Explore every episode of the podcast Aşk'ın Binbir Yüzü

Kadınlar Şifadır kitabındaki labirent yolculuğuna eşlik eden bir hikaye var: Erginlenme yolculuğuna çıkan genç bir kadınla labirentin merkezinde tanıştığı büyükannenin hikayesi.
Bir Kadınlar Şifadır okuma grubunun katılımcıları bu hikayeyi seslendirmişler, kendilerine şükranla sizlerle paylaşmak istiyorum.

Seslendirenler:
Saadet Özkan
Tuğçe Ak
Hatice İlter
Öykü Tekşen
Suzan Kekeç
Tuğçe Çalımlı
Ülviyye Veliyeva
Dilara Barçın

"Değil mi ki her ruh ve her yol biricik?
Bir güç var ki peşinden sürükleyen,
Aramadan sormadan çağıran,
Dinleyebilene, takip edebilene aşk olsun Ve oluyor da.
Tenin saflığıyla, ruhun şiiriyle bir olmak isteyen bir gizem,
Sus diyor, çok düşünme, uçuşan saçların, eteklerin,
çıplak ayakların peşinden,
Birbirine cesaret veren kadınların rahimlerinin ateşini hisset ve yürü, Seni çağıran ufka, maceraya, aşka, kısmetine, özüne doğru yürü. Ne yanlış var ne hata,
Ne eksik ne gedik,
Ne bencillik ne suçluluk,
Ne de içini çökerten utanç.
Bir hafiflik var,
Ruh hafifliği batan güne karşı.
Kendine, ruhuna, yaşama sadık kalmanın paha biçilmez kalp açılışı. Suyun üzerinden yürüyüp vardığında karşı kıyıya,
O kadar da zor olmadığını göreceksin aslında..."

Filiz Telek, Kadınlar Şifadır, sayfa 124
Seslendiren: Ayşe Yayla

Dünya seni bir şey yapmak ister. Sonra da her şey. Verir, alır, Toplar, çarpar, Adınla seslenir Dizlerinin üstünde şarkılar Söyletir sana. Sonu gelmeyen bir dans Sanırsın ama gelir Sonu, her şeyin geldiği gibi. Dünya seni bir şey yapmak ister. Sonra da her şey. Allar pullar Alnını yere koyar. Dehşetin de güzelliğin de Tadına bakarsın. Tadına doyamazsın Bildiğin her şey Bilmediklerine teslim olur. O önden sen arkadan Ne kadar istesen de Tutamazsın. Dünya seni bir şey yapmak ister. Sonra da her şey. Halden hale sokar Gezdirir sokaklarını kederin Utancın, öfkenin Uzaktan bakarsan bilemezsin Kalbi kırılanların misilsiz Sadeliğini. Hiç şüphesiz Perişan olmak da insan Olmaya dair. Dünya seni bir şey yapmak ister. Sonra da her şey. Nafile direnirsin. Ta ki dokuyanın dehasını Anlayana dek. Ta ki dokuyan olmadığını Anlayana dek. Dünya seni bir şey yapar. Sonra da her şey. Sana rağmen. (12 Haziran 2012'de Galler'de yazdığım şiir)

Christine Lore Weber'in orijinal ismi "Mother Wisdom Speaks" olan şiiri.
Çeviri: Filiz Telek

Kapadokya'nın gizemli vadileri, kıvrımları, gölgeleri ve mağaralarının ilhamıyla bir doğaçlama. Kayıt mekanı: Meskendir Kilisesi Vokal: Filiz Telek Davul: Çağan Güler Özdemir

Tom Hirons'a ait bu epik şiir en sevdiklerimden. Bana çok eski, çok derin, çok karanlık ve çok canlı bir oluş halini hatırlatıyor ve içindeki yabani tanrıyı canlandırıyor. Türkçe çevirisi bana ait.

Her pazar Kadınlar Şifadır kitabından kısa okumalar paylaşıyoruz. Bugünkü okuma LABİRENTTEN ÇIKIŞ bölümünden "Unutan İnsan", sayfa 456-459.

Her pazar Kadınlar Şifadır kitabından kısa okumalar paylaşıyoruz. Bugünkü okuma LABİRENTTE YOL ALMAK bölümünden "Eros: Varlığa Duyulan Aşk, Birliğe Duyulan Özlem", sayfa 357-358.

SES ÇIKARMAK Bugün kitabı "kolektif olarak neyi duymaya ihtiyacımız var?" diyerek açtım ve oldukça manidar bir metin geldi... Metnin tamamı ses kaydında. “Bizler, atalarımızın en vahşi hayalleriyiz” diye bir ifade vardır. Bunu biraz düşünelim. Yaşamın ve yeryüzünün cömert armağanlarının farkındalığıyla yaşayan her nesil kendinden sonra gelen nesiller için daha güzel ve yaşanır bir dünya hayali kurar. Dişi prensibin aforoz edilmesi ve binlerce yıllık toksik bir mitolojinin trajik sonucu olarak sessizleştirilmiş kadınların torunlarıyız biz. Gerçek sesimizi bulmak ve paylaşmak sadece kendimiz için değil, kadın atalarımız ve gelecek nesiller için de almamız gereken bir sorumluluk. Sesimiz, sadece kendi hikâyemiz, yaslarımız ve özlemlerimizi ifade etmek için değil, kolektif hikâyelerin, yasların ve özlemlerin duyulur olması için de var. Duyulsun ki dönüşsün, dönüşsün ki özgürleşelim, özgürleşelim ki yeni hikâyeler ve olasılıklar için içimizde ve dışımızda ferah alanlar açılsın. İçimizde taşıdığımız şarkı, kaderimizin, ruhumuzun yolunun haritasını sunar bize; dinlersek duyarız ve yolumuzu buluruz, söylemeye başladığımızda ise diğer kadınlara kendi şarkılarını bulup söylemeleri ve kendi yollarını yürümeleri için ilham oluruz. Her pazar Kadınlar Şifadır kitabından kısa okumalar paylaşıyoruz. Bugünkü okuma LABİRENTTE YOL ALMAK bölümünden "Özgürleştiren Ses" başlığından "Zamanın Ötesine Şarkı Söylemek", sayfa 184-186.

Bugünkü @kadinlarsifadir okuması sürprizli. Kitaptaki misafir yazılardan birini, yazıyı yazan dostum Berna Efeoğlu Ulus kendi sesinden okuyor. Bana da minnetle paylaşmak düşüyor... Her pazar Kadınlar Şifadır kitabından kısa okumalar paylaşıyoruz. Bugünkü okuma LABİRENTTE YOL ALMAK bölümünden "Rahim Bilgeliği" başlığından "Doğumun Şarkısı", sayfa 231-233.

Her pazar Kadınlar Şifadır kitabından kısa okumalar paylaşıyoruz. Bugünkü okuma LABİRENTTE YOL ALMAK bölümünden "Şifalandıran Yaratıcı İfade" başlığından "Yaratıcılık Gerçek Doğamız", sayfa 303-305.

Her pazar Kadınlar Şifadır kitabından kısa okumalar paylaşıyoruz. Bugünkü okuma LABİRENTTE YOL ALMAK bölümünden "Kalbin Dili, Şifa Kapısı Yas", sayfa 255-255.

Her pazar Kadınlar Şifadır kitabından kısa okumalar paylaşacağız. Bugünkü okuma LABİRENTTE YOL ALMAK bölümünden “Dans Et, Dans Et, Yoksa Kayboluruz”, sayfa 158-160.

2021 Ocak'ta dünyayla kavuşan kitabımız KADINLAR ŞİFADIR'dan kısa okumaların ilki.

In this talk, I am sharing about my life journey - discovering my life purpose, following my heart, my burnout experience, dark night of the soul, initiating "Women are Medicine" women circles, creativity - to a group of women.
August 2020

Rupi Kaur'un "The Sun and Her Flowers" isimli kitabından bir şiir, kendi çevirimle. Sevmeye ve şefkate dair...

Clarissa Pinkola Estes'in çok sevdiğim bir şiiri bu, insan olmaya ve kalbin yolunda yürümeye dair kuvvetli bir davet, dua ve hatırlama niyeti. Çevirisini Yeşim Tunalı Flynn ve ben beraber yaptık.

An ode to our home places. Written on April 20, 2020.

2020'ye girerken yazdığım şiir

Please take some quiet time and space to listen to this guided new moon meditation. Afterwards, you may want to write your experience down, so keep a notebook and a pen handy.

Mary Oliver'ın en sevdiğim şiirlerinden olan "Messenger" ı kendi çevirimden seslendirdim.

Ulak

Benim işim dünyayı sevmek.
Burada günebakanlar, orada sinekkuşu -
benzer bir tatlılığın arayışındalar.
Burada kabaran maya, orada mavi erikler.
Burada istiridye, alacalı kumun derinliklerinde.

Botlarım mı eski? Paltom mu yırtık?
Artık genç değil miyim ve hala yarı-mükemmel bile olamadım mı?
O halde neyin gerçekten önemli olduğuna odaklanayım
ki benim işimdir bu:

çoğunlukla kıpırtısız durmak ve hayret etmeyi öğrenmek.
Sinekkapan, hezaren çiçeği.
Çayırdaki koyun ve çayır.
Benim işim çokça sevinmek, çünkü bunun için gereken her şey
mevcut,

benim işim şükran, bir zihin ve kalp
ve bu beden kıyafetleri,
bir ağız verildiği için,
güveye ve çalıkuşuna, uykulu istiridyeye,
sevinç çığlıkları atmaya yarayan,

hepsine, yeniden ve yeniden
nasıl da sonsuza kadar yaşadığımızı anlatan.

Mary Oliver
Çeviri: Filiz Telek 

A poem I wrote on March 7, 2019

7 Mart 2019'da yazdığım bir şiir...

This piece is from the introduction of the book "The Interior Castle" by Saint Teresa of Avila, written by Mirabai Starr. Although written in prose, the text sings like a poem in my being. Enjoy where this invitation takes you...

Bir sabah uyandığımda yeni başlayan günün, ışığın, kuşların şarkılarının ilhamıyla yazdığım şiir...

Çok sevdiğim bir Naomi Shihab Nye şiirini çevirmiştim bir süre önce. Şiirin orjinal ismi Kindness. Nezaket yerine ben şefkati kullandım şiirdeki akışı gözeterek. Şefkat Şefkatin ne olduğunu bilmeden önce Bir şeyleri kaybetmelisin, Sulandırılmış bir çorbadaki tuz gibi Geleceğin bir anda eriyip gittiğini hissetmelisin. Ellerinde tuttuğun, Hesapladığın ve dikkatle koruduğun Her şey bir anda gitmeli ki sen Şefkatli yerler arasındaki coğrafyanın Nasıl da ıssız olabileceğini bilesin. Bu otobüsün hiç durmayacağını düşünerek, Nasıl da yol alırsın Tavuk ve mısır yiyen yolcular Sonsuza kadar camdan dışarı bakacakmış gibi. Şefkatin narin ağırlığını öğrenmeden önce Beyaz panço giymis bir yerlinin Yolun kıyısında ölmeye yattığı yere yolculuk etmelisin. Görmelisin onun yerinde senin de olabileceğini, Onun da bütün gece planlar yaparak seyahat ettiğini Ve onu hayatta tutan basit nefesi. İçindeki en derin şey olarak bilmeden şefkati, Kederin de diğer en derin şey olduğunu bilmelisin. Kederle uyanmalısın. Keder konuşmalısın ta ki sesin Tüm kederlerin ipinin ucunu yakalayana Ve sen dokumanın boyutunu idrak edene kadar. İşte o zaman tek anlamlı gelen şefkat olacak, Ayakkabılarının bağcıklarını yalnız şefkat bağlayacak, Ve ekmeğin için seni güne gönderecek, Yalnızca şefkat başını kaldırıp Dünya kalabalığından “Arayıp durduğun benim” Diyecek sana Ve sonra seninle her yere gelecek Bir gölge ya da dost gibi. Naomi Shihab Nye Çeviri: Filiz Telek

Adının bu kadar afili olmasına bakmayın, çok iyi biliyoruz ki bunlar bakmaya ve konuşmaya çekindiğimiz konular. Ölümün ve yasın bilgeliği mi olurmuş diyorsanız, olduğunu ve bunu ancak birlikte hatırlayıp keşfedebileceğimizi iddia ediyorum. Eski hikâyelerde, ritüellerde ve tinsel öğretilerde bu bilgeliğin izleri hala mevcut ama ayrılık inancı/illüzyonu ile kurgulanmış bir kültürde iyice derin kazmamız gerekiyor yeraltındaki bu su kaynağından kana kana içebilmek için. Ölümün kutsiyetinin unutulduğu ve yaşamın zıttı ve düşmanı gibi algılandığı kültürlerde ne olur? Bugün dünyada ne yaşıyorsak o olur. Gözlerimizi kaçıracak bir yerimizin kalmadığı bu anda, gözlerimizin içine şefkatle bakan ve hakikate uyanmamız için bize yalvaran, ölüm olabilir mi? Bizi yerimize mıhlayan dehşet, ölümün kendisinden mi yoksa hakkıyla ölmeyi, dolayısıyla yaşamayı bilmediğimizden mi? Berna Köker Poljak, Avusturalya’da ölen insanlarla çalışıyor, yani onlara alan tutuyor. Ölümle ilgili farkındalık çalışmaları ve ölüm cafe’ler düzenliyor. Bu konuda kıymetli deneyimleri, farkındalıkları ve hikâyeleri var. Ben, Stephen Jenkinson ve Francis Weller gibi büyüklerin tuttuğu ışıkla hatırlama yoluna gireli birkaç sene oluyor. Akıl vermek ve bildiğimizi iddia ettiğimiz için değil, bu yolda neler keşfettik, keşfediyoruz, nasıl dönüştük, dönüşüyoruz’u kalpten paylaşabilmek niyetiyle yaptık bu sohbeti.