Explorez tous les épisodes du podcast Kanlar Düşer

I Know What You Did Last Summer'ı (Jennifer Kaytin Robinson, 2025) konuştuğumuz Yaz Özel bölümümüzde, tıpkı filmde işlenen temalar ve nerede duracağına karar verememiş tonu gibi biz de ikiye ayrılmış durumdayız. Filmin, requel furyasına geç bir ekleme olarak işleyip işlemediğini tartışırken, yeni ve eski karakterlerden, beklenmedik sürprizlerden, eli kancalı katilin güncellenmiş tasvirinden, sinematografi ve kurgunun nahoş noktalarından uzun uzun söz ediyoruz.

Lost Highway'i (David Lynch, 1997) konuştuğumuz ve Lynch'in anısına ithaf ettiğimiz bu bölümde, yönetmenin erkeklikle derdinin en yoğun hissedildiği işi olarak gördüğümüz filmin  yanı sıra David Lynch'in hayatlarımıza hangi şekillerde dokunduğunu da tartıştık.

MaXXXine'i (Ti West, 2024) konuştuğumuz Kanlar Düşer Özel bölümünde hırslı ve öfkeli porno oyuncusu Maxine Minx'in Hollywood canavarlarıyla imtihanına odaklanırken, bir final girl katil dürtülerine sahipse neler olduğunu tartışıyor ve filmin "nereden çıktı şimdi bu" dedirten final yüzleşmesine dair hislerimizi dile getiriyoruz. Pornonun evrimi, Psycho referanslarının önemi ve diğer korku göndermeleri de cabası. Ayrıca bu yıl izlediğimiz Late Night with the Devil, I Saw the TV Glow ve In A Violent Nature filmlerine de kısaca değiniyoruz. 

Wes Craven's New Nightmare'i (1994) konuştuğumuz 100. ve son bölümde, filmde işlenen "hikayelerin gücü" temasından ilhamla hem Elm Sokağı serisinin hem de podcastimizin geçmişine nostaljik bir bakış atıyoruz. Ayrıca "Gerçek hayatımızla filmler nasıl iç içe geçti? Efe, Wes Craven'dan neden özür diledi? Kerem geçmiş bölümlerin birinde neden gülme krizine girdi?" ve elbette "Kanlar Düşer neden final yapıyor?" gibi soruların cevabı da bu bölümde.

The Cabin in the Woods'u (Drew Goddard, 2011) konuştuğumuz bölümde, podcastimizin bir çeşit sağlaması olarak nitelendirdiğimiz filmin korku türü, klişeleri, stüdyo sistemi gibi meselelere yaklaşımını tartışırken, filmin ortak senaristi Joss Whedon'ın kendini hemen belli eden üslubunu konuğumuz Ege Erdal ile birlikte inceliyoruz. Yoğun miktarda canavar içerir.

Deep Red'i (Profondo Rosso, Dario Argento, 1975) konuştuğumuz bu bölümde, giallo trope’larını bir şablon gibi barındıran filmin slasher alt türü başta olmak üzere korku sineması üzerinde etkilerini tartışırken, filmdeki ses ve müzik kullanımını, sanata ve sanat eserlerine yaklaşımı üzerinden değerlendiriyoruz.

Halloween H20: 20 Years Later'ı (Steve Miner, 1998) konuştuğumuz bu bölümde ilk "legacy sequel" örneklerinden biri olarak gördüğümüz filmin, ilk iki filmde işlenen temaları nasıl geliştirdiğini tartışırken, Michael'ın şekilden şekile giren maskesine laf sokmaktan geri kalmayıp finaldeki büyük yüzleşmeye dair yüksekliğimizi ise hiçbir şekilde gizlemiyoruz.

Mulholland Drive'ı (David Lynch, 2001) konuştuğumuz bu bölümde, ikimiz için de çok önemli yeri olan filmin, rüyalara, arzu nesnelerine, sinemaya ve sektör dinamiklerine olan yaklaşımını kişisel deneyimlerimizden yola çıkarak masaya yatırdık.

In the Mouth of Madness'ı (John Carpenter, 1994) konuştuğumuz bu bölümde filmin, 90'ların ikinci yarısında popülerlik kazanan meta-anlatıların öncüsü olduğundan bahsederken, Carpenter sinemasında nereye denk düştüğünü, Lovecraftvari temaları ne şekilde kullandığını ve korku türünün galibiyetini tartışmaya açıyoruz.

The Wailing'i (Gokseong, Na Hong-Jin, 2016) konuştuğumuz bu bölümde filmin bir ele geçirilme/possession hikayesi olarak nasıl işlediğini tartışırken, batıl inançlar, yabancı düşmanlığı ve filmin seyirciyi nasıl manipüle ettiği gibi meselelere de değiniyoruz. 

The Silence of the Lambs'i (Jonathan Demme, 1991) konuştuğumuz bu bölümde filmin polisiye ve korku türleri arasındaki nüanslarını, karakterler arası iletişimin anlatım öğeleriyle nasıl pekiştirildiğini ve kesinlikle transfobik olduğunu iddia ettiğimiz anlatının kültürel olarak neye hizmet ettiğini inceliyoruz. 

Robert Rodriguez'in From Dusk till Dawn (1996) ve Planet Terror (2007) filmlerini bir arada konuştuğumuz bu bölümde filmleri hikaye, karakterler ve atmosfer gibi başlıklar altında karşılaştırırken, geleneksel vampir ve zombi anlatılarından hangi öğeleri ödünç alıp hangi açıdan farklılaştıklarını tartışıyoruz.

Freddy's Dead: The Final Nightmare'i (Rachel Talalay, 1991) konuştuğumuz bu bölümde serinin önceki filmlerinde karşımıza çıkan çeşitli öğelerin burada ne şekilde geri dönüştürüldüğünü irdelerken, filmdeki baskın çizgi film üslubuna dair hislerimizi dile getiriyor, ayrıca 6. filmin Freddy'nin şanına yaraşır bir final olup olmadığını tartışıyoruz.

Angel Heart'ı (Alan Parker, 1987) konuştuğumuz bu bölümde film noir ve Southern Gothic türleriyle paslaşan filmin, sürpriz sonlu hikayeler arasında nerede durduğunu tartışıyor, meşhur seks sahnesine dair hislerimizi dile getiriyor ve "Kendini bil/Know thyself" öğretisini Antik Yunan perspektifinden bilginin tehlikeleri bağlamında ele alıyoruz.

Halloween 5: The Revenge of Michael Myers (Dominique Othenin-Girard, 1989) ile Halloween: The Curse of Michael Myers'ı (Joe Chappelle, 1995) konuştuğumuz bu bölümde, serinin Thorn Üçlemesini oluşturan son iki filmini bir arada ele alıyoruz ve çekildiği yıllarının birbirinden farklı bu devam filmleri üzerindeki etkilerini tartışırken, Michael Myers'ın tarikat kökenleri başta olmak üzere alınan hikayesel ve estetik kararlarla ilgili olumlu-olumsuz fikirlerimizi söylemekten asla geri durmuyoruz.

Stage Fright'ı (Deliria, Michele Soavi, 1987) konuştuğumuz bu bölümde, giallo geleneğinden gelen bir slasher olarak tanımladığımız filmin tiyatro sanatı ile kurduğu bağları tartışırken, eğlence sektörüne dair pratiklerin filmde nasıl korku öğesi olarak karşımıza çıktığını inceliyoruz.

Rosemary's Baby'i (Roman Polanski, 1968) konuştuğumuz bu bölümde, filmde yer alan Time dergisinin meşhur "Tanrı öldü mü?" manşetinden yola çıkarak inanç, hamilelik, eğlence sektörü, binalar ve satanist komşular gibi çeşitli konulara değiniyoruz.

An American Werewolf in London'ı (John Landis, 1981) konuştuğumuz bu bölümde, filmde tasvir edilen kurt adamlığın uyruk, cinsel kimlik ve kültürel kodlar bağlamında hangi noktalara denk düştüğünü tartışırken, filmdeki tür ve ton geçişlerinin anlatıyı nasıl desteklediğini ele alıyor, bir yandan da ana karakterlerimize queer atamalar yapmaktan kendimizi alamıyoruz.

The Shining'i (Stanley Kubrick, 1980) konuştuğumuz bu bölümde, filmin uyarlandığı romanın yazarı Stephen King ile Kubrick'in vizyon farklılıklarına dair hislerimizi, oyuncu tercihlerinin etkisini, film üzerine üretilen teorilerin çokluğunun nedenlerini ve bunlardan hangilerini desteklediğimizi tartışıyoruz.

The Craft'ı (Andrew Fleming, 1996) konuştuğumuz bu bölümde, "cool" diye bahsettiğimiz filmdeki karakterlerin LGBTİ+ kimlikler bağlamında hangi noktalara denk düştüğünü tartışırken, değişen güç dengeleri ve bağımlılık mevzularına da değiniyor, ayrıca filmin kendinden sonra gelen işleri hem içerik hem biçim olarak nasıl etkilediğinden bahsediyoruz.

High Tension'ı (Haute Tension, Alexandre Aja, 2003) konuştuğumuz bu bölümde yüksek tempolu bir slasher/intikam hikayesi olarak ilerleyen filmin son parkurda attığı ani çalımın ne derece sorunlu bir temsile sebep olduğunu tartışırken, filmin (ve bizim) akıl karışıklığımızı farklı açılardan meşrulaştırmaya çalışıyoruz.

Nightbreed'i (Clive Barker, 1990) konuştuğumuz bu bölümde filmdeki canavar kimlik inşası ve Midian adlı yeraltı dünyasının, LGBTİ+ açılma hikayeleri ve kendi topluluğunu bulma mevzuları ile denk düştüğü noktaları tartışırken, Cronenberg'ün canlandırdığı maskeli katilin bu denklemde nerede durduğunu ele alıyoruz.

A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child'i (Stephen Hopkins, 1989) konuştuğumuz bu bölümde serinin zayıf halkalarından biri olarak sayılan filmin bu unvanı hak edip etmediğini tartışırken, filmin gotik atmosferinden, body-horror'la paslaşan ölüm sahnelerinden ve "bebek Freddy"den bahsetmeden duramıyoruz.

Twin Peaks: Fire Walk with Me'yi (David Lynch, 1992) konuşmak amacıyla kayda oturup Twin Peaks dizisiden David Lynch'in filmografisine, kardeşlerimizden lise öğretmenlerimize kadar her şeyden bahsettiğimiz, konudan konuya atladığımız en kaotik bölümümüz bu oldu. (Twin Peaks dizisinin tüm sezonlarına dair spoiler içerir, belirtmeden geçmeyelim)

Misery'i (Rob Reiner, 1990) konuştuğumuz bu bölümde, filmi en iyi Stephen King uyarlamalarından biri yapan faktörleri tartışırken, oyuncu seçiminin gücüne tabii ki değiniyoruz; bir yandan da toksik hayranlık olgusunu diğer fandomlardan ve kendi hayatımızdan örneklerle irdeliyoruz.

The Entity’i (Sidney J. Furiet, 1982) konuştuğumuz bu bölümde Barbara Hershey’nin harikulade performansından gücünü alan Carla Moran karakterinin cinsiyetçiliğin çeşitli formlarıyla nasıl mücadele ettiğini tartışırken, filmin konuya bilimsel yaklaşımlarına dair hislerimizi dile getiriyor ve doğaüstü kaynaklı cinsel saldırı mevzusunun günlük hayattaki karşılıklarını ele alıyoruz.

The Evil Dead (Sam Raimi, 1981) ve Evil Dead’i (Fede Alvarez, 2013) karşılaştırmalı olarak konuştuğumuz bu bölümde, öncelikle 2013 yapımı filmin remake-reboot  bağlamında nereye düştüğünü tartışıyor, sonra da iki filmi Karakterler, Hikaye, Atmosfer ve Gore başlıkları altında bol kanlı bir şekilde mercek altına alıyoruz.

Friday the 13th: The Final Chapter'ı (Joseph Zito, 1984) konuştuğumuz bu bölümde filmin hem yapım hem hikayesel anlamda ne şekilde geliştiğini tartışırken, Tom Savini'nin seriye dönüşünü kutluyor; "son bölümde" ilahlaşan Jason Voorhees ile çocuk karakter Tommy Jarvis arasındaki ilişkiyi masaya yatırıyoruz.

Mandy'i (Panos Cosmatos, 2018) konuştuğumuz bu bölümde filmin "mitik bir intikam hikayesi" olarak nasıl işlediğini tartışırken, tarikat mantalitesinin filmdeki karşılıklarını, Jóhann Jóhannsson'un hipnotize ediciği müziğini ve tabii ki Nick Cage'in ipini koparmış performansını masaya yatırıyoruz.

Scream VI'i (Matt Bettinelli-Olpin, Tyler Gillett, 2023) konuştuğumuz bu bölümde birimiz filmi yerden yere vururken birimiz başarılı taraflı olduğunu savunuyor. New York eklemesi, heyecanlı sekanslar, geri dönen karakterlerin geçir(eme)diği evrim ve katillerin motivasyonu gibi konularda yine Ghostface misali açtık ağzımızı yumduk gözümüzü.

The Changeling'i (Peter Medak, 1980) konuştuğumuz bu bölümde filmin hayalet ve perili ev olgusunu hangi açıdan ele aldığını tartışırken, korku yaratan öğelerin neler olduğunu, ana karakterin doğaüstü olaylar karşısındaki "cool" luğunu ve hikayenin politik tarafını masaya yatırıyoruz.

The Innocents'i (Jack Clayton, 1961) konuştuğumuz bu bölümde kitap uyarlaması olan filmin hikayeyi ele alırken gotik ve korku türleri arasında ne şekilde gidip geldiğini ve türler arası farklılıkların anlatıyı nasıl etkilediğini tartışırken, filmdeki ses kullanımını 'hayaletler' bağlamında değerlendiriyoruz.

Demons'ı (Lamberto Bava, 1985) konuştuğumuz bu bölümde bir yandan filmdeki abartılı vahşeti ve aşırı set piece'leri överken, diğer yandan hayat-temsil ikileminde filmin durduğu yeri ve geçtiği dönem ve mekanın anlatıyı nasıl etkilediğini elimizden geldiğince ciddi bir şekilde ele alıyoruz.

Prom Night'ı (Paul Lynch, 1980) konuştuğumuz bu bölümde, slasherların en iyi temsilcilerinden biri olarak gördüğümüz filmin ardından gelen türdeşleri üzerindeki etkisini, şüpheli yaratma konusundaki akıl karışıklığını, ses ve kurgu gibi anlatım öğelerini kullanımından çıkan anlamları ele alıyoruz.

Gremlins'i (Joe Dante, 1984) konuştuğumuz bu bölümde filmin hangi türe ait olduğunu kestirmeye çalışırken, ilham verdiği yaratık filmleri dışında döneminin diğer filmlerine olan benzerliğine de dikkat çekiyor; gremlinlerin yabancı korkusu bağlamında ele alınıp alınamayacağını tartışırken hızımızı alamayıp ikinci filme de konuğumuz Onur Atay'la bolca değiniyoruz.

The Omen'i (Richard Donner, 1976) konuştuğumuz bu bölümde filmin görünen ve görünmeyen "şeytan"ları, uçuk konseptleri yalın bir üslupla aktarmasındaki başarısı ve din anlatısının karamsarlığı gibi konuları ele alıyoruz.

Pearl'ü (Ti West, 2022) konuştuğumuz bu bölümde filmin "karakterin kökeni hikayesi" olarak nasıl işlediğini ve filmin korku yaratmada başarılı olup olmadığını tartışıyor; X ile ortak özelliklerine dikkat çekerken Mia Goth'un performansına da methiyeler düzüyoruz.

Smile'ı (Parker Finn, 2022) konuştuğumuz bu bölümde yine fikir ayrılıklarına gark olduk; birimiz filmi başarılı bulurken diğerimiz filmi "kaçırılmış bir fırsat" olarak görüyor. İster istemez The Ring ve It Follows gibi diğer lanet filmleriyle karşılaştırdığımız filmdeki kamera hareketleri, olay örgüsü, oyuncu seçimi gibi konularda söyleyecek bir dolu sözümüz olduğu bölümümüzü dinleyip kime hak verdiğinize en iyisi siz karar verin.

Barbarian'ı (Zach Cregger, 2022) konuştuğumuz bu bölümde filmin ani dönüşlerini zevkle anıyor, anlatısının türün klişeleri ve diğer örneklerine olduğu kadar 'gerçek hayat' dinamiklerine dayanan yapısını tartışıyor, yönetmenin geçmiş işleri üzerinden korku-komedi türleri arasındaki bağlara işaret ediyoruz.

Halloween 4: The Return of Michael Myers'ı (Dwight H. Little, 1988) konuştuğumuz bu bölümde sadece Michael Myers'ın değil aynı zamanda Dr. Loomis'in de seriye dönüşünü kutlarken, Myers'ın akraba ilişkilerini, filmdeki aşk üçgenini ve 'Thorn üçlemesi'nin seri içindeki konumunu gibi çeşitli konuları aynı potada eritiyor ve Halloween Ends'i madilemekten kendimizi alamıyoruz.

Midsommar'ı (Ari Aster, 2019) konuştuğumuz bu bölümde, Aster sinemasının tekrar eden tematik ve biçimsel özelliklerini, karanlık ile aydınlığın "gün ışığında korku" bağlamında nasıl kullanıldığını ve filmdeki ritüellerin performans sanatıyla benzeşen yönlerini tartışıyoruz.

Child's Play'i (Tom Holland, 1988) konuştuğumuz bu bölümde, filme dair çocukluk anılarımızı kutusundan çıkarıp günümüze taşırken Chucky'nin neden 'tekinsiz' bir karakter olduğundan, tüketim çılgınlığının filmde ne şekilde ele alındığından ve serinin açık eşcinsel bir yazar/yönetmen olan Don Mancini'ye emanet edilmesine dair hislerimizden bahsediyoruz.

Alien'ı (Ridley Scott, 1979) konuştuğumuz bu bölümde filmin 'zamansızlığını' tartışırken, H. R. Giger'in muhteşem yaratık tasarımının filmin temaları bağlamında nasıl işlediğini ve mitolojik kökenleri olan Doğum-Yeniden Doğum motifinin burada ne şekilde ele alındığını masaya yatırıyoruz.

Lake Mungo'yu (Joel Anderson, 2008) konuştuğumuz bu bölümde sahte belgesellerin, 'sahici olma' iddiasındaki gerçek belgesellerle ilişkisini ele alıyor, filmin hikayesindeki ani sapmaların işlevleri ve bunlara dair hislerimizi konuğumuz akademisyen Sibil Çekmen ile birlikte tartışıyoruz.

Jaws'ı (Steven Spielberg, 1975) konuştuğumuz bu bölümde 'natural horror' alt türünün genel özelliklerinden bahsedip, mitik bir macera hikayesi olarak gördüğümüz filmi "Kahramanın Yolculuğu" şablonu üzerinden değerlendiriyor; ayrıca filmin içinde yaşadığımız dünya üzerindeki olumsuz etkilerini tartışıyoruz.

A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master'i (Renny Harlin, 1988) konuştuğumuz bu bölümde, önceki filmden miras kalan Rüya Savaşçılarının bu filmde gördükleri muameleye dair hislerimizi dile getirirken, "MTV Nightmare" diye bilinen filmin göz alıcı set tasarımları ve ölüm sahnelerini övüyor; filmdeki ayna ikonografisini psikanalitik bir çerçeveden yorumluyoruz.

"Gerilim filmlerinin üstadı" Alfred Hitchcock'un en iyi filmlerinden biri sayılan Psycho ile "Yeni Queer Sinema" hareketi yönetmenlerinden Gus Van Sant imzalı yeniden çevrimini konuştuğumuz bu bölümde, filmler arasındaki küçük farklardan çıkan büyük anlamları tartışırken, remake'in varlığını başlı başına queer buluyor ve her iki filmdeki oyuncu seçiminin filmlerin queer kodlu anlatısını nasıl etkilediğini tartışıyoruz.

Sleepaway Camp'i (Robert Hiltzik, 1983) konuştuğumuz bu bölümde önce filmin bir slasher olarak çağdaşlarına kıyasla nasıl işlediğinden bahsediyor, ardından filmdeki 'şok edici' LGBTİ+ temsiliyetinin ne derece sorunlu bulduğumuzu ve bu yönüyle kurtarılabilir bir yanı olup olmadığını tartışıyoruz.

Knife + Heart'ı (Un couteau dans le coeur, Yann Gonzalez, 2018) konuştuğumuz bu bölümde tartışmaya mahal vermeyecek 'açık'lıkta queer olan filmdeki LGBTİ+ temsiliyetleri, dönemin porno sektörünü ile porno izleme pratikleri ve ana karakter Anne ile katil arasındaki paralellikler gibi çeşitli konuları tartışıyoruz.

The Faculty'i (Robert Rodriguez, 1998) konuştuğumuz bu bölümde lisedeki akran zorbalığı ve bir asimilasyon mekanizması olarak uzaylı istilası gibi konulara queer bir perspektiften bakıyor; filmin kalabalık oyuncu kadrosunu övgüye boğarken, aklı son derece karışık finalini gömmekten geri durmuyoruz.