De podcast van BRUZZ over RSC Anderlecht, de grootste voetbalclub van België. Daarin bespreken Godfried, Rein, Pico The Legend en Bram de paars-witte voetbalactualiteit. Soms met een gast, maar altijd met Brussels bier en een korreltje zout.
Site
RSS
Apple
Données mises à jour le 14/07/2026
Classements récents
Dernières positions dans les classements Apple Podcasts et Spotify.
Liens partagés entre épisodes et podcasts
Liens présents dans les descriptions d'épisodes et autres podcasts les utilisant également.
Découvrez des podcasts liées à Radio Radzinski. Explorez des podcasts avec des thèmes, sujets, et formats similaires. Ces similarités sont calculées grâce à des données tangibles, pas d'extrapolations !
We zijn nu reeds enkele maanden na de slotwedstrijd van het voorbije seizoen. Een seizoen om snel te vergeten. Met een collectieve teleurstelling stapten we de zomer in: wederom geen prijs, andermaal geen mooi voetbal. Vooral de verloren bekerfinale tegen Club Brugge blijft nazinderen. Want wat kwade tongen ook mogen beweren. We hebben onze voet niet naast de aartsrivaal uit West-Vlaanderen gezet.
Gelukkig is er een nieuw seizoen, een nieuwe bladzijde. Nieuwe hoop.
Hoop op beterschap, op de wederopstanding, dat het verleden terug de toekomst wordt. Hoop in de ontluiking van spelers die we hebben afgeschreven. Hoop dat we terug mooi voetbal kunnen zien in het Park. Hoop dat het Anderlecht-DNA terug mag kiemen. Of gewoon hoop dat het supporterschap weer wat meer vuur krijgt.
Maar laat ons ook kritisch blijven als supporter. Anderlecht is meer dan winst. Anderlecht is een verhaal, een identiteit. Goed is niet goed genoeg. Wij moeten beter doen en beter zijn dat de rest. Deze eigenschap heeft Anderlecht veel succes opgeleverd. Het is onlosmakelijk met ons DNA verbonden. Hiermee onderscheiden we ons supporterschap.
Toch houdt dit ook een zwakte in. Zeker de afgelopen jaren is het moeilijk om deze kritische houding niet te laten omslaan in cynisme. Het wordt ons verdomd moeilijk gemaakt. Daarom een oproep aan onszelf, supporters: blijf weg van het cynisme. Laat dat over aan de bestuurskamer en de media.
Laten wij, als supporters, gewoon Anderlecht beleven zoals we kunnen: wees hoopvol of wees kritisch over onze prachtige club. Want hoe je er ook naar kijkt. De kleuren binden ons en zullen ons altijd binden. Donderdag in Athene voor Europese kwalificatie, zondag tegen de landskampioen Union.
We Are Anderlecht.
#120 Radio Radzinski met Jan Hauspie: over mauve malaise met Mauvavie en een machtsstrijd
De voetbaljaargang 2024-2025 zit erop. En voor Anderlecht is het nog maar eens een seizoen om snel te vergeten. Zowel op als naast het veld blijft paars-wit ondermaats presteren. Dat ziet ook journalist Jan Hauspie. Net als in februari 2023 pakt hij deze week in HUMO opnieuw uit met een achtergrondverhaal over de angstcultuur die er heerst op de club. En da’s volgens hem het gevolg van het beleid van één man: voorzitter Wouter Vandenhaute. “Maar ook eigenaar en meerderheidsaandeelhouder Marc Coucke is dat nu beu. Op de laatste raad van bestuur heeft hij gezegd dat ook hij Vandenhaute weg wil,” klinkt Hauspie gedecideerd in de laatste Radio Radzinski van dit seizoen.
Begin 2023 onthult journalist Jan Hauspie hoe ‘niet-uitvoerend’ voorzitter Wouter Vandenhaute en toenmalig CEO Peter Verbeke een angstcultuur hebben geïnstalleerd in de bestuurskamer van Anderlecht. Uit anonieme getuigenissen blijkt hoe heel wat werknemers worden vernederd en uitgescholden door de twee heren aan de top van de paars-witte voetbalpiramide. Twee jaar later is er nog maar weinig veranderd, zo blijkt uit een nieuw artikel van Hauspie in weekblad HUMO. In maar liefst 12 pagina’s maakt hij wederom brandhout van de manier waarop de club geleid wordt.
Het recente vertrek van CEO Non-Sports Kenneth Bornauw is daar volgens Hauspie weer een mooi voorbeeld van. “Die gaat niet weg omdat zijn werk bij de club af is. Neen, hij is het gewoon kotsbeu om voortdurend robbertjes uit te vechten met Wouter Vandenhaute. Da’s de waarheid. Alleen lees je daar nergens iets van omdat er heel wat journalisten bang zijn om zoiets neer te pennen.”
“Toen mijn vorig stuk werd gepubliceerd, hebben een aantal collega’s mij opgebeld en gesmeekt om er een paar passages uit te laten. En dat allemaal omdat ze bang waren dat Vandenhaute zou denken dat ze mij iets zouden hebben verteld. Mensen zijn als de dood om Vandenhaute aan te pakken uit angst voor represailles,” opent Hauspie stevig in de laatste Radio Radzinski van dit seizoen.
Paniekvoetbal van Coucke
Anderlecht en Wouter Vandenhaute slepen Hauspie naar aanleiding van zijn artikel uit 2023 voor de rechtbank. De club eist een schadevergoeding van 50.000 euro, maar die eis wordt door de rechter van tafel geveegd. In het vonnis worden de argumenten van paars-wit omschreven als ‘hersenschimmige banaliteiten’.
#119 Radio Radzinski met Erhan Demirci: over wauwelende Wouter, bekerrellen en Galatasaray
Een eerste prijs in acht jaar? Neen, Anderlecht leek in de bekerfinale even zijn voet te kunnen zetten naast Club Brugge, maar verloor uiteindelijk kansloos. Samen met comedian Erhan Demirci blikken we in een nieuwe Radio Radzinski terug op een bewogen dag op en naast het veld. Maar we staan ook stil bij een zoveelste personeelswissel en een bizar weekendinterview van voorzitter Wouter Vandenhaute. “Als een voorzitter in Turkije na zo’n bekerfinale dit interview geeft, dan geraakt die niet meer thuis vrees ik,” windt Demirci er geen doekjes om.
Een vierde plaats en een verloren bekerfinale. Da’s met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de eindbalans voor Anderlecht voor de voetbaljaargang 2024-2025. Daarmee doet paars-wit niet beter dan onder Vincent Kompany die in mei 2022 na een verschil in visie met voorzitter Wouter Vandenhaute de laan wordt uitgestuurd. Bovendien blijven de personeelswissels zich ondertussen opstapelen.
Paars-wit zit dit seizoen al aan twee sportief directeurs, een nieuwe CEO Sports en drie trainers. Dat worden er hoogstwaarschijnlijk vier als Hasi binnen een paar weken het gelag moet betalen voor het niet behalen van de vooropgestelde doelstellingen.
Geen vuiltje aan de lucht
De gemiddelde Anderlecht-supporter verwacht dan een aangeslagen voorzitter voor de camera te zien aan de poorten van het Koning Boudewijnstadion. Maar niets is minder waar. Na vijf jaar aan het hoofd van de club, uitvoerend of niet-uitvoerend, verklaart Vandenhaute dat ‘Anderlecht op de terugweg is’. Er lijkt met andere woorden dus geen vuiltje aan de lucht. Iets waar niet alleen de paars-witte achterban, maar ook comedian en Anderlecht-supporter Erhan Demirci zich toch vragen bij stelt.
“Als een voorzitter in Turkije na zo’n bekerfinale zo'n interview geeft, dan geraakt die niet meer thuis vrees ik. Niet dat ik hem dat toewens, absoluut niet. Maar het is toch wel tenenkrullend om te zien hoe er van enige vorm van realiteitszin absoluut geen sprake meer is. Zeker als je dat een week erna nog eens opnieuw leest in de weekendkrant.”
#118 Radio Radzinski met Kristof Vliegen: over de Berg(s) op met Zizou, bekerbibber en BCS
Het is zover. Na acht magere jaren kan Anderlecht met de Beker van België eindelijk nog eens een prijs pakken. Nu zondag is het do or die tegen aartsrivaal Club Brugge. In een nieuwe Radio Radzinski blikken we samen met tenniscoach en Anderlecht-fan Kristof Vliegen vooruit en wikken en wegen we de kansen van paars-wit. “Als Vertonghen zondag de beker in zijn handen heeft, dan zal dat waarschijnlijk niet als speler zijn. Maar het is voor mij wel de foto van het jaar.”
Tennis en voetbal zijn twee sporten die je nauwelijks met elkaar kan vergelijken. Wat de ondergrond ook is, in een tennisarena is het tijdens de balwisselingen meestal muisstil. Supporters gedragen zich en kennen de regels van de edele racketsport. Noblesse oblige, zouden ze in de bestuurskamer van Anderlecht zeggen. Wat er in het Astridpark daarentegen soms aan spreekkoren van de tribunes rolt, doet terecht de wenkbrauwen fronsen. Maar voetbal is dan ook geen gentleman’s sport.
Een groep vrienden…
Het snijpunt tussen de twee sporten luistert misschien wel naar de naam Kristof Vliegen. De Limburger schopt het midden jaren 2000 tot de dertigste plaats op de wereldranglijst van het mannentennis. The Fly haalt in die periode ook enkele mooie resultaten op de grandslams om uiteindelijk in 2011 een punt achter zijn carrière te zetten. Vandaag begeleidt hij het opkomende tennistalent Zizou Bergs, vernoemd naar de Franse god op noppen: Zinédine Zidane. Bergs supportert voor KV Mechelen, Vliegen voor Anderlecht. En dat doet hij in het vak van de BCS, de harde kern van paars-wit.
“Ja, ik weet dat die groep een bepaalde reputatie heeft, maar voor mij zijn het in de eerste plaats vrienden waarmee ik mij goed kan amuseren. Sommige dingen zijn niet goed te praten, zoals de rellen tijdens de wedstrijd tegen Fenerbahçe. Maar ik snap tegelijkertijd ook niet dat er Anderlecht-supporters zijn die hun kaartje doorgeven aan Turkse fans. Da’s om problemen vragen.”
… met een opVliegend karakter
#117 Radio Radzinski met Peter Smeets: over Purple Talents, werken met Wouter en Henrotay
In een nieuwe Radio Radzinski duiken we samen met Peter Smeets in zijn paars-witte verleden. Zeven jaar lang begeleidt hij er spelers als Romelu Lukaku, Leander Dendoncker en Youri Tielemans. En dat met het Purple Talents-project. Een programma dat voorziet in een complete academische opleiding in combinatie met sportbegeleiding op het hoogste niveau. “Ik heb bij Anderlecht het eerste seizoen aan 850 euro bruto per maand gewerkt, maar ik kreeg van Herman Van Holsbeeck wel de garantie dat ik een jaar later zelf de cijfertjes mocht invullen.”
In 2006 neemt Peter Smeets een belangrijke professionele beslissing. Hij besluit om zijn ervaringen als leerkracht in het onderwijs mee te nemen naar voetbalclub Anderlecht en er aan de slag te gaan als hoofd van de sociale cel. “Het vormen van jongeren heeft mij altijd veel voldoening gegeven, zeker nadat ik het voetbal vaarwel had gezegd als speler na een hele reeks tegenslagen. Maar na een tijdje begin je de geur van de grasmat toch te missen. En dus wilde ik uitzoeken of ik met mijn pedagogische kwaliteiten een rol van betekenis zou kunnen spelen binnen de jeugdopleidingen.”
“Ik heb dan een rondje gedaan langs verschillende clubs in Europa om er met mensen over te gaan spreken, hoewel ik dat toen eigenlijk allemaal niet kon betalen. Op een bepaald moment had ik een afspraak in Londen op een dure voetbalbeurs. Maar plots kreeg ik telefoon dat die meeting een dag werd uitgesteld. Voor mij was dat een financiële ramp, want ik kon toen maar een nacht op hotel betalen. En dus zat er niets anders op dan ergens onder een brug te blijven slapen in mijn auto."
Gebrek aan geloof in vernieuwde spelersbegeleiding
Smeets zijn carrièrepad verliep dus niet over rozen, ook al omdat Anderlecht hem niet met open armen wilde ontvangen na zijn voetbalodyssee. “Ik wilde afstappen van de samenwerking met de topsportscholen. Niet omdat die slecht werk leveren, maar wel omdat het volgens mij belangrijk is dat kinderen voldoende voeling houden met de wereld buiten het voetbal. En da’s moeilijk als het grootste deel daarvan elke dag vier uur onderweg is om te komen trainen. Daarom heb ik heel wat Brusselse scholen bezocht om te kijken of de omkadering niet dichter bij huis zou kunnen worden georganiseerd. En zo was het Purple Talents-project geboren.”
#116 Radio Radzinski met Bertrand Crasson: over DNA, de kunst van het verdedigen en body
Als Bertrand Crasson zijn mening geeft, dan doet hij dat zonder omwegen. Zeker als het over de club van zijn hart RSC Anderlecht gaat. “Iedereen spreekt altijd over het DNA van Anderlecht. Maar niemand in de club die vandaag nog weet dat is,” schiet de voormalige rechtsback van paars-wit met scherp in deze aflevering van Radio Radzinski.
Zes titels en een Beker van België, verspreid over twaalf seizoenen. Da’s het indrukwekkende palmares van Bertrand Crasson. De voormalige rechtsback van Anderlecht speelt in de jaren 90’ en begin 2000 alles op een hoopje met een kern waar supporters van paars-wit vandaag alleen maar van kunnen dromen.
“Keshi, Nilis, Degryse, Zetterberg, Musonda en later natuurlijk ook Radzinski. Dat waren allemaal uitzonderlijke spelers. Die vind je niet meer terug in de huidige selectie. Nu staan er met uitzondering van Vertonghen en Hazard geen voetballers meer op het veld die al iets bereikt hebben. Het zijn jonge gasten die na een verloren wedstrijd een foto op Instagram plaatsen, duizend likes krijgen en tevreden zijn, terwijl ze gespeeld hebben als ezels,” is Crasson bikkelhard in deze aflevering van Radio Radzinski.
“Niemand binnen de club weet vandaag nog wat het DNA van Anderlecht is. Ik wil niet klinken als een oude zaag die zegt dat vroeger alles beter was, maar op dat gebied is het wel zo. Wie een shirt van Anderlecht draagt, draagt het shirt van de winnaar. Da’s het DNA van de club en daarvoor moet je over lijken durven gaan.”
De kunst van het verdedigen
Crasson spaart niets of niemand in zijn betoog en ziet verschillende problemen die ervoor zorgen dat Anderlecht op dit moment vierkant draait. “Om te beginnen is er één speeldag voor het einde van de reguliere competitie geen typeploeg. Oke, er zijn heel wat blessures, maar je moet toch eens duidelijke keuzes durven maken. Daarnaast ontbreekt het dit middenveld aan voldoende body. Stroeykens gebruikt zijn lichaam beter en beter, maar de rest weegt te licht. Letterlijk en figuurlijk.”
#115 Radio Radzinski met Noah Sadiki: over de derby, een blind bestuur en lachen met Lapou
Noah Sadiki was voorbestemd om op termijn het paars-witte middenveld van Anderlecht te dragen. Maar ex-coach Brian Riemer vond hem net als het bestuur niet goed genoeg voor 1A. En dus trekt het polyvalente Neerpede-talent in de zomer van 2023 de deuren van het Lotto Park achter zich dicht. Sadiki zet een paar kilometer verder zijn krabbel onder een contract bij Union. “Wat moet je doen als je geen speelkansen krijgt? Ik heb er letterlijk maar tien minuten over nagedacht,” zegt hij in deze speciale derbyaflevering van Radio Radzinski.
“Ik heb van Brian Riemer (ex-coach van RSC Anderlecht, red.) nooit een duidelijke uitleg gekregen over waarom hij mij niet goed genoeg vond. Bovendien bleef iedereen mij maar zien als een rechtsback, terwijl ik veel beter tot mijn recht kom op het middenveld,” valt Noah Sadiki meteen met de deur in huis in deze speciale aflevering van Radio Radzinski.
Daarin blikken we samen met Noah Sadiki en de collega’s van Stamnummer 10, ofwel de supporterspodcast van Union, terug op het zoveelste derbydebacle voor Anderlecht. “Ik had niet gedacht dat Anderlecht zo een slechte dag zou hebben. Op sportief vlak gaat het al een tijdje slecht met de club en dat vind ik oprecht jammer. Ik heb daar mijn hele jeugd doorgebracht. Die band wis je niet zomaar uit.”
Verstoten na Kompany en verleid door O’ Loughlin
Noah Sadiki moet nog vijftien worden wanneer Vincent Kompany op 19 mei 2019 terugkeert naar Anderlecht als speler-trainer. “Iedereen op Neerpede sprong een gat in de lucht toen dat nieuws werd aangekondigd. Hij is een icoon van de club en kent het huis. Ik denk dat het bestuur van Anderlecht een grote fout heeft gemaakt door hem zo vroeg te laten gaan.”
En dat geldt zeker ook voor Sadiki zelf die in januari vorig jaar in de Beker van België een eerste keer tegenover zijn ex-ploeg staat. “Ik had tegen Loïc (Lapoussin, speler van Union, red.) gezegd dat het die avond mijn match ging worden. Revanchegevoelens had ik niet, maar ik wou Anderlecht wel gewoon tonen wat ze kwijt waren geraakt. En da's goed gelukt, denk ik .”
#114 Radio Radzinski met Nadège Bibo-Tansia: over Putain, panna's en druk op Dendoncker
Drie jaar na de teleurstelling in de bekerfinale tegen AA Gent, krijgt Anderlecht op 4 mei een nieuwe kans om een tiende exemplaar aan de trofeeënkast toe te voegen. En dat dankzij een doelpunt van Leander Dendoncker. Uitgerekend de man die sinds zijn terugkeer naar het Lotto Park zijn draai nog niet helemaal gevonden heeft. Al mogen we volgens Nadège Bibo-Tansia niet te hard zijn voor het paars-witte jeugdproduct. "Als ik hem zie spelen, denk ik vaak: chill, relax bro, speel gewoon je wedstrijd. Dan komt het wel goed," is haar advies in een nieuwe aflevering van Radio Radzinski.
Als actrice speelde Nadège Bibo-Tansia al mee in de langspeelfilm Le Voyage de Talia en was ze te zien als Afi in de webreeks Panna. Die vertelt het verhaal van vier voetballende meisjes die hun plek zoeken in de harde wereld van het Antwerpse straatvoetbal. En daar heeft Bibo-Tansia niet zomaar 'ja' op gezegd.
"Ik heb vroeger op redelijk hoog niveau geturnd, maar heb uiteindelijk de switch gemaakt naar het voetbal. Geen evidente keuze, want thuis zagen ze dat eerst niet zitten. En zowel op de pleintjes als in zaal moet je je in het begin toch eerst 'bewijzen'."
"Maar zodra de jongens doorhebben dat je talent hebt, stopt dat wel. Zeker als ze een paar keer een panna aangesmeerd krijgen. Je merkt dat het dubbel zoveel pijn doet, omdat je een vrouw bent. Idioot, maar zo is het nu eenmaal," vertelt ze in een nieuwe Radio Radzinski.
Putain kleurt paars-wit
Vandaag is Bibo-Tansia een van de sleutelspelers van zaalvoetbalploeg Les Filles du Block, de ideale uitlaatklep naast haar werk als actrice en sinds kort ook scenariste. Want ze schreef mee aan verschillende afleveringen van de met lof overladen reeks Putain. Een verhaal over vier vrienden, Gigi, Snokkie, Rania en Zola, die zich in Brussel een weg proberen banen doorheen een moeras van uitzichtloze situaties.
"Ja, je hoopt daar natuurlijk altijd wel ergens op, maar het is toch zot hoe goed de serie onthaald is. Ik ben zelf ook zeer tevreden met het eindresultaat en blij dat ik er met de Congolese trouwscène van de zus van Zola ook een groot deel van mezelf heb kunnen inleggen."
#113 Radio Radzinski met Ben Segers: over paars-wit geloof, Panini-stickers en 'bratsen'
In een nieuwe Radio Radzinski maken we samen met rasacteur en Anderlecht-supporter Ben Segers een stand van zaken op van de laatste wedstrijden van paars-wit. Maar we ontdekken ook dat de paus van de lach eigenlijk voorbestemd was om pastoor of buschauffeur te worden. "Vroeger keek ik altijd mijn ogen uit op de bus. Hoe de chauffeur altijd en overal de weg kende en met veel bravoure aan dat grote stuurwiel draaide. Het leek mij een droomjob, tot ik door had dat ik hem vooral graag wou spelen."
Acteur Ben Segers groeit op in een streng katholiek gezin in het noorden van de Kempen. De pastoor is er vriend aan huis. De band is zo sterk dat papa Segers regelmatig met de zielenhoeder op vakantie gaat. Zoon Ben doorloopt ondertussen alle stadia van het geloof. Van de eerste communie gaat het naar een kerkelijk bestaan als misdienaar en, geloof het of niet, even de droom om pastoor te worden.
Van pastoor in wording tot paus van de lach
Maar zover komt het niet, want na een jaartje dubbelen in het zesde middelbaar kiest hij voor een opleiding drama aan Studio Herman Teirlinck in Antwerpen. Daar kan hij het onder ander goed vinden met Geert Van Rampelberg met wie later het gezelschap Olympique Dramatique opricht.
Zo schudt Segers het geloof deels van zich af en transformeert de pastoor in wording in de paus van de lach. Want de Kempenaar werkt vandaag vooral op de lachspieren van kijkend Vlaanderen. Als Luc Turlinckx in 'Safety First' of als een acteerkameleon in het sketchprogramma 'Wat als?'. En dan loert het fenomeen van typecasting natuurlijk om de hoek.
'In het begin heb ik het daar wel moeilijk mee gehad. Vandaag ben ik de 50 voorbij en is dat wat gaan liggen. Het is niet dat ik absoluut comedy wou gaan doen. Ik ben daar simpelweg ingerold. Maar nu is het vaak de makkelijke optie. Al vind ik dat regisseurs zelf mogen beseffen: 'Ah, de Segers die kan eigenlijk ook nog andere rollen aan'.
Keepers en peperdure Panini-stickers
Wat later in de aflevering ziet Segers een link tussen acteren en voetbal, zijn andere grote passie. Op jonge leeftijd kijkt hij op naar doelmannen als Jacky Munaron en neemt hij zelf al eens plaats tussen de palen. "Al kon ik maar naar één kant duiken. Links, denk ik. In de andere richting sputterde mijn lichaam tegen", schiet Segers spontaan in de lach. De liefde voor keepers gaat zo ver dat hij er 100 frank voor steelt uit de portefeuille van zijn moeder. "Ik was een fervent verzamelaar van Panini-stickers. En op een bepaald moment plakte mijn boek helemaal vol. Ik miste enkel nog de foto van Eric Maes, doelman bij Thor-Waterschei. Maar ik kon geen pakjes stickers meer blijven bijkopen voor één speler.""Het leek onbegonnen werk, maar toen zag ik dat mijn kameraad Jimmy de sticker van Maes op overschot had. Ik wilde met hem ruilen, maar hij vroeg 100 frank. En dus heb ik gezondigd en dat uit de portefeuille van mijn moeder gehaald. Die heeft dan boos naar de ouders van Jimmy gebeld en ik kan je zeggen dat dat niet zijn beste dag was."Tsjechisch drama en frisse MexicaanSegers heeft Anderlecht een paar jaar links laten liggen, maar probeert het nu weer zo goed mogelijk te volgen. Ook hij was teleurgesteld over de wanprestatie op bezoek bij Viktoria Pilsen in de Europa League. "Een drama, zeker vanachter wisten ze van geen hout pijlen meer maken. Maar tegen Mechelen was het dan weer wat beter. Die nieuwe Mexicaan Huerta speelt onbevangen en ook Verschaeren leeft weer een beetje op. Misschien kan Anderlecht op volle sterkte dit seizoen wel de derde hond zijn in de titelstrijd."Eindigen doen we met een paar vragen van luisteraars en wat Arendonks dialect. Muzikaal wordt deze aflevering dan weer neergelegd met 'The Weight' van The Band.
#112 Radio Radzinski met Kris Luyckx: over Dejan Veljkovic, broodzakken en eelt op de ziel
In een nieuwe Radio Radzinski overlopen we samen met strafpleiter en Anderlechtsupporter Kris Luyckx de paars-witte voetbalactualiteit. En die ziet er na de nederlaag tegen Club Brugge niet goed uit. Dat weet ook Luyckx die binnen de voetbalwereld vooral gekend is als de advocaat van Dejan Veljkovic. Da's de oud-makelaar en spilfiguur in Operatie Propere Handen, ofwel het grootschalig onderzoek naar fraude binnen het Belgisch voetbal. "De verhalen van Dejan kan je haast niet geloven. Van zwart geld dat versluisd wordt in broodzakken door vrouwen en oude mannen die vanuit de Balkan moesten opdraven als geldkoeriers."
Kris Luyckx was eigenlijk voorbestemd om het volkscafé De Tramstatie van zijn ouders over te nemen in Broechem. Maar een voorliefde voor de advocatuur en het rechtssysteem beslist daar anders over. In 1994 rondt hij met succes een studie rechten af en de rest is geschiedenis.
Dertig jaar later is hij een van de bekendste strafpleiters van het land en heeft hij een rol gespeeld in tal van rechtszaken die in het collectief geheugen zitten. Zij het dan met een zwart randje errond. Van de slachtpartijen van Kim De Gelder en Hans Van Themsche tot de fatale doop van Sanda Dia door leden van studentenclub Reuzegom. Luyckx heeft het allemaal van dichtbij gezien, vooral dan vanuit het perspectief van de slachtoffers.
"Ik moet toegeven dat ik door mijn job enigszins emotioneel vervormd ben geraakt. Sommige moorden of zaken blijven echt aan de ribben kleven. Dat overleef je alleen als er voldoende eelt op je ziel staat. Anders had ik hier vandaag waarschijnlijk niet gezeten," is Luyckx eerlijk.
Degout van het voetbal
Voetbal en zijn favoriete club Anderlecht zorgt altijd voor de nodige afleiding. Al is er na Operatie Propere Handen toch iets gebroken. Op 10 oktober 2018 worden op verschillende plaatsen tegelijkertijd tal van huiszoekingen uitgevoerd in een grootschalig onderzoek naar fraude binnen het Belgisch voetbal.
Spilfiguur in de zaak is Dejan Veljkovic. Een Servische voetbalmakelaar die net als veel van zijn collega's jarenlang zwart geld heeft opgestreken bij transfers van spelers, maar ook een grote rol heeft gespeeld bij het verkopen van wedstrijden. Veljkovic vindt een vluchtroute als eerste spijtoptant in de geschiedenis van het Belgisch gerecht. Wat aan het licht komt, tart alle verbeelding.
Ook eigenaar en meerderheidsaandeelhouder Marc Coucke heeft volgens Hauspie eindelijk door dat Vandenhaute niet deugt. “Na vijf jaar is ook zijn frank gevallen, maar contractueel is het zo goed als onmogelijk om hem voor 2026 en misschien zelfs 2031 weg te krijgen. Maar dat hij hem weg wil, da’s 100 procent zeker. Dat heeft hij zo op de laatste raad van bestuur ook gezegd. Nu ja, het is ergens zijn eigen fout dat hij in deze situatie is beland. Coucke heeft in 2020 paniekvoetbal gespeeld op een moment dat hij in het oog van een paars-witte storm stond. Hij heeft toen Vandenhaute zelf mee het bad ingetrokken en een bijzonder slechte deal gesloten.”
… legt bal in het kamp van Mauvavie
Wil dat dan zeggen dat Vandenhaute gebeiteld zit en de paars-witte fans die roepen om een vertrek hun stembanden beter sparen? “Hij zal zeker niet uit zichzelf vertrekken. De grote vraag is hoelang zijn vennoten bij Mauvavie (het investeringsvehikel van Wouter Vandenhaute, Steven Buyse, Geert Duyck en Michael Lavrysen dat samen 24 miljoen euro in de club heeft gepompt, red.) deze bijzonder slechte publiciteit nog zullen aanvaarden. Zij hebben de sleutel in handen om een eventueel vertrek van Vandenhaute mogelijk te maken. In ieder geval zal Marc Coucke ondertussen de druk blijven opvoeren.”
Het ondertussen beruchte interview is volgens Demirci ook het schoolvoorbeeld van een goed opgezette marketingtruc. “Je haalt even de druk van de ketel door een personeelswissel aan te kondigen. Daardoor verleg je de focus in plaats van toe te geven dat je zelf fouten hebt gemaakt. Het leek ook allemaal zo voorgekauwd. Alsof er voor de journalisten al een uitgeprinte versie klaar lag op tafel: ‘Hier is jullie A4’tje, gewoon overtypen alsjeblieft’.”
Ongebreideld racisme
Verder in de aflevering komen er nog een paar vreemde uitspraken van Vandenhaute aan bod en staan we stil bij zijn uitleg over het vertrek van Kompany. Maar ook de rellen in aanloop naar de bekerfinale en na afloop van de match worden besproken.
“Ja, dat was racisme in zijn puurste vorm en absoluut onaanvaardbaar. Dat geldt trouwens ook voor het geweld dat er tegenover staat. Geweld met geweld bestrijden is nooit de oplossing. Maar we mogen wel zeggen dat de samenleving met een groot probleem zit. En dat geldt ook voor de politiek. Als een paar Brusselse jongeren in de zomer aan zee met wat parasols gaan smijten, staat het land drie maanden lang in rep en roer. En nu is de storm na een paar dagen alweer gaan liggen.”
Eindigen doen we deze Radio Radzinski met een debat over de toekomstige nummer 10 van Anderlecht en de zoektocht naar een antwoord op de vraag welke spelers van deze kern je absoluut niet mag laten gaan. Tot slot geen muzikale uitsmijter deze keer, maar wel een parodie van De Ideale Wereld op Lord of the Rings in aanloop naar de wedstrijd tussen Anderlecht en Club Brugge nu zondag.
Zelf kan Vliegen zich wel beheersen in een voetbalstadion, al vindt hij het wel jammer dat het supportersvuur bij sommigen vandaag minder hard lijkt te branden dan vroeger. “De sportieve haat tegenover aartsrivalen als Club Brugge is wat zoek. Ik kan dat niet begrijpen. Het is nu zondag in de bekerfinale niet op leven en dood, maar eigenlijk toch wel he.”
En dus hoopt Vliegen dat de ploeg er vanaf de eerste minuut staat en durft door te pakken wanneer dat nodig is. Iets wat hemzelf in zijn eigen tenniscarrière misschien wel meer matchen heeft gekost dan opgeleverd. “Tennis is een totaal andere sport. Je wint en verliest alleen en daarvoor moet je mentaal ijzersterk zijn. Tegen Nadal spelen was bijvoorbeeld allesbehalve plezierig. Die speelt elk punt alsof zijn leven ervan afhangt en gunt niemand een kruimel. Ja, da’s om zot van te worden...”
De match van de waarheid
Terug naar het voetbal dan. Een opstelling voor de bekerfinale is er nog niet, maar dat belet ons niet om zelf al eens een ideale basiself samen te stellen. En da’s er een zonder Jan Vertonghen.
“Als Vertonghen zondag de beker in zijn handen heeft, dan zal dat waarschijnlijk niet als speler zijn. Maar het is voor mij wel de foto van het jaar,” wordt Vliegen enthousiast. Verder vindt hij het vreemd dat er in dit stadium van de competitie nog altijd geen typeploeg is, al ziet hij coach Hasi met een viermansverdediging wel duidelijke keuzes maken.
Tussen de discussies door pakken we nog uit met een nieuwe, toch wel bijzondere give-away. En dan is het aan Bono en U2 om deze Radio Radzinski muzikaal af te sluiten met Sunday Bloody Sunday.
“Het bestuur wilde daar eerst niet van weten, maar met de steun van Frank Vercauteren, Paul Van Himst en een jongen van 14 jaar die doelpunten scoorde aan de lopende band is het dan toch gelukt. En dan heb ik het uiteraard over de meest complete atleet die ik ooit onder mijn hoede heb gehad: Romelu Lukaku. Al was dat in het begin wel aan een minimumloon. Ik heb bij Anderlecht het eerste seizoen aan 850 euro bruto per maand gewerkt, maar ik kreeg van Herman Van Holsbeeck wel de garantie dat ik een jaar later zelf de cijfertjes zou mogen invullen.”
Let’s Play
Maar zoals dat gaat in het voetbal en al zeker bij Anderlecht, betekent het begin van iedere samenwerking ook meteen het einde ervan. Da’s voor Smeets niet anders wanneer hij in 2013 moet opkrassen. In 2018 beslist hij dan om samen met huidig voorzitter van Anderlecht Wouter Vandenhaute Let’s Play op te richten, ofwel een bureau dat topsporters een 360 graden begeleiding wil aanbieden.
“Vandenhaute was voor mij met zijn helikopterzicht de ideale man om bij Let’s Play bovenaan de piramide te staan. Ik heb dus gevloekt toen hij wegging en hem die stap ook afgeraden, want een voetbalclub leiden is niet hetzelfde als een bedrijf. Er zijn toen harde woorden gevallen, maar da’s ondertussen ook weeral een hele tijd geleden.”
Maar waar de ondertussen 53-jarige Brusselaar zich nog het meeste aan stoort, is het gebrek aan een solide defensie. “Neem nu N’Diaye. Da’s een mooie voetballer, maar geen verdediger. Goed verdedigen is een kunst waar die gasten geen kaas van hebben gegeten. En met Jan Vertonghen zit de enige speler die wel weet hoe het moet op de bank. Hoelang gaat die joke trouwens nog blijven duren? Zelfs al is hij niet honderd procent fit, dan nog moet je hem opstellen. Want zelfs aan zeventig procent is hij nog altijd beter dan al de rest samen."
Het bestuur en de match van de schande
Niet alleen de ploeg en de coach krijgen een veeg uit de pan. Ook het huidige bestuur moet het ontgelden. “Hoe kan er nu stabiliteit zijn als er elk jaar van sportief directeur wordt gewisseld? Al zou het ook goed zijn moesten er wat meer mensen met een echt Anderlecht-profiel mee de koers bepalen. Dat is het geval bij elke Europese topclub.”
Eindigen doen we met een korte terugblik op de match van de schande, ofwel een vechtpartij tussen Club Brugge en Anderlecht uit 2002. “Scheidsrechter De Bleeckere had ons toen twee rode kaarten gegeven en ik ging daar helemaal niet mee akkoord. Ik heb er toen alles aan gedaan om zelf rood te krijgen door iedereen die in mijn buurt kwam een paar stampen te geven."
"Maar De Bleeckere hield zijn kaarten op zak. Jammer, want het was mijn doel om zelfs met rood op het veld te blijven staan als protest. Op die manier wou ik die match stilleggen (lacht).” Muzikaal wordt deze Radio Radzinski dan weer neergelegd met Stockholmsvy van Hannes en waterbaby.
(lacht)
Dat Sadiki vandaag niet meer bij Anderlecht speelt, is volgens hem in ieder geval niet de schuld van Vincent Kompany. “Hij geloofde wel in mij en pushte mij ook op training. Kompany liet mij ook debuteren tegen Club Brugge, maar een dag erna kwam dan het nieuws dat hij wegging. Met Mazzù had ik daarna op zich nog een goede verstandhouding, maar die heeft er ook niet lang gezeten."
“En dan kwam Riemer met wie ik geen klik had. Wat moet je dan doen als je geen speelkansen krijgt? Bij Union heeft Chris O’ Loughlin (sportief directeur, red.) mij een mooi en vooral duidelijk project voorgesteld. ‘Bij ons ga je op het middenveld spelen en nergens anders.' Ik heb er letterlijk maar tien minuten over moeten nadenken.”
Lachen met Lapoussin en keuze voor Congo
Verder in de aflevering wil Bavo van Stamnummer 10 weten hoe gek Loïc Lapoussin nu eigenlijk echt is. “Toen ik voor het eerst de kleedkamer binnenkwam en Cameron (Puertas, speler van Union, red.) en Loïc zag dansen, dacht ik wel: oké, dit komt goed. Al zei iedereen ook meteen: je gaat in je leven maar één Lapoussin tegenkomen, dus geniet ervan. En inderdaad, dat klopt. Hij is knettergek, maar wel een toffe gast.”
Eindigen doen we deze aflevering met de keuze van Sadiki om uit te komen voor de nationale ploeg van de Democratische Republiek Congo. “Mijn ouders hadden het liever anders gewild, maar ik voelde toch dat ik voor Congo moest kiezen. Deze keer heb ik er wel langer dan tien minuten over nagedacht”, zegt hij met een knipoog. Muzikaal wordt deze Radio Radzinski dan weer neergelegd met Formidable van Stromae.
En ook voetbalclub Anderlecht is opgenomen in de verhaallijn van Putain. "Ergens toch wel een bewuste keuze, want Gorik (Zwangere Guy, red.) heeft toch een nauwe band met de club. Zelf ben ik natuurlijk ook al lang supporter. Dat kan moeilijk anders als je opgroeit op een boogscheut van het stadion."
Druk op Dendoncker
Wat verder in de aflevering gaan we dieper in op de kapotgefloten wedstrijd tegen AA Gent, vragen we ons af welke centrale verdedigers het beste duo vormen en staan we stil bij een nieuwe kans op een tiende Beker van België.
"De druk op Dendoncker was de laatste maanden zo groot dat deze goal hem zeker deugd zal hebben gedaan. Maar dat betekent niet dat die druk daarom terecht was. Leander is ook maar een mens die het even moeilijk kan en mag hebben. Als ik hem zie spelen, denk ik soms: chill, relax bro, speel gewoon je wedstrijd. Dan komt het wel goed."
Eindigen doen we met de winnaar van de prijsvraag uit de vorige aflevering en het antwoord van onze gast op de vraag van Ben Segers. Muzikaal wordt deze Radio Radzinski dan weer neergelegd met Baby (Is it a Crime) van Rema. Veel luisterplezier!
"Dejan heeft in heel zijn carrière zo'n 40 miljoen euro zwart geld doen verdwijnen. Da's een absurd bedrag, maar het is toch vooral de manier waarop dat versluisd werd dat bij mij is blijven hangen. Zo werd een deel getransporteerd in oude broodzakken door oude mannen en vrouwen die vanuit de Balkan moesten opdraven als geldkoeriers. Je kan het zo gek niet bedenken."
Gunther D en de mop met Dimitri Bontinck
Verder in de aflevering vragen we aan Luyckx of de aanstelling van Olivier Renard als sportief directeur wel zo'n goeie zet is. De teleurstellende topper tegen Club Brugge spoelen we dan weer door met Gunther D die tien jaar geleden een legendarische grap uithaalt met Dimitri Bontinck. Je weet wel, de vader van oud-Syriëstrijder Jejoen Bontinck die in de rechtszaal werd bijgestaan door... jawel, Kris Luyckx. Muzikaal wordt deze Radio Radzinski dan weer neergelegd met Viva La Vida van Coldplay.
