Explore every episode of the podcast Ad Astra

Pająk bardzo grzeczny dziś. Chętnie państwu kończynę poda. Nie chce podać? BIJ POTWORA. Bierzemy na tapet kolejną ikonę amerykańskiego science-fiction, zastanawiając się, jak duży musi być kaiju-pająk, by zwrócił uwagę w lusterku wstecznym, wystarczająco odciągając wzrok od piękności na siedzeniu pasażera.

Zanim człowiek stał się człowiekiem, musiał przebrnąć... akwarium. Wracamy do jedynego "wyłącznie fiftisowego" cyklu wytwórni Universal i sprawdzamy, czy można wyciągnąć Gilmana z Amazonki, pozostawiając Amazonkę w Gilmanie. Będzie wesoło, ale niezbyt feministycznie, jak to często w tej dekadzie kina science-fiction bywało.

W odcinku świątecznym razem z Mikołajem… no właśnie, wcale nie wyruszamy na podbój Marsa, tylko co najwyżej zostajemy przez tego Marsa, a właściwie jego przemyślnych mieszkańców, porwani bezczelnie, bez naszej zgody. Tak się właśnie kończy usilne łączenie tematyki bożonarodzeniowej z kinematografią science-fiction. Przed Wami jeden z najgorszych filmów, jakie pojawiły się w tym podcaście i Ola nie mogłaby się bardziej cieszyć.

Terroryzuje niezbadane zakątki lasów amazońskich albo krakowskie przedmieścia, uczy wielu nowych, mądrych słów, dość długo wstrzymuje oddech pod wodą, a w dodatku chyba nie mruga. Oto kolejny z klasyków sajfajowego horroru wytwórni Universal, najmniej chyba wyeksploatowany, najmniej miłości otrzymujący w retrodyskursie. A zasługiwał na nieco więcej!

Zanim porywali kolorowych ludzi, również tych znanych z jakichś śmiertelnych igrzysk, porywali w latach pięćdziesiątych, w tanim i bardzo kreatywnym filmie, którym kontynuujemy adastrową przeprawę przez tę niesamowitą dla gatunku dekadę. Nawet jeśli Wy nie możecie być pewni, czy Ola to naprawdę Ola, a Adam rzeczywiście jest Adamem, powinniście posłuchać tego materiału. Porywacze też potrafią nagrać fajny podcast.

A teraz gratka dla członków uniwersum podcastowego PANDBA: jeszcze jedna rozmowa o 1000xRESIST, tym razem nie w Bez dyskusji, tylko w Astrze! To z kolei oznacza, że z niesamowitą grą studia Sunset Visitor mierzymy się we dwoje, po naszemu. Widząc w niej science-fiction, podchodząc do science-fiction jak humaniści przede wszystkim. Hekki Grace, Słuchacze, włos do włosa.

Ha! Wracamy do „Wojny światów”, zamykając bardzo dziwny podcastowy tryptyk z tym klasycznym wzorcem science-fiction filmem od premiery budzącym spory… choć nie u nas. My jesteśmy co do naszej opinii na temat katastroficznej próby Spielberga wyjątkowo zgodni. I pewnie Was trochę zdenerwujemy!

Zgodnie z obietnicą, Ola pogrążyła się w meandrach internetu, aby przedstawić wam taką historię niesławnej audycji Wellesa, która jest najbliższa prawdzie. W międzyczasie musiała pokonać demony dezinformacji, psią skłonność do jojczenia w najmniej odpowiednich momentach oraz problemy techniczne, które poskutkowały koniecznością powtórnego nagrania całego odcinka. Prosimy nie regulować odbiorników, przed Wami pierwszy w historii Ad Astry bonus!

Czy będzie w latach 50. odcinek, przy którym nie wypadałoby napisać: „Dziś mierzymy się z prawdziwą klasyką”? Prawdopodobnie nie, te filmy to absolutna podstawa całego science-fiction. „Wojna światów”? Podstawa podstaw niemalże. Mamy tutaj wszystko. Kosmitów strzelających laserkami, bomby atomowe, niespodziewane romanse na apokaliptycznym tle, zbyt bliskie spotkania trzeciego stopnia, kolorki, Boga, jego brak lub niebrak (w zależności od spojrzenia). Tylko tripodów zabrakło! Przy nagrywaniu odcinka nie ucierpiał żaden piesek, kilka z nich jednak dało z siebie uroczy głos, za co nie przepraszamy.

Jest tylko jeden film o tym tytule (wśród dziesiątek filmów o tym tytule), który jest takim filmem. I gdzieś to wybrzmiewa w naszej w miarę krótkiej rozmowie na temat legendarnego dzieła Hondy. Oglądamy go jako metatekst, ale także jako dzieło niesamowitej pasji, które – mówiąc wprost – wypadało na maksa czadowo. Nie oszukujcie, niektórzy z Was czekali, aż nagramy ten odcinek od samego początku istnienia Ad Astry. Chodźcie, pojaramy się razem!

Klaatu barada nikto. Pierwszy film, który przybliżamy Wam w „sezonie” lat 50., to bardzo skomplikowana bestia. Niby o obcych, a jednak trochę na przekór. Niby familijny, choć bardzo niepokojący. Niby absolutnie świeży, a przypominający nam już coś przerobionego w podcaście. Natomiast jeśli interesuje Was zestawienie trzech najpopularniejszych kwestii wypowiedzianych w filmach przez istoty pozaziemskie, nigdzie nie znajdziecie bardziej przemyślanego niż w Ad Astrze!

Dokonało się. Po niemal roku wykopalisk zamykamy tę dekadę. Zanim przejdziemy do tytułów, z myślą o których zakładaliśmy (sic!) w ogóle podcast, czas na zaskakująco głębokie i merytoryczne podsumowanie wszystkich filmów. Ola przykładowo nie spodziewała się, że może z tego wyjść sensowny odcinek. Niedowiarek z niej!

Ale wróćmy do Dicka Bartona! W tym krótkim odcinku, będącym absolutną końcóweczką lat czterdziestych, zdajemy się rozmawiać o wszystkim, co nie jest filmem z odcinka, tylko to nieprawda. O filmie też wspominamy. Czasem. Po prostu, jak twierdzi Ola, zachodnie listy, które Bartona uwzględniają, trochę się nie znają. A zatem zapraszamy do rozmowy o specjalnym agentach wszelkiej maści oraz kwestii postrzegania ich jako reprezentantów kina science-fiction.

Zanim lata czterdzieste zamkniemy na dobre, zerkniemy do dawnej stolicy ekspresjonizmu, która w drugiej połowie dekady miała… sporo faktów do przemyślenia. Czy film Hilperta (do dziś nieprzetłumaczony na nasz język) miał wystarczającą iskrę, by poruszyć niemiecki naród? Czy może - jak jego tytułowy bohater - zbyt długo próbował dopasować się wyłącznie do zastanej sytuacji? Próbujemy odpowiedzieć, choć łatwo nie było. PS: Za trochę kiepską jakość mikrofonu Oli serdecznie przepraszamy, spróbujemy to naprawić do następnego nagrania!

„Pierwszy serial o inwazji obcych” - łatka brzmi bardzo dumnie, prawda? Czyli na pewno nic nam nie grozi, gdy zmierzymy się z tym odcinkowym klasykiem science-fiction? I wcale nie będziemy potrzebowali ogromu wina, by wytrzymać całość..?

Odhaczając ostatnie tytuły z lat 40., trafiamy na obraz nietypowy, łączący podgatunki i zdaniem wielu rzetelniejszych niż my źródeł - niesłusznie zapomniany. Więc wyjaw nam, Maryjo, czemu ciągle wahamy się, a jego wspomnienia (nie) drążą nas na wskroś..?

Niby któryś tam tytuł z Karloffem i eksperymentem naukowym na pierwszym planie, niby sztampowy przedstawiciel podgatunku, a jednak… jeden z lepszych filmów lat czterdziestych, jakie przerobiliśmy w podcaście. Zrobi się straszno, zrobi się dziwnie. Co to będzie, co to będzie?!

Jak zrobić adaptację książki przygodowej i wyssać ją ze wszystkiego, co autentycznie przygodowe, wiedzieli wyłącznie sowieci. Oto wyprodukowany w latach wojny film, który staje się żywym dowodem niszczącej siły propagandy. Ale też tematem do niedługiego, acz miejmy nadzieję zabawnego odcinka Waszego ulubionego z tych najbardziej niszowych podcastów.

Bela Lugosi i Boris Karloff w jednym „horrorze science-fiction” z lat 30.? Czy to mogło się nie udać? By odpowiedzieć, musimy oddać głos (i ciało) drugiej połowie naszych mózgów, przywdziać gangsterski kapelusz i może - być może! - przypomnieć sobie, gdzie zakopaliśmy szkatułkę z talarami.

Czy Wy też bywacie zimowymi kalafiorami w promieniach słońca?

Porozmawiajmy o potencjale scenicznym opowiadania Lema, o Wrocławskim Teatrze Współczesnym oraz jego reinterpretacji "Kongresu". Ten odcinek jest drugą częścią dwuczęściowego projektu łączącego dwa podcasty - pierwszy znajdziecie od razu, bez czekania, na kanale Na Piechotę.

Jeszcze jak! Takim inicjatywom kibicujemy, takie inicjatywy zasługują na niespodziewany odcinek. Rozmawiamy o „Akirze” nie w ten sposób, w jaki będziemy za trzy lub cztery lata, gdy rzeczywiście dobrniemy do lat 80. - o sensie rzucania tego legendarnego filmu na współczesne ekrany kin, o jego statusie, o jakości obrazu, o tym, czy można jakkolwiek go poważnie zremasterować. Jesteśmy jak młody, dynamiczny zespół, biorąc pod uwagę, jak często sami przekreślamy własne plany!

W odcinku drugim mierzymy się z Serial Experiments Lain w całości, znaczy bez żadnego hamulca. Przede wszystkim staramy się dokonać interpretacji. Rozmawiamy o kompleksie boga, o filozofii Nietzschego, o cyberprzemocy i samotności w sieci. Dokonujemy na tyle szczegółowego rozbicia kultowego anime, na ile jesteśmy w stanie. Bo to, przyznajmy, dość trudny tekst jest.

Dobrze widzicie w tytule, że odcinek pierwszy. Zapraszamy Was do kilkutygodniowej przeprawy przez absolutną klasykę japońskiego cyberpunka i utwór, który tylko zyskał na wartości przez ostatnie ćwierćwiecze. Oto jeden z tekstów formatywnych Oli Bulinskiej. Rozmawiamy o jego randze, o jego tematyce, o potencjale lub przypadku. Starając się nie spoilować za dużo (od tego będzie odcinek drugi).

Naoki Urasawa w Ad Astrze, do czego dożyliśmy. Ptaszki ćwierkają, że to najlepsze anime, jakie trafiło kiedykolwiek na Netfliksa, do tego przyszły klasyk kina science-fiction, więc od razu stanęliśmy na baczność, przestaliśmy stać na baczność, bo zrozumieliśmy, że to zbyt niewygodne, usiedliśmy przed telewizorami, wciągnęliśmy anime w całości i nagraliśmy ten cieplutki jak żytnia bułeczka z osiedlowej piekarni odcinek. Słuchajcie śmiało, tym razem nie spoilujemy niczego (!)

Nie tylko Billy Pilgrim wyleciał poza czas. Przerywamy krucjatę w latach czterdziestych na kilka odcinków, by skakać na osi w tę i we w tę. Nie oznacza to wywrócenia struktury całego podcastu do góry nogami, spokojnie. Po prostu, jak co kilka miesięcy, potrzebujemy delikatnego odświeżenia. Dlatego... poszliśmy do teatru na inscenizację Kurta Vonneguta. Szykujcie bakłażany, szykujcie popcorn, zrobi się nielinearnie, komicznie i smutno jednocześnie.

Coś nie idzie nam uciekanie od Frankensteina, niemniej trafiając na film zbudowany z podobnych klocków, dostaliśmy zupełnie inny odcień doświadczenia. Który pozytywnie naelektryzuje podcast Ad Astra, by miał moc dociągnąć lata 40. do samego końca. Przed Państwem Niesamowity Człowiek-Żarówka, czyli przepustka Lona Chaneya Jra do prawdziwego Hollywood.

Straszdziernik kończymy bez szczególnej pompy, przynajmniej jeśli mielibyśmy to oceniać po entuzjaźmie prowadzących podcast. Bo na papierze "Dom Frankensteina" ma fantastyczny potencjał - cross-over Franka, Draculi i Wilkołaka? Perfekcyjny popcorniak na halloweenowy wieczór ze znajomymi. Może zatem Adam z Olą są zwykłymi gburozgredami i nie potrafią docenić prostej rozrywki, gdy ją dostają?

"Frankenstein 4" - brzmi dziwnie? Jest dziwnie, coraz dziwniej w Ad Astrze, gdy puszczamy się nurtem zeszłowiecznej sequelozy Universala. W programie przeszczepy mózgów, migrujące struny głosowe, nieustannie rosnące drzewo genealogiczne Frankensteinów, nowy aktor pod kultowym makijażem oraz - być może przede wszystkim - absolutna niezgoda wśród prowadzących podcast. Czy wszyscy wyszli bez szwanku?

Październikowy sezon straszków przebiegnie w Ad Astrze pod znakiem Frankensteina. Znaczy - jego kolejnych odsłon, których dotychczas nie omówiliśmy. Dzisiejszy film to w zasadzie ostatni ze standardowym udziałem Borisa Karloffa, ale pierwszy z Belą Lugosim. Pierwszy też, w omówieniu którego trochęśmy posprzeczali. Czy Frankenstein to tylko stan umysłu? A może choroba dziedziczna? Kto jest potworem? Oraz ile razy można sobie skręcić kark. Te i inne cuchnące siarką kwestie poruszymy dzisiaj!

„Najstarszy zachowany japoński film science-fiction” - brzmi dumnie? W naszych uszach brzmiało, nie mogliśmy zatem dalekowschodniej wariacji „Niewidzialnego człowieka” ominąć. Gdybyśmy tylko wiedzieli, ile będzie nas to kosztować…

Jego możecie nie widzieć, nas możecie nie widzieć, ale za to możecie posłuchać nowej Ad Astry. We wrześniu przyglądamy się powracającej ikonie lat 30. w dwóch wariantach. Pierwszy z nich, dużo bardziej oczywisty to po prostu kontynuacja przeboju Jamesa Whale'a. Jeżeli narzekacie na sequele dla samego sequelowania, ten film ma szansę pozytywnie zaskoczyć.

Dawno, dawno temu, gdy podcasty współegzystowały z dinozaurami i mamutami jednocześnie, pewien pan ze swoim synem nagrali film. Nie mieli w tym filmie za dużego szacunku do nauki. Dlatego właśnie stworzyli megaprzebój, który remake’uje się w miarę regularnie do dzisiaj. Gdzie logika? Nie wiemy. Wiemy za to, że wegetarianizm charakteryzuje bardziej cywilizowanego człowieka, nasi prapotomkowie byli biali jak kreda, a małego triceratopsa najlepiej złapać wrestlerskim chwytem.

A dla tych, którym "Oppenheimer" nie wystarcza... Czeskie kino debiutuje w podcaście jednym z najbardziej niesamowitych, trudnych do pojęcia, surrealistycznych filmów całej dekady. Ale jak inaczej, gdy literacki pierwowzór przewidział w zasadzie punkt kulminacyjny II wojny światowej, a jego ekranizacja powstaje w świecie rozbitym, rozliczającym się już z Bombą. Przepraszamy: Trzaskaliną.

To trochę film o kompleksie Boga, o ludziach przekraczających dotychczasowe granice, o potędze nauki i mocy zmieniającej cały świat, a trochę jednak o tym, dlaczego nie powinniśmy za dużo czytać przy lampce nocnej. Ernest Schoedsack, ojciec King Konga, powraca, by raz jeszcze pokazać, jak elastycznym medium jest kino. W nosie ma fabułę i napięcie - chce Was zaczarować swoją megaprodukcją. Trochę mu się udaje, ale Oli chyba do końca nie przekonał. Czy Adamowi uda się uciec z jej strasznej jaskini, jeżeli pod ręką nie ma żadnych owiec?

Waszych uszu, choć teoretycznie słuchać będziecie podcastu Ad Astra, również nie oszczędzą, zatem uczciwie ostrzegamy. Co mogło pójść źle, gdy postanowiliśmy zacząć nową dekadę od legendarnie złego filmu? Wszystko. I wszystko poszło źle. Zamiast otwierać lata 40. z patetycznym hukiem, otworzymy je przetworzonym skrzekiem ceratozaurów. Oraz filmem, przy którym "Pradawny ląd" stanowi autentyczne arcydzieło.

Coś się kończy, coś się zaczyna.

Kończą się z grubsza lata 30. w podcaście Ad Astra. W związku z tym podsumowujemy ostatnie pół roku naszych filmowych przygód, zwracamy Waszą uwagę w mniej oczywistych kierunkach i ogólnie sobie gadamy o tym, że jesteśmy coraz bardziej dumni z tego projektu.

Zaczyna się kolejny wielki rozdział Ad Astry. Przez najbliższe miesiące rozmawiać będziemy o dekadzie, która z perspektywy stereotypowego widza w zasadzie nie istnieje. Nie ma co liczyć na bicie nowych rekordów słuchalności.

Planeta Ziemia jest w niebezpieczeństwie! Uratować ją mogą tylko... Doktor Zarkov, dumny ze swych ud nerd po czterdziestce; Dale Arden, mdlejąca na zawołanie; Flash Gordon, osiedlowy mistrz zabawy w sumo! Dołącz do nich i poznaj tajemnice obcej cywilizacji! Nie daj się zwieść fastfoodowym pozorom Imperatora Minga! Uwolnij się z uścisku kartonowego Smoka Wawelskiego! Oglądaj zwierzątka z bliska i udawaj, że są kosmicznymi potworami! Takiej fikcji nie widziała jeszcze żadna nauka!

Czy nasi bohaterowie przeżyją zamknięcie lat trzydziestych?! Dowiedz się za tydzień, w następnym odcinku AD ASTRA!

Nikt w podcaście nie spodziewał się takiego filmu. Freud, Nałkowska, Kulfon! W dziewiątym spotkaniu z latami trzydziestymi zobaczymy już drugą filmową wersję opowiadania Roberta Luisa Stevensona, tym razem tę, która na stałe weszła do kanonu i zdefiniowała powszechną wyobraźnię po wsze czasy. Ma w sobie elementy szokujące, intrygujące, niewygodne, ale przede wszystkim - wciąż się broni z niesamowitą gracją.

Ona żyje! Ona żyje!!! Ona, czyli kontynuacja Whale'owskiego "Frankensteina" w analizie podcastu Ad Astra, oczywiście. Bardzo nietypowy to odcinek, w którym przechodzimy od wstępnego zmieszania do satysfakcjonującej interpretacji. Kreujemy sensy jak doktor Pretorius kreował swoją własną Ewę. Ile ukrytych znaczeń da radę znaleźć w kampowej, wybitnie autorskiej "Narzeczonej", czyją narzeczoną miałaby w istocie być oraz dlaczego w ogóle ktoś ją do tego narzeczeństwa zmusza? Kompleks Boga wjechał za mocno!

To mówi..! To mówi!!!

W sensie nasz podcast. Mówi, bo już jest. I jest tym razem tak długi, jak film, o którym opowiada. Które z nich - Ola czy Adam - ma normalny mózg, a które ten nienormalny? Czym jest normalność tak w ogóle? Dokąd nocą tupta Henryk Frankenstein? Owszem, to właśnie ten film o ożywionym monstrum niemieckiego wizjonera z kompleksem Boga, który przeszedł do historii i ścisłego kanonu kina grozy (o zabarwieniu science-fiction). Po raz pierwszy zbliżyliśmy się do głównego nurtu!

Związek Radziecki był tak do przodu w wyścigu kosmicznym, że wylądował na Księżycu, zanim się zaczął wyścig kosmiczny. Prezentujemy zapomniany, przez wiele lat niedostępny film, w którym zobaczymy imponujące księżycowe krajobrazy, przeurocze hasanie księżycowymi susami i znajomo nazwane rakiety. Mały krok dla człowieka, wielki dla Komunizmu!

W świecie, który boi się ewolucji! W społeczeństwie, które nie akceptuje Innych! W uniwersum, które ma stać się największą marką w historii! Tylko on i jego uczniowie mogą nas uratować! Dowiedz się, jak wyglądało jego życie przed profesurą!

A nie, poczekajcie, to zły Doktor X. Nasz pochodzi z niesamowitego (pod różnymi względami) filmu science-fiction z 1932 roku, rozwiązuje zagadkę kryminalną, mając w poważaniu jakąkolwiek etykę, i walczy z dziwnym tworem człekopodobnym. Remake'ujemy nieznany Wam odcinek i przekraczamy wymiary, media oraz granice przyzwoitości podcastowej.

Wychodząc z Domu Bólu, Ola przetarła czoło z potu. To był kolejny dzień pełny niesamowitych eksperymentów. Przyspieszyła proces ewolucji polskiej sceny podcastowej, w ciągu kilku miesięcu zamieniając ją z formy pierwotnej, pozbawionej audycji o historii kina science-fiction, w tę nową, nieznaną, ekscytującą, z piętnastoma odcinkami "Ad Astry" gotowymi do odsłuchania.

Ostatni z nich, prezentowany Wam powyżej, dotyka bardzo poważnych kwestii. Jest kino prekodeksowe, jest Nietzsche, jest kompleks Boga i kobieta-pantera, która wcale nie wypada tak sztampowo, jak nazwa by sugerowała. Kino lat 30. również potrafi motywować do głębszych dyskusji!

Zanim stworzymy najważniejszy komiks XXI wieku, którym na zawsze zapiszemy się w historii science-fiction, postanowiliśmy opowiedzieć Wam o kolejnym klasyku z lat 30., jednej z największych ikon wyprodukowanych wtedy przez Universal i jeszcze jednej dziwnej ekranizacji powieści H. G. Wellsa. O ile uda Wam się ją zobaczyć!

Kochani, nie wchodźcie do kuchni, gospodarze muszą sobie coś wyjaśnić! I nie chcemy, żebyście zranili się odłamkami podcastu, który się przypadkowo rozbił! Całkiem dosłownie zresztą. Chociaż kolejne Ad Astra powstało wbrew wszelkim przeciwnościom losu i miało niewyobrażalnie dużo przeszkód, czeka Was bardzo ciekawa, jak sądzimy, rozmowa o SI, o obu najmłodszych pokoleniach, o nowoczesnym modelu rodziny oraz... trendującym tańcu na chwilę przed dokonaniem bestialskiego mordu.

Jeszcze chwila, zanim wrócimy do standardowych, dużo-mniej-bieżących (eufemistycznie mówiąc) tytułów, ale liczymy, że nam wybaczycie. Nie mogliśmy nie pójść na "Avatara", nie mogliśmy o nim milczeć przez następne kilka lat. Albowiem nasza refleksja daleka jest od tej z dyskursu. To pierwszy KONTROWERSYJNY odcinek podcastu "Ad Astra", w którym... wykorzystujemy Was, drodzy słuchacze.

Skoro twórcy "Dark" powracają z nową produkcją, i my mamy prawo nieco popodróżować w czasie i nagiąć naszą dotychczasową chronologię. Bynajmniej nie oznacza to, że zaczynamy gonić ze trendami. Po prostu jeśli któraś premiera wpasuje się w profil tego podcastu, poświęcimy jej odcinek poza kolejką. 90-letnie kino się nie obrazi, przywykło. Oglądaliście już? Wiecie, dlaczego "serial historyczny" omawiany jest w programie science-fiction? To możecie słuchać bez obaw.

Wojna... wojna nie zmienia się nigdy. Chyba że pisze o niej H.G. Wells, wtedy staje się argumentem w eposie o ludzkości, postępie i potrzebach przekraczania granic. Albo prowadzi do lochu nierozgarniętego Watażki, któremu tylko samoloty w głowie. Przekonajcie się sami, słuchając kolejnego odcinka z cyklu "nieklikalna archeologia". Za to nas lubicie, prawda?

Kolejny z tych przystanków w naszej podróży, na które podświadomie się czeka. Bo żelazna klasyka, bo kamień milowy w historii medium, bo... rasizm i ksenofobia? A dlaczego nie. Wespnijmy się na podcastowe Empire State Building!

Oto i moment w podcaście, na który czekał każdy zaznajomiony z przedwojenną kinematografią! Istny AdAstrowy MOLOCH, (arcy)dzieło Fritza Langa, klejnot niemieckiego ekspresjonizmu. Antyutopia, psychodelia, androidy, wątki miłosne i symbolika biblijna. Przed Państwem, oczywiście, "Metropolis"! Długa rozmowa o "Metropolis", znaczy się.