Двое вядучых Яўген Атцецкі і Кацярына Кузьмічова размаўляюць з запрошаным госцем пра фатаграфію, творчасць і жыццё. Госці - фатографы, куратары, мастацтвазнаўцы і галерысты.
Навучалася ў МДУ на аддзяленні гісторыі мастацтва (2007–2012).
З 2012 года куратарка праекта «EVAa project» на мяжы сучаснага мастацтва і экалогіі. Куратарка выстаў беларускіх фатографаў у межах фотафестываля ў Лодзі. Сумесна с Ганнай Карпенка курыравала выставу «Бязмежнікі», якая паказвала іншыя гiсторыi беларускага мастацтва. Суаўтар трох кніг для дзяцей пра сучаснае беларускае мастацтва. Падчас працы ў галерэі сучаснага мастацтва «Ў» і ў Нацыянальным мастацкім музеі распрцоўвала адукацыйныя праграмы для дзяцей, падлеткаў ды розных груп гледачоў
У дзясятым эпізодзе мы гаворым пра ўзаемадзеянне фатографа і куратара, супрацьпастаўляем культуру прыродзе, прыгадваем маму Сафіі Ірыну Сухій і яе фатаграфічны бэкграўнд, гаворым пра важнасць прыярытэтаў і каштоўнасцей, пра крызісы і пошук адказаў з дапамогай мастацтва і філасофіі, пра ўключэнне дзяцей у культурныя працэсы, пра падтрымку і цярпенне ў супольнасці, пра ролю культурных інстытуцый, пра кнігу “Гісторыя беларскай фатаграфіі”, пра міжнародныя, беларускія конкурсы і фотафестывалі, а таксама пра досвед работы ў складзе журы на іх.
Слава Паталах – беларускі прафесійны фатограф з багатым досведам у розных жанрах фатаграфіі, уключаючы партрэтную, сямейную, вясельную і студыйную фатаграфію, а таксама рэпартаж, рэкламу і фотажывапіс. Выкладач уласнага курса і прыватных урокаў.
У фатаграфіі шануе шчырасць, прыгажосць навакольнага свету, захапляецца прыпыненнымі момантамі.
Фатаграфія – гэта лад жыцця і мыгчымасць знаёміцца з цікавымі людзьмі
У дзевятым эпізодзе мы ўзгадваем эпоху глянцавых часопісаў, разважаем, што такое класічны парадны партрэт, абмяркоўваем значэнне фактару часу пры здымцы, дзелімся крыніцамі натхнення, скардзімся на сацыяльныя сеткі, настальгіруем па фотасайтах, гаворым пра пошук свайго творчага шляху і безумоўны даход.
У пілотным эпізодзе вядучыя і фатографы Яўген Атцецкі і Кацярына Кузьмічова распавядаюць пра сябе і разважаюць пра структуру і канцэпцыю падкасту Далягляд.
Вольга Шукайла – фатографка, фотарэдактарка, ментарка. Нарадзілася ў Мінску, а з 2021 года жыве ў Варшаве. Прафесійны досвед у фатаграфіі – 15 год.
Больш за 7 год Вольга працавала на пазіцыях фотарэдактаркі і фотакарэспандэнткі ў найбуйнейшым незалежным анлайн-медыя ў Беларусі – TUT.BY. Яна здымала падзеі ў Беларусі і за яе межамі. Была запрошанай выкладчыцай па прадмеце «Фотарэдагаванне» ў БДУ. У эміграцыі часткова працягвае займацца рэпарцёрскімі здымкамі. Яе работы публікаваліся ў Le Monde, Der Spiegel, Stern і іншых медыя. Удзельнічала ў групавых фотавыставах у Еўропе, ЗША і Кітаі.
Сёння Вольга факусуецца на камерцыйных здымках. З 2024 года дзеліцца сваім багатым досведам у фатаграфіі з іншымі як ментар і настаўнік.
У восьмым эпізодзе мы разважаем пра розніцу ў падыходзе, мысленні і фарматах рэпартажнай і партрэтнай фатаграфіі; абмяркоўваем, колькі здымкаў трэба аддаваць кліенту; якія ўласцівасці павінна мець фатаграфія, каб лічыцца іканічнай; дзе знаходзяцца межы адказнасці фатографа ў стасунку да сфатаграфаваных людзей.
Міла Іваноўская – псіхалагіня, гештальт-тэрапеўтка, фатографка. Спецыялізуецца на працы з тэмамі прыняцця свайго цела, знешнасці, а таксама тэме ўзросту.
«Адзін з маіх праектаў – “Фотатэрапія: вобраз цела”. Тут я аб’ядноўваю любоў да псіхалогіі і фатаграфіі, дапамагаю людзям пераасэнсаваць сваё стаўленне да ўласнага цела праз аб’ектыў фотакамеры. Гэта праект пра тое, як мы бачым сябе і як можам убачыць сябе па-навому»
У сёмым эпізодзе мы гаворым пра тое, як фатографу зрабіць здымак, які спадабаецца мадэлі, пра стандарты знешнасці, пра старасць і выявы старасці, пра “сіндром самазванца”, пра Інстаграм і як ён змяніў наша жыццё, пра творчы крызіс, пра страх выйсці з зоны камфорту, пра адмоўныя адказы на заяўкі, пра навык самападтрымкі, пра ўспрыманне сваёй знешнасці мужчынамі.
Задаемся пытаннямі:
- Індывідуальносць – новая прыгажосць?
- Ці індывідуальныя альтэрнатыўныя мадэлі?
- Ці патрэбна фатографу быць псіхолагам?
- У якім узросце людзі адчуваюць сябе найбольш шчаслівымі і чаму?
- Чаму нават самыя прыгожыя мадэлі часта сабою незадаволеныя?
Аляксандр Веледзімовіч – фатограф, пісьменнік, праграміст з Віцебска. У сваiх працах Аляксандр спалучае ўплыў мясцовых мастацкіх традыцый з сучаснымі фатаграфічнымі тэндэнцыямі, ствараючы ўнікальныя вобразы.
Аляксандр Веледзімовіч:
«Калі фатаграфія атрымалася, значыць наш свет усё яшчэ дастаткова добры, каб жыць»
«Я думаю, што прырода мастацтва – гэта прывядзенне хаосу да парадку. Пошук гармоніі ў эклектыцы. Збор мазаікі з разрозненых кавалкаў. Такім чынам, у першую чаргу трэба стварыць форму, а канцэпцыя заўседы другасная»
Фотаздымкі выстаўляліся ў Віцебску, Мінску, Брэсце, Берліне, Парыжы, Варшаве, Ванкуверы, Краснадары і Ташкенце. Фатаграфіі знаходзяцца ў прыватных калекцыях у Англіі, Беларусі, Германіі, Францыі, Нарвегіі і ЗША.
У шостым эпізодзе мы ўзгадваем Вiцебск, гаворым пра форму ў фатаграфіі як праяву павагі і спосаб дыялогу з гледачом. Адкрываем, што нуда стымулюе творчасць, працэс здымкі – гэта медытацыя, і як неабходна мова ў камунікацыі з мадэллю. Разам з Аляксандрам разважаем над роляй нетворкінга і свядомым выбарам жыцця ў правінцыі. Наш госць распавядае пра продаж прынтаў і ўспамінае свой досвед жыцця ў Санкт-Пецярбургу.
Саша Абуховіч – фатограф, аўтар адукацыйных праграм па фатаграфіі, эксперт у галіне камерцыйнай і рэкламнай фатаграфіі, выкладчык фатаграфіі (Беларусь, Польшча) заснавальнік (на працягу 11 год) трох уласных фотастудый.
Нарадзіўся ў Мінску. З 2005 па 2009 навучаўся ў Беларускай Акадэміі Мастацтваў па спецыяльнасці Тэлекінааператар. Працаваў у дакументальнам кіно і на тэлебачанні.
З 2011 года – ў рэкламнай фатаграфіі.
З 2013 па 2014 навучаўся ў Варшаўскай Акадэміі Фатаграфіі па спецыяльнасці Фатаграфія моды (другі дыплом па спецыяльнасці Лайфстайл фатаграфія).
У пятым эпізодзе Саша Абуховіч распавядае пра сваю ідэнтычнасць; узгадваем класікаў, гаворым пра важнасць ведання гісторыі фатаграфіі, патрэбу рабіць і паказваць фатаграфіі; пра пераемнасць пакаленняў, работу са спадчынай, пра тое, як не забываць беларускую фатаграфічную класіку; узгадваем беларускія фатаграфічныя ініцыятывы 2010-х; абмяркоўваем, як гэта — у 40 зноў пачаць вучыцца, гаворым пра розніцу роляў студэнта і выкладчыка, пра навучанне фэшн-стайлінгу, пра новыя рэцэптары, якія мы набываем дзякуючы навучанню і новаму досведу, пра “злога” выкладчыка, пра розніцу ў зваротнай сувязі ў заходняй культуры і ўмоўнай “савецкай школе”; пра эмоцыі як важную частку практыкі фатографа, пра фэшн-фатаграфію
Ірына Джыгіла – фатографка з Палесся, якая зараз жыве ў Берліне. Здымаць Іра пачала ў 10 гадоў, пасля таго, як тата падарыў на дзень нараджэння танны Кодак. Працягвае здымаць на стужку і зараз, але на “больш крутыя” камеры.
Ірына Джыгіла: “Я ніколі не вучылася фатаграфіі, усё адбывалася арганічна – проста здымала сяброў, катоў, сабак, выпадковых мінакоў. Праз 20 гадоў я таксама гуляю і назіраю: мне трапляюцца вясёлыя, сумныя, прыгожыя і пачварныя моманты – і іх я забіраю з сабою на стужцы. Карацей кажучы, я заўсёды на місіі”
У чацвёртым эпізодзе мы ўзгадваем дзяцінства, гаворым пра аналагавую фатаграфію, ўплыў атачэння, лайк, які вызначае прафесію, пра Мінск, любоў да Беларусі, праекты Ірыны Джыгіла Baba Ira, Motherland, God is a Woman, On a mission, здымкі на вуліцы, як стаць заўважным у Берліне, пра прадчуванне кадра, продаж прынтоў, колькі часу затрачваецца на заяўкі на фестывалі і конкурсы, а колькі на здымкі, марым пра паездкі на арт-рэзідэнцыі. Таксама Ірына распавядае пра тэму жаночасці ў сваёй фатаграфіі
Вольга Мжэльская – арт-менеджэрка і куратарка. З 2021 года жыве ў Варшаве. Aдна з сфераў цікавасці – праца з супольнасцямi. Супрацоўнічае з культурнымі інстытуцыямі як медыятарка беларускай супольнасці. Аўтарка праекта па інтэграцыі беларускіх дзеячаў культуры ў Польшчы і ініцыятывы «Język Kultury». Куратарка адукацыйных і выставачных праектаў.
Супрацоўнічае з такімі ўстановамі, як Музей сучаснага мастацтва (MSN), Дом культуры старога горада (SDK) і галерэя «Promocyjna», Варшаўская культурная абсерваторыя (WOK).
Аўтарка блога пра беларускае мастацтва Little Hedonist у Інстаграм.
На фотафестывалі ў Лодзі, 2024 Вольга арганізоўвала выставу беларускіх фотакніг і сустрэчу пра інфраструктуры для беларускай фота-супольнасці.
У трэцім эпізодзе мы сустракаемся з Вольгай Мжэльскай ужывую падчас найбуйнешага фотафестываля ў Лодзі. У гэтым выпуску Вольга распавядае пра тое, як трапіла на фотафестываль, пра стэнд беларускіх фотакніг, як вучылася фатаграфіі ў Валерыя Лабко, у чым сутнасць работы куратара, пра свой першы нечаканы перфоманс і як стаць заўважным беларускаму аўтару. Падчас размовы мы разважаем пра фотакнігі і праекты, якія нас уразілі на фотафестывалі, пра прычыны няўпэўненасці беларускіх аўтараў, пра крытыку і актыўнасць беларускіх мастакоў за мяжой. Таксама мы гаворым пра ролю памылак, дзелімся нашым стаўленнем да панэлек у кантэксце праекта Кацярыны Кузьмічовай «Betonium» і пра важнасць каманднай работы.
Вольга Бубіч – фатографка, эсэістка, выкладчыца, перакладчыца і рэв’юерка фотакніг. Мае ступень магістра ў галіне агульнай педагогікі, скончыла Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт, спецыялізацыя: агульная педагогіка, выкладанне англійскай і італьянскай моў, англійскай, амерыканскай і італьянскай літаратуры. 13 гадоў прапрацавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце на кафедры англійскай мовы і маўленчай камунікацыі.
З пачатку 2000-х займаецца культурнай журналістыкай, з’яўляецца аўтаркай больш за 300 тэкстаў, інтэрв’ю і рэцэнзій на падзеі ў галіне беларускай фатаграфіі, культуры і мастацтва. З 2020 вывучае тэму калектыўнай памяці, амнэзію як ідэалагічную стратэгію рэпрэсіўных дзяржаў і памяць аб траўматычным мінулым Еўропы. Аўтарка кнігі "Разговоры о правилах игры" (Выдавецтва Логвінаў, 2009) і дзвух фотакніг "Больше, чем Я" і "Искусство (не) помнить". Куратарка 7 выстаў у Берліне, Батумі, Тбілісі і Мінску, удзельніца 20 калектыўных фотавыстаў.
У другім эпізодзе мы гаворым аб праектах Вольгі Бубіч “Больше, чем Я” і “Искусство (не) помнить”, абмяркоўваем як паўплываў на беларускіх дзяцей досвед наведвання еўрапейскіх краін па чарнобыльскай праграме ў 1990–2020, гаворым пра памяць, і пра тое, як аўтарытарныя сістэмы па ўсім свеце заціраюць яе, каб выбудаваць сваю рэчаіснасць, а таксама пра важнасць ведання сямейнай гісторыі, пра калектыўную памяць і “бяспамяцтва” беларусаў. Напрыканцы выпуска Вольга распавядзе пра любоў да фотакніг і сваю асабістую калекцыю.
Яўген Атцецкі
Related Shows Based on Content Similarities
Discover shows related to Далягляд. Падкаст пра беларускую фатаграфію, based on actual content similarities. Explore podcasts with similar topics, themes, and formats, backed by real data.
Мінская школа фатаграфіі, Харкаўская школа фатаграфіі, Photoscope, Галерэя Nova, Znyata і асобна рубрыка «Встреча с легендами», конкурсы Prafota i BelPressPhoto, адукацыйная праграма PhotoArtDoc, Варшаўская Акадэмія Фатаграфіі
