar op een journalistieke missie was: het was voor een vrijgezellenfeest. Toch heb ik veel gezien.  Alleen al in de shuttlebus vanaf de luchthaven rijdt je door de geschiedenis, langs de fossielen van de Sovjettijd, naar de prachtige doch ietwat vervallen binnenstad. Het ademt de Oostenrijkse tijd van keizerin Sisi. Opvallend, op wegen en gebouwen die er netjes uitzien, zie je meestal zo’n Europees vlaggetje. Wow, wat een wonder toch die Europese Unie, ze zullen ons hier wel dankbaar zijn. Nouja, dat blijkt dus best wel mee te vallen.

Caroline de Gruyter vergelijkt in een boek het Habsburgse Oostenrijk-Hongarije met de huidige EU. Twee lappendekens van volkeren, die in permanente staat van ontevredenheid, hinkelen van het ene naar het andere compromis. De rol van Hongarije in beide gevallen, is opvallend gelijk: traineren, blokkeren en saboteren, de ultieme politieke partypooper.

Vanuit de shuttlebus zie ik langs de weg telkens eenzelfde billboard. Een groot rood kruis, met daarop de verdacht kijkende Ursula von der Leyen, Volodymyr Zelensky en Europarlementariër Manfred Weber. De boodschap: ‘Laat ze niet over ons beslissen’. Het is een campagne van premier Viktor Orban, over het referendum dat hij zelf uitriep over het kandidaat-EU-lidmaatschap van Oekraïne. Het is inmiddels de bekende dynamiek: komt een idee uit Brussel, is Orban tegen. Tenzij dat idee komt in de vorm van een zakje geld.

Veel van de landen die ontstonden nadat Oostenrijk-Hongarije uiteenviel, horen nu ook bij de EU. Want wat blijkt: als klein landje krijg je meer voor elkaar als je bij een grote groep hoort. En diep van binnen denk ik dat Viktor Orban dat ook wel weet. Ach ja, waar je allemaal niet aan kan denken op een elektrisch stepje langs de Donau.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

De volksaard van een land toont zich in kleine dingen. De Rijn, de IJssel, de Maas, het Markermeer en het IJsselmeer staan op overstromen. Een zinvolle discussie over waarom dat zo is en wat we eraan kunnen doen, die gaan we liever uit de weg. Maar wat we wel kunnen doen, is met zijn allen zoeken op www.overstroomik.nl. Daar was het de afgelopen dagen zo druk, dat de site er een regelmatig uitlag.

Potjandorie, lieve mensen, wat hebben wij het hier goed voor elkaar. Dit is niet zomaar een site, maar eentje van Rijkswaterstaat en de ministeries van Infrastructuur en Waterstaat en Justitie en Veiligheid. Voer je postcode in, en hij vertelt je of jouw huis onder water komt te staan in het geval van dijkdoorbraak.

Het vat het Nederland anno 2024 samen in één simpel voorbeeld. Iets is pas echt een probleem als het mij overkomt. Maar misschien laat het succes van deze site zien, dat de overheid eindelijk dé manier heeft gevonden om te communiceren met de moderne Nederlander. Geen informatiefolders of discussieavonden, maar www.krijgiklastvanmigratie.nl.

Hier zouden de mensen in Brussel ook lering uit trekken. Voor die andere overheid die er zo slecht in slaagt om geliefd te worden. In aanloop naar de Europese verkiezingen kunnen zij een streep zetten door al vrolijke bewustwordingsprojecten voor EU-burgers. Nee, maak eén website, waar je door het invoeren van je postcode een antwoord krijgt op de vraag hebikhiervoordeelvan.eu.

Wat we hier ook zien, is een overheid die zover is teruggetrokken, dat zij allang niet meer probeert om dingen op te lossen. Ze geeft alleen nog netjes aan wie ergens last van gaan krijgen. Alsof mensen van tevoren een keurige brief krijgen ‘u wordt gedupeerde in een toeslagenschandaal’.

De wereld verandert letterlijk in een stormachtig tempo en de staat heeft hier steeds minder een antwoord op. Daarom valt zij terug op het allerlaatste redmiddel: het verzoek of iedereen tijdens de ramp in ieder geval netjes in een rij kan gaan staan.  

En zo staan door het hele land staan dijken onder immense druk. En wij vinden het makkelijker om te praten over of die dijken wel goed worden onderhouden, in plaats van waarom er zoveel water in staat. Maar die dijken het wel langer vol, dan mijn goede voornemen om dingen vaker van de positieve kant te belichten.

En ja, waar hebben we het ook over. Volgende week zakt het en gaat het ouderwets vriezen. En voor je het weet lanceren de rayonhoofden de website: gaatdeelfstedentochdoor.nl.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

‘Wat vind jij van het kerstpakket dit jaar?’ Na de kwaliteit van de koffieautomaat, is dit misschien wel hét grootste gespreksonderwerp op de kantoorvloer. Als kind vond ik kerstpaketten woest interessant. Een doos met allerlei vreemde producten, zoals blik wild-fond of ragout-kuipjes in de vorm van dennenbomen. Dingen die na een paar jaar in de hoek van kast, onopgemerkt hun weg vonden naar vuilcontainer.

Dit jaar krijgen wij bij BNR een pakket biologische pasta-ingrediënten. En niet de door veel mensen gehoopte bol.com-bon zoals vorig jaar. Diep teleurgestelde collega’s moesten hun alvast gevulde winkelmandje legen, of dat stoomapparaat toch maar zelf afrekenen. Het is een klein voorbeeld van hoe wij mensen soms zo lekker met onszelf bezig kunnen zijn.

Het wordt GenZ-ers vaak verweten niet met kritiek te kunnen omgaan. Maar volgens mij is dit probleem is allang samenlevingsbreed, van jong tot oud. Onze weerstand tegen onwelgevallige informatie is gedaald tot onder de kritische dekkingsgraad.  

In de regering waarvan van je weet dat hij gaat komen, hebben drie van de vier partijen hun plannen níet heeft laten doorrekenen. Want waarom zou je mensen vertellen wat ze niet willen horen, als je een verkiezing wil winnen. Bovendien, de Nederlander wilde maar twee dingen: alles moet beter, maar níets mag veranderen.

En zo sukkelen we een nieuwe jaar in waarin er zoveel op ons af gaat komen, maar de vraag is of we zin hebben er iets aan te doen. De wereldvrede ligt in handen van de Amerikanen en op welke half-seniele bejaarde zij gaan stemmen. Eind december kan je nog prima in t-shirt op de fiets stappen, vrijwel iedere rivier staat op overstromen – maar dat noemen we nu klimaatonzin. Kunstmatige intelligentie staat op het punt onze manier van werken en leven grondig te veranderen. En er zijn zat regimes die maar wat graag misbruik willen maken, van onze ineens zo wankel lijkende liberale democratieën.  

Dat zijn de ingrediënten die de geschiedenis voor ons in het kerstpakket heeft gedaan. Hoe graag we het ook níet willen horen, deze kun je helaas niet stiekem in een kliko gooien.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ik sprak een vriend die vaak Brazilië is. Hij zei: weet je wat het gekke is, in het dagelijks leven merk je eigenlijk niet zo wie de president is: Lula of Bolsonaro. Daar heb er nu een tijd over nagedacht, en ik ben er nog steeds niet over uit of dat een geruststelling is.

Het is weer die tijd van het jaar dat er niet zoveel gebeurt. Om dat te verbergen gooien de media ons dood met toplijstjes en terugblikken. Het gekke van terugkijken, is dat hoe langer geleden iets gebeurde, hoe onvermijdelijker het aanvoelt. De Slag bij Waterloo, de Tweede Wereldoorlog, de uitvinding van de bamischijf.

Andersom, is het recente verleden vaak zo frustrerend, omdat je het gevoel hebt dat je het nog bijna zou kunnen aanpassen. Zou Rutte zijn kabinet echt in de prak hebben gereden, als hij wist wie zijn opvolger zou worden? Zou Frans Timmermans met de kennis van nu, weer hebben gewacht met zijn eerste gepassioneerde toespraak tot 30 minuten na de stembussen waren gesloten? Zou Thijs Römer opnieuw een uitnodiging accepteren voor een appgroep met pubermeisjes?

Niemand kan de toekomst kan voorspellen. Vraag dat maar aan de mensen met een gokprobleem. Maar je kunt wel wat aflezen aan wie er het meeste zin in hebben. De Servische president Vucic, vriend van Poetin, won vorige week de parlementsverkiezingen. Hij riep zijn volgers op het geduld te hebben van zijn ambtsgenoot in Azerbaijan. Die wachtte 20 jaar geduldig op de perfecte geopolitieke omstandigheden om de Armeense enclave Nagorno-Karabach in te nemen. Boodschap: tijd is je vriend, als je weet wat je wil.

Bij ons in Nederland bestaat dat weten wat je wil, vooral uit weten wat je niet wil. Geen migratie, geen eigen risico, geen stikstofmaatregelen. Geert Wilders heeft er ook twintig jaar op gewacht. Maar straks zit hij of in het Torentje als premier, of in de Tweede Kamer als hoogblonde Rasputin. Wat we er in het dagelijks leven van gaan merken, dat zullen we moeten zien. En of ik er in zin heb, ik moet er eigenlijk nog niet aan denken.  

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ik was ooit eens bij de Vrouwenmars op de Dam. Je kan er een hoop over zeggen, maar in een keer sympathie betuigen aan de helft van de wereldbevolking, is in ieder geval lekker efficiënt. Vanaf een podium werd het publiek getrakteerd op leuzen. Het begon vrolijk met ‘vrouwenrechten zijn mensenrechten’, maar al snel ontspoorde het tot, ‘sekswerk is ook werk’.

Het is de tragiek van progressieve protesten, je kunt het nooit goed genoeg doen. Je kunt niet staan voor het klimaat, als je niet ook bent voor een Vrij Palestina. Je kunt niet voor vrouwenrechten zijn, als je niet ook in de bres springt voor inheemse vrouwen in het Amazonegebied.

Deze manier van doen, is om te beginnen doodvermoeiend, vooral zelfdestructief. Kijk naar de Tweede Kamer, de linkse partijen samen alleen nog groot genoeg zijn om elkaar tot last te zijn.

Dat maakt de uitspraken van demissionaire premier Mark Rutte extra verrassend. Niet migratie, niet het passionele voorspel van Dilan en Geert, maar de angst voor Frans Timmermans, leidde mensen van de VVD naar de PVV. Dat is toch gek. Iedereen die debatten heeft gezien, weet dat de enige die bang was dat Frans Timmermans premier zou worden, Frans Timmermans zelf was.

‘Links’ is het sticker dat rechtse politici op alles plakken dat ze niet zint. Noem een probleem en de uitkomst die jij niet wil is links. En het mooie, linkse partijen ondergaan het lijdzaam, gebukt onder het gewicht hun eigen overtuigingen.

Misschien moet links daarom wel blij zijn dat er een kabinet komt met alleen maar rechtse partijen. Het stelt de oppositie voor een keuze: elkaar blijven ophitsen van het eigen gelijk te maken, onderzoeken hoe hun oplossingen beter aansluiten op de wensen van het land. Maar wat er ook gebeurt, het wordt wél heel lastig om links de schuld te geven van beleid met de afzender: NSC, BBB, VVD & PVV.   

Dit is een column van eindredacteur online BNR Julian Verbeek. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.